0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 13 september 2013, 18:02 uur
Zoek eens de naam “Titan” op de website Metal Archives en je gaat een aanzienlijk aantal zoekresultaten hebben. Dit vijftal komt uit Frankrijk en speelt een combinatie van Heavy Metal en Speed Metal, ze waren mij bekend via mijn tapetrading periode in de mooie jaren tachtig, het jaartal van dit album is 1986, mooi jaar…
Van alle subgenres hoor ik het liefst Speed Metal en het liefst uit dat mooie jaar of dat mooie decennium. Onbekommerd, enthousiast en misschien naïef zijn die groepen tijdens hun eerste studio-ervaring, “gewoon spelen en we zien wel wat er gebeurt”. Nu ik er over nadenk, waren de platenhoezen nog niet zo vunzig als wat je de dag van vandaag ziet. Aha, het is dan nog één van mijn toevoegingen!
Na een winderig intro barst de eerste helft van dit korte album los met bondige speedy songs en met een zanger die in het Frans zijn keelgat openzet, niet aan iedereen besteed maar zijn tamelijk rauw stemgeluid valt mee. Soms denk ik aan tijdgenoot Udo Dirkschneider van Accept. Wel lekker vind ik opnieuw het gitaarwerk, elk apart en samen als het kan, doet me meer dan eens denken aan de geliefde NWoBHM. Full throttle, heet zoiets. Enkel sommige effecten in de chorussen doen me soms fronsen. Er staat ook een ferme mid-tempo zeperd op in de vorm van Black Power. Enfant de la Guerre is een redelijk misbaksel dat voor mij aantoont dat de tweede helft van dit album beduidend lichter uitvalt, zelfs ontgoochelend vandaar maar mijn “drieke”.
Eén studioalbum hebben ze maar gemaakt en twee jaartjes later kwam een livealbum uit, het afscheid. Een aantal groepsleden zijn terug te vinden in de tevens Franse Speed Metal groep Killers. Vele groepen kwamen niet verder dan de eerste, maar ze hebben het toch maar gedaan. Nu is dit misschien ouderwets maar… et alors?
Van alle subgenres hoor ik het liefst Speed Metal en het liefst uit dat mooie jaar of dat mooie decennium. Onbekommerd, enthousiast en misschien naïef zijn die groepen tijdens hun eerste studio-ervaring, “gewoon spelen en we zien wel wat er gebeurt”. Nu ik er over nadenk, waren de platenhoezen nog niet zo vunzig als wat je de dag van vandaag ziet. Aha, het is dan nog één van mijn toevoegingen!
Na een winderig intro barst de eerste helft van dit korte album los met bondige speedy songs en met een zanger die in het Frans zijn keelgat openzet, niet aan iedereen besteed maar zijn tamelijk rauw stemgeluid valt mee. Soms denk ik aan tijdgenoot Udo Dirkschneider van Accept. Wel lekker vind ik opnieuw het gitaarwerk, elk apart en samen als het kan, doet me meer dan eens denken aan de geliefde NWoBHM. Full throttle, heet zoiets. Enkel sommige effecten in de chorussen doen me soms fronsen. Er staat ook een ferme mid-tempo zeperd op in de vorm van Black Power. Enfant de la Guerre is een redelijk misbaksel dat voor mij aantoont dat de tweede helft van dit album beduidend lichter uitvalt, zelfs ontgoochelend vandaar maar mijn “drieke”.
Eén studioalbum hebben ze maar gemaakt en twee jaartjes later kwam een livealbum uit, het afscheid. Een aantal groepsleden zijn terug te vinden in de tevens Franse Speed Metal groep Killers. Vele groepen kwamen niet verder dan de eerste, maar ze hebben het toch maar gedaan. Nu is dit misschien ouderwets maar… et alors?
0
geplaatst: 29 november 2015, 22:20 uur
Lekker plaatje hoor. Liep het bij toeval tegen het lijf. Mijn nieuwsgierigheid werd beloond met deze prachtige poort naar de jaren 80. Heavy/speed metal met een Franstalige zangmeneer. Dat roept automatisch herinneringen op aan Sortilège. Al is Titan toch wat onstuimiger in haar aanpak. Het had maar zo op een Metal Massacre-ding kunnen staan tussen Hirax en Sceptre en zo.
* denotes required fields.
* denotes required fields.