The Del-Byzanteens - Lies to Live By (1982)

Prachtige sfeervolle dansbare new wave uit New York met een hele beroemde bandlid, nl. Jim Jarmusch, de latere filmregisseur van oa Down By Law en Night On Earth, beiden voor mij behorende bij de beste films aller tijden. Een andere "beroemdheid" is Phil Kline die een aantal jaren geleden het "beruchte" album Zippo Songs uitbracht.
Terug naar de lp.
In 1982 al vrijwel onvindbaar, toch toen gevonden. Op het spoor gebracht door de onvolprezen Moondogs uitzendingen van de VARA. Thema was toen New Yor.
Zit in de lijn van soms wat chaotische ritmewisselingen zoals Talking Heads die ook hebben, maar ook de typische new wave geluiden zijn aanwezig, bv bij Girls Imagination, een beetje vroege Split Enz ten tijde van I Got You. Een ander hoogtepunt is Lies to live by en draft riot.
Ongelofelijk dat dit niet meer mensen kennen!

Zeker, zelf ben ik wel iets minder enthousiast. Deze plaat wordt vaak in verband gebracht met no wave. Dat is ook wel logisch, aangezien James Nares soms op percussie te vinden was (bekend als lid van The Contortions en als maker van de film Rome '78). Bovendien speelden de twee nog niet genoemde bandleden (de Brauns) samen met Swans' Michael Gira. Zodoende verwachtte ik bij deze plaat toch wel een wat harder geluid. Maar het blijft een lekker plaatje.

Dankzij deze verzamelaar ben ik op deze band gestoten. Uit de tijd dat iedereen met enige creatieve aspiraties in New York een groepje had, het idee was dat je niet per se een goed geoefend musicus moest zijn om spannende en boeiende muziek te maken. En wat heeft dat idee, en niet alleen in NY toch een trits aan interessante muziek opgeleverd.

Redelijk korte speelduur maar wat ik hoor is ruimschoots voldoende om me te bedruipen met de overvloedige energie die van de stad uitging toen. De nummers sprankelen gewoon!
Onstuimige baslijnen, strakke groove! Luister eens naar War. Wat een zinderend en meeslepend nummer is dat. Heerlijk dwars, toch dansbaar en toegankelijk.
De muziek is ook sinister, beklemmend (Sally). Onbenoembare stijl eigenlijk. Uiterst funky en jazz-achtig maar ook een manische groove die we kennen van Duitse bands (Girl's Imagination). Of Apartment 13, eerder een geluidsstudie dan een song. Stuitert alle kanten op, even naar het Oosten en terug, piano-percussie, triangel-gefriemel, doet erg 'tribal' aan. Het nachtleven van toen in iets minder dan zes minuten samengeperst.

Heb de plaat, toen ik 'm wat langer dan een jaar geleden leerde kennen met mate tot mij genomen. Blijkt al die tijd dat dit gewoon een fantastisch document is.

Sally blijft een heel mooi nummer, zelfs nu nog!