Uriah Heep - Head First (1983)

Van dit album ken ik alleen The other side of Midnight en Rollin' the Rock. Net als het vorige album doorsnee rockmuziek, zonder iets bijzonders toe te voegen.

Beduidend minder dan Abominog.

Het enthousiasme straater wel van af, maar de nadruk ligt teveel op AOR, wat vnl. in de teksten is terug te vinden (Sweet Talk, Love is Blind etc.)

De solo's van Mick mogen er wezen en Lee ramt er weer lekker op los op een aantel tracks.
Ook bewijst Goalby wederom een uitstekend zanger te zijn.

Grote misser op deze plaat is de symfonische instrumental 'Roll-Overture'.

Zo op zijn tijd best wel een leuke AOR getinte plaat. Niet alles spreekt mij aan, maar het is allemaal knap gespeeld. Peter Goalby is hier m'n favoriete bandlid. Headfirst kent prima tracks als Weekend warriors en The other side of midnight. Na de overbodige instrumental barst Red lights los. Een heftige Uriah Heep rocker.

Een slag minder dan Abominog, maar wel in het verlengde... Mick Box' gitaarwerk krijgt iets meer aandacht, en hij speelt weer de nodige wah-wah solo's.

Goalby blijft een verrassend goede zanger (ik denk richting Phil Lynott).

Een paar echt goede stevige rockers staan hier ook op: Weeken Warriors, Red Lights, Straight Through the Heart...

Echt metal of progressive rock is het allemaal niet, het neigt naar de AOR, maar dan wel een stevige variant...

Waar zit ik hier nu naar te luisteren !? Dit is geen Uriah Heep, maar een zwakke AOR band. Totaal geen Uriah Heep muziek. Klinkt het dan objectief goed als een AOR band ?. Nee, niet voor mij. Gelukkig klinken ze nu weer met Bernie Shaw al een tijdje weer als Uriah Heep.

Leuke rock/luisterplaat. Zoals deze zijn er natuurlijk velen gemaakt in die tijd (einde '70's, begin '80's).
De opener en Stay on Top zijn mijn favoriete tracks de instrumental 'Roll-Overture' vond ik zeker niet slecht.

Deze periode van Heep kan mij niet echt bekoren. Geen goede nummers; geen goede productie. Slechts een band die al dat minderwaardig werk goed speelt.

Ozric. deze ligt me beter in het gehoor dan Abominabel....eeehhh Abominog

Deze plaat doet het net wat kalmer aan. Ik vind Abominog wet wat beter. Ik houd van die sound.

Deze plaat kent minder covers (slechts 3, waarvan 1tje van Bryan Adams). Abominog had 5 covers, misschien dat hij daarom coherenter klinkt.

Ohh.....wat zijn de covers en welke is van Bryan Adams

Lonely Nights staat hierop: Bryan Adams - You Want It, You Got It (1981)

Stay on Top is van ene Tom Jackson en Love is Blind van Ritchie Zito.
Ik denk dat deze nummers wel speciaal voor Heep zijn geschreven, want het zijn allebei songwriters en ik ken de nummers niet van anderen.

leuk om te weten. bedankt voor de info Ozric

De derde zwakke plaat op rij van U.H.
Ze waren zo goed in de jaren 70

Anders maar niet zwak.

Ik zie het probleem nooit echt.

Ik vind dit een verrassend sterk album. Qua geluid is het een beetje te vergelijken met de AOR-periode van Rainbow.

Heden ten dage zijn er vele bands die het AOR-geluid van de jaren '80 proberen te emuleren en daar positieve kritieken op krijgen. In dat licht verbaast het me dat er zo krampachtig word gekeken naar deze periode van Uriah Heep.

Head First kent - op een uitzondering, zoals Lonely Nights, na - sterke nummers. Ze worden met hoorbaar spelplezier en energie uitgevoerd, Peter Goalby zingt erg sterk en zijn stemgeluid past goed bij het materiaal.

Fijne reactie, en zo is het maar net. Ik vind de Goalby-periode van Heep best wel sterk (Abominog is één van mijn favoriete platen). Ik heb het altijd jammer gevonden dat er geen goede liverelease van deze periode is.

Halve punt erbij toch voor deze meer dan uitstekende hardrock-plaat, met eigenlijk geen enkel zwak moment.

Gemiddelde waardering is wat laag voor één van de lekkerste melodieuze hardrockplaten van 1983.

Dat is te danken aan de Byron-fanclub.

Zou het? Daar ben ik ook wel lid van. Je mag toch hopen dat mensen ook kwaliteit kunnen horen buiten hun smaak om. Veel goeie platen in '83 en Head First kan zich voor mij prima meten met de elpees van SPYS, Shooting Star, Survivor, Arc Angel, Journey, Blue Öyster Cult, I-Ten, Streets, Michael Bolton, Rainbow, Def Leppard etc.

Er zijn users die op elke plaat zonder Byron een opmerking plaatsen hoe gek ze zijn op Byron.

Ik ben ook gek op Byron (solo niet zo), maar ook gek op Goalby en Shaw, en ook Lawton.

Oh, ik vind zelfs John Sloman interessant, haha. Hij was prima bij Lone Star, Firing on all six.

Ik heb wel mijn kritiekpunten op Sloman. Die staan bij de plaat Conquest.

Wat wel grappig is: Sloman schreef Think It Over, die Goalby zong, waarop Goalby Blood Red Roses schreef die Shaw zong. Nu ben ik aan het uitzoeken of Lawton ern nummer heeft geschreven die Sloman zong.

Zangers zijn toch een heikel punt en gezichtsbepalend voor een band. Een wissel is wat gevoeliger in de regel dan een bassist die vervangen wordt. Daarbij komt hier op Head First een drastische koerswijziging kijken t.o.v. de Byron-area. De lijn van Abominog wordt op Head First doorgetrokken. Abominog heb ik zelfs op LP maar kom ik niet echt lekker in, deze opvolger smaakt me iets beter en Peter Goalby heeft een prima stem.

Er is een verschil tussen een plaat goed luisteren en reviewen of afkraken en van een zware onvoldoende voorzien omdat er een bandlid niet meedoet.

Ik vraag me af of Byron deze rockers met overtuiging had kunnen inzingen. Ik zie het meer als een evolutie.

En wat als deze plaat was uitgekomen als The Mick Box Band? Was iedereen dan ook zo streng geweest?

Ik denk dat ik één van de weinige ben die een zangerwissel echt niet moeilijk te verkroppen vind. Al mogen ze Shaw nooit vervangen hoor.

Een platenmaatschappij wil toch wat naamsbekendheid dus The Mick Box Band was hem niet geworden. Toen Tony Iommi na Black Sabbath een soloplaat wou maken moest Seventh Star ook deels onder de naam Black Sabbath. Of een Restless Heart van David Coverdale & Whitesnake om maar wat te noemen. Mick Box paste het geluid aan naar de eighties. Geen jaren 70 (prog)hardrock meer maar meer compacte melodieuze rock.

En zelfs een 'grote' naam als Uriah Heep kon Bronze niet meer redden. Evenmin Manfred Mann's Earthband, Motorhead en Hawkwind. Allemaal bands die uit de mode waren, en dat heeft dan ook zijn uitwerking op het faillisement van een heel label (zie ook Capricorn records).

Bronze was een redelijk groot indie-label, maar de 80's waren anders. Had Gerry Bron nou een Duran Duran gehad, dan hadden ze het wel gered.

Heep zal het vanaf nu gewoon moeten hebben van trouwe fans in Rusland en Duitsland, want hits (misschien Blood Red Roses?) zullen ze nooit meer hebben. ik ben wel zo een fan, trouwens.

Pas 1x gehoord nu - als geheel, vroeger wel losse nummers gehoord - maar tot nu toe bevalt me dit beter dan de voorganger, "Love Is Blind" vind ik zelfs echt goed. Ook overtuigt Goalby me hier meer, zingt minder geforceerd heb ik het idee, In zijn algemeenheid heb ik wel nog steeds moeite met de gekozen richting, er zijn gewoon bands in dit genre die de stijl beter beheersen, de meer gedragen muziek past Heep gewoon beter, heeft echt geen fuck te maken of je bij de "Byron-clan" hoort, kwestie van smaak en je gehoor. Een nummer als "Rollin' The Rock" bijvoorbeeld, begint werkelijk weergaloos en dan krijg je zo'n kits-refreintje, doodzonde. Ook als dat Byron gezongen had, had ik het drama gevonden, de goede man had ook niet in deze muziekstijl gepast, sterker Goalby past met zijn semi-rauwe stem hier beter bij. "Straight Through The Heart" had (niet alleen vanwege de tekst) ook best op de 1ste 2 Bon Jovi gepast.
Als geheel zal ik de plaat niet vlug weer aanzetten, enkele losse nummers zullen hun weg nog wel naar mijn bozen vinden, zoals "Weekend Warriors" die ook wel op Innocent Victim had gepast..

Weer eens aangezet - wil weer eens de jaren 80 horen van deze band -... blijf het doodzonde vinden dat een nummer als "Rollin' the Rock" een refrein heeft dat het de nek omdraait, had een heerlijk episch nummer kunnen worden en mijn cijfer een half puntje omhoog kunnen trekken.
De laatste 2 nummers overtuigen mij nog steeds het meest, maar ook de opener is heel prettig. Hoewel ik vind dat Goalby niet echt een stem heeft voor het vroege materiaal, komt hij in het slotnummer wel heel goed voor de dag, een nummer dat nog het meest naar de vroege tijden neigt, beetje de stijl van de Lawton jaren. En "Love Is Blind" blijft toch echt heerlijk, had zo op een jaren 80 Foreigner of Survivor plaat gepast.