Philip Sayce - Peace Machine (2009)

mooi album mooie gitaar solos er ook in

Zeker lekkere gitaar solo's erin...dat voorop. De muziek doet erg aan die van Lenny Kravitz denken ten tijde van Mama Said...maar goed de muziek van Kravitz doet dan ook weer aan een hele hoop andere artiesten denken. Led Zeppelin/Hendrix/Cream ik hoor ze hier wel in terug. Pakkende rifs, stuwende drums ik houd er wel van. De speelduur is wel wat aan de lange kant, waardoor enige verzadiging naarmate het einde vordert wel optreed...maar ach dat is een luxe probleem.

Voor de liefhebbers.....Sayce treed binnenkort op bij het Totaalfestival op zaterdag in Bladel....gratis. Das in unne crisistijd een kers op de muzikale taart. Als hij dan ook nog nummers van dit album ter gehore brengt, zal het helemaal feest zijn.

Naast Bonamassa is dit toch een van de betere blues gitaristen van de laatste tijd. Flink overstuurde strat. Hij knalt gewoon over de snaren. En hij is ook nog een uitstekende zanger.

One Foot ..knalt er direct in.. Save me from myself is rete goed. Powerfull thing is lekker funky.
Sweet Misery is als de Cream. Blood on your Hands is bijna blues"metal". Lekker heavy.
Cinnamon Girl (neil young) is f.... lekker pop blues.

Bonamassa is misschien veelzijdiger, maar deze knaap vlamt veel meer.

Erg energieke bluesrock met een catchy randje. Flink wat smerige gitaarsolo's, en van die typische blues-stratocaster riffs, zoals bijvoorbeeld Stevie Ray Vaughan en Chris Duarte.

Peace Machine (het nummer) is natuurlijk gewoon Hendrix' Voodoo Chile.