Cliff Richard - Two's Company (2006)

Dit album staat bij mij in de kast in de afdeling 'gezellige plaatjes voor de late uurtjes'. Voor sir Richard heb ik wel enige sympathie. Zijn onkreukbare imago (geen drank, geen drugs, geen affaires) en zijn eeuwig durende glimlach. Waar vind je dat nog. Een professional. Of je dan ook de echte Cliff te zien krijgt, is de vraag. Ik denk dat deze man geleerd heeft privéleven en gevoelens strikt te scheiden van zijn professionele leven. En daardoor is Cliff ook altijd een wat anonieme verschijning. Dat wordt nog versterkt door het feit dat hij zelf geen liedjes schrijft. Dus: wat vindt de Sir nu eigenlijk zélf van het leven? We weten het niet. Alleen op zijn zeldzame gospelalbums laat hij wat meer van zichzelf zien. Een echte introverte English Gentleman. Tot zover deze zijsprong naar de persoonlijkheid.

Het album is een verzamelaar met leuke momenten. Het eerste nummer met Brian May en Brian Bennett rockt stevig en is een remake van zijn eigen hit.
Nog leuker is de single die hij met Phil Everly maakte: She Means Nothing To Me. Inderdaad, Cliff mag dat zingen. De twee stemmen vloeien op bijzondere manier samen.

Met Barry Gibb zong hij Fields Of Gold, een nummer van Sting. Slow Rivers met Elton John kwamen we al tegen op het album Leather Jackets van EJ. het slechtste album ooit van de man die op dat moment tot over zijn oren aan de coke verslaafd was. Wat zou Richard tegen hem gezegd hebben? Brother Elton, stop daar toch eens mee? We weten het niet.

De rest heeft wat mij betreft geen introductie nodig. Netjes op de plaat gezet, maar Helmut Lotti of Matt Munro, tsja ... het zal wel. Voor Olivia Newton John voel ik dan weer wat meer bloed stromen: heerlijk nummer dat Suddenly. Het kan niet altijd rock zijn.

Zoals Fedde hierboven reeds zegt; feitelijk een verzamelaar, dus ik vraag mij af waarom deze genoteerd staat onder de reguliere albums.

Wandelaar, Axeqlusive,
Verzoek om wijziging ingediend. Hadden jullie ook kunnen doen.