Brainbox - The Last Train (2004)

De toenmalige Brainbox reunie heeft toch een redelijke live cd opgeleverd.

Natuurlijk is de angel er bij voorbaat al uit, want Jan Akkerman doet nu eenmaal niet mee. Kaz Lux is vooral de zwakke schakel, terwijl hij degene is die de band zou moeten dragen. Z'n stemklank en beheersing zijn op zich niet slecht, maar hij hoort voor geen meter. Hij zingt daarom soms echt verschrikkelijk slecht.

Het songmateriaal is verder wel van grote klasse, en de uitvoeringen zijn oké. Het is eigenlijk gewoon leuk om eens andere versies van die bekende nummers te horen.

Jan Akkerman heb ik niet gemist tijdens de Brainbox reünie.
Die heeft uiteindelijk toch maar vier extra Focusnummers in de set gegooid, eventueel een vijfde met Tommy, en hij houdt de show op met flauwe mopjes.
(Volgens de pers weinig benijdenswaardige humor.)
De optredens van Brainbox werden daarintegen met het nodige enthousiasme neergezet, en voor wie ze in 2003 nog heeft gezien is de CD een mooi aandenken.
( De pre-reünie met Flavium was ook geweldig!) Qua uitstraling is John Schuursma de zwakke schakel, hij stond er altijd als een "houten klaas" bij.
De zang van Kaz Lux klinkt soms, inderdaad, voor geen meter.
(Lux is wel sympathieker dan Akkerman en destijds verkocht hij zelf zijn merchandising. Bij Akkerman doet zijn vrouw dat.)
Op The Last Train is de uitvoering van Summertime nogal tam en zodoende het enige minpunt onder de songs. (Gloria is ook geen hoogtepunt.)
Doomsday Train kreeg je op het eind van de show voor een tweede keer te horen, met de enthousiaste Lux als derde gitarist. Between Alpha And Omega, met de lang uitgesponnen solo van Rudy de Queljoe, reken ik tot de hoogtepunten.
De man van beneden, Down Man, valt daar ook onder. Al met al geen perfect live album, wel lekker sfeervol.