Roger Hodgson - Open the Door (2000)

Dit is weer een echt authentiek briljant Supertramp/Roger Hodgson album. 4.5*

Eens van de bieb gehuurd, klonk fris, maar vergeleken bij Supertramp toch wat bleekjes... Waarom heeft deze onverlaat de band verlaten; Supertramp zonder Hodgson is maar zozo, Hodgson zonder Supertramp even zo.

Supertramp minus Roger Hodgson= Wat fantasieloze bombastische jazzymuziek. Dus geef mij dan maar R.H. Open the Door. Prachtnummers. Eén gevaar. Draai 'm niet kapot, maar dat is met alle mooie albums!!!

Supertrampfans het was vandaag weer zover. Dit album weer eens op de koptelefoon gedraaid. Prachtig!!! Conclusie Roger Hodgson IS het Supertrampgeluid. Jammer dat zo weinigen dit album kennen, zeker de Supertrampfans.

Lekker huppelen met Roger.....

Idd lekker huppelen naar de platenwinkel, waar je dit album eigenlijk moét gaan halen, maar...., helaas zal er niet makkelijk aan te komen zijn. Dit is nou zo'n typisch voorbeeld van een "vergeten of nooit van gehoord" album. Desondanks imo één van Roger's beste. Maar ja dan heb je internet gelukkig nog tegenwoordig.
Elke Supertramp moet deze simpelweg gehoord hebben. Veplichte kost, zal ik mar zeggen! Heel erg mooi album. Ik vraag me alleen af of hij ooit van plan is een opvolger te maken, i.p.v. alleen met zijn oude nummers door te blijven gaan met "live" albums en dvd's.

Beetje late reactie op dit bericht, maar het klopt wel!! Daarom haal ik het even aan. Toendertijd heel veel gedraaid, daarna lang niet meer aangeraakt. typisch geval van kapot draaien. Maar dat wil niet zeggen dat ik hem nu niet meer goed vindt!!!! Binnen kort weer eens opzetten

Héél goed idee Heer Hendrik. Hij blijft boeien.

Ken jij Rites Of Passage ook, Heer Hendrik? Time Waits For No One en o,a. Don't You Want To Get High. Kippenvel!!!!!!!!!!!

ja Ad, die heb ik ook in mijn bezit!!! Maar ook die moet ik weer eens voorbij laten komen. Zelf vindt ik I the eye of the storm fantastisch

He Ad, dankzij jou heb ik Rites of passage dit weekeind 3x beluistert, zie mijn bericht daar.

Eigenlijk denk je bij Roger Hodgson enkel aan het album In the Eye of the Storm. Op zich logisch want wat een "debuut" was dat maar aan de andere kant... Ik heb alle 4 de albums in de kast staan en die verdienen toch net zo veel aandacht. Hai Hai is toch echt wel wat minder maar de live plaat Rites of Passage is bijzonder goed en deze Open the Door eigenlijk gewoon fantastisch. Het titelnummer is er een in de beste traditie van Supertramp en moet eigenlijk verplichte kost zijn voor de Supertramp liefhebber. Ik heb de goede man live gezien in Rotterdam en dat was toch eigenlijk best een beetje zielig. Niet dat het slecht was -integendeel- maar hij stond in een redelijk gevuld zaaltje in zijn eentje op het podium terwijl op hetzelfde moment Rick Davies onder de naam Supertramp grote concerten aan het geven was in o.a. Ahoy. Zeer onterecht want Hodgson was toch wel het creatieve brein van de groep. Maar goed we hebben tot op heden een kwartet platen mogen ontvangen van Hodgson waarvan er eentje wat minder is maar de rest op topniveau dus eigenlijk weinig te klagen dus.

Alle drie de albums beluisterd en ik vind ze alle drie ruim voldoende. Het is altijd lastig om te zeggen welke de beste is aangezien dit ook van je stemming afhangt.

Net als een cijfer lastig is. 3=ruim voldoende, 4=heel goed en 5=Uitmuntend. Lager dan een 3 geef ik alleen als ik de muziekstijl waardeer maar het betreffende album niet goed vindt. Als ik de muziek stijl niet waardeer dan is het lastig om een objectieve mening te geven. Een House cd geef ik voor zover ik er naar luister dus geen cijfer.

Tot mijn grote schaamte heb ik dit album ooit eens een keer skippend beluisterd. Geen ervaring om een oordeel te kunnen geven.
Vanmiddag toch maar eens gedaan en eigenlijk is het wel verrassend. Waar eerder werd gezegd dat hij zijn Supertramp verleden wanhopig vast probeert te houden heeft hij dat hier absoluut gedaan en zich zelfs deels laten verwarmen met de jaren 2000 invloeden. Dit doet zichtbaar goed met de authentieke geluidsbrengers die veelvuldig worden gebruikt op dit album.
Indertijd schouders ophalend nu toch wel enthousiast geworden. Morgen weer eens luisteren maar vooralsnog een 3.5

Dit is veruit het beste solo album van Roger. Prima songs, waaraan hoorbaar zorg is besteed met kop en staart en met die geweldige stem als doeltreffend wapen. Zeer genietbaar en een onverwachte meevaller! 4 sterren

Klopt, ik vind deze zelfs beter dan In the eye of the storm, wat algemeen toch als zijn bekendste solo-album wordt gezien. Maar hier overtreft Roger zichzelf, met deels het vertrouwde Supertramp-geluid, maar wel over de drempel van de 21ste eeuw getild. Zijn meest proggy plaat ook, met twee fraai op- en uitgebouwde 'epics' die ik dan ook maar meteen als favorieten heb aangevinkt. Ik vind 'm zelfs beter dan Supertramps Famous last words (de laatste mét Roger) en Brother where you bound (de eerste - en beste - zónder Roger). En natuurlijk beter dan al het andere Supertramp-gerelateerde werk dat nadien is verschenen, maar dat spreekt bijna vanzelf.

In eerste instantie in eigen beheer uitgebracht, maar later in beperkte oplage nog bij een grotere platenmaatschappij, Epic. Maar al heel lang niet meer langs de reguliere kanalen verkrijgbaar. Mede daardoor hebben slechts weinig mensen - alleen de die-hard fans waarschijnlijk - kennis genomen van dit fraaie plaatje.

Voor de liefhebbers: het album is momenteel als gesigneerde dubbel-LP verkrijgbaar op Hodgsons eigen website. 500 stuks, maar wel stevig aan de prijs. Ik houd het wel bij de CD.

Dat het een zeer goed album is klopt helemaal maar met "veruit" doe je het debuut wel wat tekort.

En gaucho wat mij betreft een heel stuk beter dan Famous... en Brother en dat vind ik van Eye ook.

Mijn sterren zijn voor 6 en 9

Spotify koos verschillende keren "The Garden" voor mij en dat vond ik meteen een prachtig liedje, dus het hele album maar eens gedraaid, en nog eens, en nog eens. Wat een prachtige plaat is dit zeg. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo bekend met Supertramp, behalve de bekende songs, maar ik ga daar toch ook maar eens meer van luisteren.