Hawkwind - Blood of the Earth (2010)

De meningen over dit album zijn nogal verdeeld; liefhebbers van de hardere kant van Hawkwind zijn over het algemeen teleurgesteld, terwijl de liefhebbers van het meer spacey werk juist tevreden zijn. Verschenen als 2LP op doorzichtig vinyl (tracks 1 t/m 12), enkele CD (track 1 t/m 11) en 2CD in box (track 1 t/m 10 + 13 t/m 19).
Het album opent sfeervol, met de instrumental Seahawks, een rustige opener. Blood of the Earth is een soort 'soundscape' met een donker sfeertje. Dan volgt de eerste rocker, Wraith, gezongen door Mr. Dibs, zijn studio debuut op een Hawkwind album, en hij weet zeer te overtuigen. Green Machine is een erg mooie, zweverige instrumental van de andere 'nieuwkomer', Nial Hone, met fraai gitaarwerk, en ook hij toont een waardevolle aanvulling van de band te zijn.
Inner Vision is Tim Blake's bijdrage en geheel in zijn stijl, een opwekkend, popachtig nummer.
Sweet Obsession is een nieuwe versie van het nummer dat eerder op een Dave Brock solo-LP verscheen. Het is en blijft een lekker poppy, up-tempo nummer, maar het arrangement op deze versie is veel te druk, vooral de ritmes. Hier was minder meer geweest.
Comfy Chair begint eigenaardig, met een aparte zanglijn, een van de weinige mindere momenten, vind ik. Gelukkig volgt daarna een instrumentaal deel dat alles goedmaakt.
Dan volgt een absoluut hoogtepunt; Prometeus, met mooie zang van Mr. Dibs, waarna een fraai Oosters getint instrumentaal deel volgt.
You'd Better Believe It is een overbodige re-make van het nummer uit 1974. Zonder de prachtige viool van Simon House is een re-make bij voorbaat kansloos. Ook weer niet slecht, maar gewoon overbodig.
Sentinel is opnieuw een door Mr. Dibs gezongen nummer en ook hier valt de prachtige, in dit geval meerstemmige zang op, in dit ingetogen nummer. Ook een hoogtepunt.
Starshine is een passend eerbetoon aan de aan een hersenbloeding overleden toetsenist Jason Stuart, die op deze mooie, spacey instrumental nog te horen is.
De LP heb ik niet, dus over Sunship kan ik niets zeggen.
De extra CD van de 'luxe' uitgave, bevat opnamen van december 2009. Ook deze CD is zeer de moeite waard; een aparte versie van Angels of Death met 2 basgitaren, een erg goede versie van Magnu en een erg mooie versie van het new age achtige Tide of the Century, een Tim Blake solo nummer, hier verfraaid door de viool van Jon Sevink (The Levellers), die op alle live nummers meespeelt en voor een extra dimensie zorgt.
Long Gone is de middelmatige versie van het Syd Barrett nummer, dat eerder uitkwam op een Syd Barrett tribute CD, die bij het blad Mojo zat.
Het niet erg serieus te nemen interview is vooral grappig, met soms fraaie muziek op de achtergrond.
Al met al een van de betere Hawkwind albums, vind ik, zeker van de laatste jaren. De muziek past goed in deze tijd, en doet absoluut niet gedateerd aan. OerHawk Dave Brock heeft een stapje terug gedaan, ook op componeergebied, de 2 'nieuwe' leden bewijzen goed bij de band te passen en hebben met dit album alle twijfel weggenomen. En Tim Blake levert ook weer een zeer waardevolle bijdrage.
De hoes vind ik ook prachtig.
Na het tegenvallende Take Me to Your Leader, is dit een hele positieve verrassing.

Opvallend aangename latere release van Hawkwind. Ik ben op een gegeven moment mijn interesse in nieuw werk van de band kwijtgeraakt. De band bleef echter in een goed tempo platen uitbrengen, waardoor er nu wel heel veel platen zijn die ik niet of amper ken.

Na wat zoekwerk op forums, kwam ik erachter dat 'Blood of the Earth' een goede plaat zou moeten zijn. En daar ben ik het eigenlijk alleen maar mee eens. De band lijkt zelfverzekerd en weet een hele zwik goede songs te schrijven. De muziek varieert van ambient tot rock en alles wat daar tussen zit. De opnamen zijn digitaal, en daardoor mist het een beetje warmte. Maar je hoort ook dat de band goed om zich heen heeft geluisterd naar bands en artiesten binnen het spacerock-genre en daardoor hoor je ook wel wat invloeden van anderen.

Ik kan erg genieten van deze versie van de band, en ik hoop dat de platen die hier op volgen ook van deze kwaliteit zijn. Hoogtepunt is het wel erg lekker spacende 'Comfy Chair' met wat akoestische gitaarspel. en het midden-oosters aandoende 'Prometheus'. Eindelijk weer eens een Hawkwind-plaat waar je echt bij kunt wegdromen.