Cowboy Junkies - Renmin Park (2010)

Renmin Park (park in Shanghai) is het eerste album van Cowboy Junkies uit een serie van 4 die de komende 18 maanden gaan verschijnen.
Ondanks de pedal steel gitaar op het schitterende Little Dark Heart en Renmin Park (Revised) heeft hun muziek op deze plaat nog maar weinig met country te maken.
Het is een mix van expirimentele alternatieve rock met sfeergeluiden en chinese invloeden en zoals vanouds ingetogen ballads geworden.
Het eerste is niet helemaal aan mij besteed, hoewel A Few Bags of Grain subliem is, het tweede is naar mijn mening weer prachtig.

ik heb hem nog maar gedeeltelijk beluisterd. Maar klinkt tot zover erg verrassend, betoverend, dromerig en erg sfeervol. Ik ga 'm nog niet voorzien van een waardering, dat komt nog wel Het wordt in ieder geval een hele ruime voldoende. Ik kan me in ieder geval erg goed vinden in de reaktie van heirco met info, die hij erbij geeft.

Ik heb dit album inmiddels al vele keren beluisterd en het eerste wat mij te binnen schiet als ik erover denk is "betoverend mooi". De eerste keer dat ik 'm hoorde moest ik mijn persoonlijke schakelaar even overzetten. Maar nu na vele keren op de koptelefoon beluisteren, kan ik voor mezelf concluderen dat een onwijs goed album is. Waarschijnlijk niet voor iedereen te pruimen. Tja, smaken verschillen nu eenmaal. Het is ook moeilijk om specifieke nummers te gaan benoemen. Dit is nu eenmaal een album dat je in zijn geheel moet beluisteren, het liefst zonder visite of zoiets erbij. Het gehele album "ademt" een erg aparte sfeer uit. Dat er de komende 18 maanden nog 3 albums uitkomen, die de Nomad Series genoemd worden maakt mij in ieder geval erg nieuwsgierig. The Cowboy Junkies zijn m.i. zeer goed bezig!

Dankzij Papartis (die 'em draaide) en de lovende commentaren alhier de weg weer teruggevonden naar oude liefde (we kennen elkaar sinds The Trinity Sessions 1) Cowboy Junkies - vanaf track 2 ben ik er weer bij; we gaan verder luisteren.

De Cowboy Junkies draaien al weer een tijdje mee en blijven ook nu nog gewoon hun ding doen...en niet onverdienstelijk, getuige dit Renmin Park. Het is niet meteen een album die ik zo even tussendoor zou opzetten. Er zitten best wel mooie stukken tussen; Renmin Park o.a. De stukjes van het Intro en Coda hoeft van mij niet zo nodig, maar geeft het geheel misschien een kop en staart. Ook het chinees? gebrabbel spreekt mij niet aan. Ik hoor liever Margo Timmins zingen met de laid back, moerasmuziek van de rest. Maar goed ieder zijn meug.

Nou Madjack71, als toch een CJ-liefhebber, kun je Margo Timmins weer in volle glorie horen zingen. No.2 van de Nomad Series is uit en heet Demons. Ik zit 'm nu een tijdje voor de eerste keer te beluisteren en natuurlijk kan ik nu nog geen goede, evenwichtige beoordeling geven. Een ding is wél zeker, het klinkt geweldig.(minimaal 4 sterretjes, toch wel)
Hij is nog niet toegevoegd aan de lijst bij MM, maar ik ga assistentie vragen aan een toevoeghulp. Voor mij is dit in ieder geval de eerste "kanjer" in 2011!!!

Uitstekende plaat van The Junkies.Soms heel liefelijk ,dan weer dreigend en wat zwaarder.Goede balans en ik ben blij dat er geen hoempapa tussen staat.Soms willen ze zich daar weleeens in verliezen ,maar hier is alles goed gedoseerd.Tijdens de samenzang in sommige nummers ,waan ik me soms in de wereld van The Jayhawks,maar die staat vooralsnog op een hogere trede.Als de junkies dit niveau vast weten te houden,dan ben ik meer dan tevreden.

De laatste groep waarvan ik verwachtte nog zo'n prachtplaat te maken. Stuk voor stuk zijn dit fan-tas-tische nummers. Margo Timmins zingt mooier dan ooit. De stukjes Chinese muziek en geluidsfragmenten geven deze plaat ook nog eens een leuk, avontuurlijk kantje.

Idd zingt Margo Timmins beter dan ooit. Prachtig album met mooie afwisselende songs. Enkele echte uitschieters (beide versies van Renmin Park, I Cannon sit sadley) die hem helemaal de moeite waard maakt. Toch een band die onderbelicht is gebleven de afgelopen jaren. Dit terwijl ze toch al lang bezig zijn op een zeer constant niveau. Top productie.

How zeg: straffe plaat...

Het eerste album van de Nomad serie van de Cowboy Junkies. Michael Timmins heeft 2 geadopteerde Chinese dochters en vanwege en met hen is hij naar China gegaan. En deze reis zorgde eigenlijk voor een herontdekking van de groep. Michael Timmins was onder de indruk van de rijke Chinese muzikale traditie en inspireerde hem. Zodanig, dat de stortvloed van nieuwe ideeën hem deed besluiten om niet één album uit te geven, maar een vierluik en dat in 18 maanden tijd. En ieder album zou een andere insteek krijgen.
Dit is dus het eerste en dat is gelijk het meest experimentele album en zijn hier en daar zijn de Chinese invloeden het meest merkbaar. Dat begint natuurlijk al met de intro, een geluidsopname van een Chinees orkest/blaasband. Maar ook in het verstilde Renmin Park zitten subtiel wat Chinese elementen. Naast Chinese invloeden is de plaat ook redelijk psychedelisch, soms wat funk en zelfs trip hop komt om de hoek kijken. Een recensent schreef dat het wel leek of Beck enige invloed heeft gehad. Dus is het even wennen als je de Cowboy Junkies enkel kent van de licht country/folk/pop muziek. Natuurlijk zorgt de stem van Margot Timmins ervoor dat het de Cowboy Junkies zijn en blijven, maar verder vermijden ze het experiment zeker niet. Nummer 3, 4 en 5 hebben een fijne donkere broeierige sfeer en op 'I Cannot Sit Sadly By Your Side' komt er weer wat Chinese invloed om de hoek kijken. Die invloed wordt voortgezet op "A Walk In The Park' waarin de Chinese zanger Zuoxiao Zuzhau de leadvocals voor zijn rekening neemt en waarin Michael Timmins in een soort grunge met zijn gitaar de song afsluit.
Soms een wat a-typische Cowboy Junkies plaat, maar ik vind het persoonlijk zeer verrassend.
Hierna komt dus Nomad volume 2 Demons, wat een soort tribute voor Vic Chestnutt is , volume 3 laat de wat stevigere kant van Cowboy Junkies horen en the Wildernis (volume 4) zijn songs die al voor de reis naar China werden gemaakt door Michael toen hij in een hutje op de hei verbleef en allerlei nieuw materiaal schreef. Vrij minimaal. Alle vier de platen van de Nomad serie hebben dezelfde hoes (meisje met luipaard op haar schouders), maar de achtergrond is verschillend. Met wat verbeeldingsvermogen zou je er de 4 jaargetijden in kunnen zien, maar misschien heb ik het mis.