Vinicio Capossela - Da Solo (2008)

Soms heb ik de kolder in mijn kop en dan graaft ik diep in de discografie van een artiest waar ik op dat moment van bezeten ben of ga ik op zoek naar leuke dingen uit een bepaalde hoek.
De laatste tijd ben ik bezig mij te omgeven met artiesten uit bella Italia, simpel vanwege het feit ik straks in mijn zomervakantie zin heb in muziek uit het land van herkomst.
Last.fm is een aardige gids geweest daarin en Vinicio Capossela kwam al snel voorbij, want ja; als Tom Waits genoemd wordt, wat verwacht je dan van mij?! Dat ik er aan voorbij ga? Een heel klein beetje was dit toch het geval. Dit album en nog een paar stuks lagen al een tijd klaar om beluisterd te worden, maar ik kan niet alles tegelijk en overdrijven is ook een kunst. Het moet straks nog wel een beetje spontaan worden daar onder die Italiaanse zomerzon.
Waarom ik Vinicio Capossela nog even liet liggen had te maken met het feit dat ik allereerst de 'auto-proof' heb opgezocht, gedraaid en in de iPod gepletterd: ik moet die autoruimte namelijk wel delen met iemand die niks heeft met moeilijkdoenerige muziek. Het liefst Laura Pausini als het kan, en dat de hele vakantie lang. En Tom Waits is een big no, dus ik vreesde ook voor Vinicio Capossela. Op moment van schrijven en draaien heb ik nog geen opmerking gehoord, maar een 'wow wat is dit' kan er zeker ook niet vanaf.
Doet er niet toe. Mijn iPod heeft ook bijgeleverde oordopjes dus ik zie Da Solo wel voorbij komen in juli en dat niet alleen: op een Koninginnedag als deze is het ook een heerlijk album. Op de achtergrond hoor ik het afsluitende vuurwerk in de stad en door mijn boxen klinkt een mengeling tussen Paolo Conte en, vooruit, Tom Waits. Tom Waits in een toegankelijker vorm, dat weer wel.
De man zingt niet echt de sterren van de hemel maar weet met zijn miniatuurtjes wel te raken en dat is toch altijd erg fijn te noemen.
Het verbaasde me dat er nog niets van deze artiest op de site stond, terwijl het in eigen land een gevierd artiest schijnt te zijn en ik eigenlijk ook denk dat er op deze site heel wat users zijn die dit geweldig vinden. Muziekobsessie is er alvast eentje van want die hoopte mij een onbekende naam te kunnen tippen. Helaas was dat niet het geval, maar hij zorgde er wel voor dat ik dit album als eerste uit de discografie toevoegde en hopelijk ook aan de man/vrouw weet te brengen.

Laat u me weten of u het ook wat vindt?

Categorie: Tom Waits, Paolo Conte.

Moet steeds maar weer wennen aan de taal, iets wat ik met frans of spaans niet heb. Italiaanse zang klinkt voor mij een beetje kinderachtig(en versta er geen woord van maar dat geeft opzich niet) , maar is wel weer perfect voor opera-achtige uithalen die Vinicio spaarzaam gebruikt. Maargoed verder wel een album wat de aandacht verdient en zeker een groot publiek aan zal spreken(mits hij in 't engels had gezongen), en wat een prachtige hoes. Las op wiki dat Marc Ribot(de beste gitarist van de wereld!!)ook meerdere malen op Capossela's albums te horen is. Of dat ook op deze 't geval is??Toch grappig, ga is spitten in Ribot's discografie denk ik.

In iedergeval kan deze bij mij thuis op redelijk volume gedraaid worden integendeel tot Irrepressibles, heb een Tom waits-fan vriendin vandaar
verder wel erg makkelijk: Piano+zware stem=Tom Waits, hoor bijvoorbeeld ook Yann tiersen

Ik heb ook wat moeite met de taal en dan met name in muziek. Frans vind ik bijvoorbeeld heerlijk om naar te luisteren in liedjes, maar het zangerige italiaans drukt een zwaar stempel.
Ik herken jouw opmerking dan ook en weet voor mezelf waarom ik eigenlijk maar zo weinig italiaanse artiesten ken en ook waardeer.
Het is dat ik er nu bewust mee bezig was maar ik moet er eerlijk bij zeggen dat ik heel veel artiesten heel snel geskipt heb, iets wat ik met b.v. franse artiesten niet zou hebben.

Hoe dan ook is dit album erg sterk en geeft de taal het opvallend genoeg juist wat meerwaarde.

Heb absoluut geen moeite met de taal (behalve om het te verstaan, toch eens een lang aangekondigde cursus Italiaans gaan doen). En dit is zúlke leuke muziek. Dit is de gekte van tja.. Tom Waits zou kunnen maar ik denk eerder aan Fellini, die sfeer.

Iedereen die Capossela goed vindt, moet eens een album van Alessandro Mannarino luisteren. Ik vind Mannarino in dat opzicht zelfs een betere artiest dan Capossela. Mannarino is weliswaar pas recent zijn carrière begonnen, maar dat maakt het eigenlijk alleen maar des te interessanter.

dank voor de tip, ben m nu aan luisteren en vind statte zita erg mooi!

Klinkt zeker ook erg goed (mening daar volgt).