Een leuke hoes heeft me wederom doen besluiten om deze plaat te gaan luisteren. Ferraby Lionheart was me tot nu toe onbekend.
Holding Me Back begint prettig en geeft een luchtig countrysfeertje af. Niets ingewikkelds, maar mooi melodieus.
Pocketknife maakt het alleen maar melodieuzer en wordt gekleurd door een lichte melancholie, mede veroorzaakt door de slidegitaar welke het countrygevoel wederom neerzet.
Harry and Bess is wat mij betreft het prijsnummer van de plaat; prachtige volle pop 'van vroeger'

Zelf schrijft Ferraby over dit nummer: "a song about Harry Houdini and his wife. The story goes that Bess Houdini passed a key to Harry in a kiss (after an hour of struggling at a widely publicized 1904 escape)". Heerlijk !
Wat zwaarder op de hand begint
Arkansas, alhoewel Ferraby's stem een bepaalde lichthartigheid in zich heeft. Een rustig dromerig nummer. "...it's about an unloved girl who never knew her father until she was 18, when she discovered he had just been released from prison".
Ook
My Name klinkt alsof het al sinds de jaren vijftig uit de jukebox schalt. Het start als een rustig, acoustisch nummer, wat in het midden (van de 6 minuten) een verandering ondergaat naar een voller en een meer speelse sfeer.
Het orgel wordt opengetrokken voor
Sweet Tanzini. Wederom zo'n heerlijk refrein ! Ik zet hem nog maar wat harder, want dit is toch wel een erg mooie plaat hoor !
De stempel 'Folk' wordt even opnieuw gezet op
Yellow Wings. "It's the first day of spring, and the last day of your life". Een mooie zin, een toch wel somber nummer. De lichte melancholie blijft door de nummers verweven; zo ook bij
Dear Corinne, waarbij het tempo licht omhoog gaat en we wegdrijven op fijne refreinen.
Drag Me Around begint wat zwaarder op de hand, maar wordt ook als snel door een mooie melodie opgepakt; en als de mondharmonica wordt ingezet dan is er het gevoel van thuiskomen, en het nummer wordt voller en voller, fijn !
De piano luidt
Minuteman, de sluiter, in. De stem staat hierin in de hoofdrol. We worden gedompeld in de sfeer van Tom Waits' Closing Time. Ik kan alleen maar dankbaar zijn.
De eerste paar keer dat ik deze plaat hoorde was ik prettig verrast, maar bij her-, en herbeluistering bevalt hij me steeds beter. Wat mij betreft een aanrader !