Uriah Heep - Sea of Light (1995)

Best wel een sterk comeback album, zeker na het mindere (althans in mijn ogen) Equator, Different Worlds en Raging Silence . Maakt dus dat Sea of Light makkelijk het sterkste Uriah Heep album in dik 10-15 jaar is. Het lijkt wel of Heep zichzelf opnieuw gevonden heeft want songs als Mistress Of All Time, Against All Odds en Time Of Revelation klinken weer erg naar het betere werk uit de jaren '70 (zoals op Magician's Birthday en Demons & Wizards). Natuurlijk zijn er ook enkele songs die dit niveau niet halen (ik vind met name dat Fear of Falling en Sweet Sugar wat minder zijn) maar voor de rest zeker een album dat de moeite waard is.

Naar aanleiding van bovenstaand berichtje heb ik eens naar een paar keer naar Against all Odds geluisterd. Helemaal niet slecht hoor, maar toch ook niet bijzonder. Het melodietje ben ik nu al vergeten, terwijl zelfs minder werk uit de Byron periode onmiddellijk blijft hangen. En als Against all Odds al tot het betere spul behoort voel ik me niet geroepen ook de rest te ontdekken.

Opgepikt door Rainer Hänsel (de baas van SPV) verrassen the Heepsters, vriend en vijand met deze plaat.

Lekker veelzijdig, veel samenzang, veel oooh's en aaaah's, schreeuwende wah-solo's van Box, stuwende danwel beukende ritmes van Kerslake en Bernie Shaw (die nu toch al weer 10 jaar bij de band zit) doet bijna Byron vergeten.

Mooie ballads als Love in Silence en Mistress of All Time worden afgewisseld met powerrockers als Against All Odds, Universal Wheels en Fear of Falling.

De band klinkt her en der ook lekker progressief dankzij de lagen toetsenpartijen van wizard Phil Lanzon.

Erbarmelijk lage score voor dit beest....

De band heeft na Abominog niet meer zo'n knaller van een rockplaat gemaakt, die nog lekker dicht tegen de metal aan ligt ook... Daarvoor was Return to Fantasy de laatste echt goede/harde plaat van de band...

De productie is vet en Mick Box tovert solo na solo en riff na riff uit zn gibson...
Lee Kerslake beukt als nooit te voren en deze incarnatie van de band laat zien dat ze niet alleen de langstlopende samenstelling is maar ook als goede eenheid te kunnen klinken...

Langstlopende samenstelling gemeten in jaren, niet gemeten in aantal albums.
Vergelijk de periode 1999-2007 eens met 1970-1976.

Snap ik ook wel.
Maar deze versie van de band klinkt wel als een ge-oliede machine. Echt een eenheid.

Wat is dat toch met bands die Yes hoezen willen hebben?

Yes-hoezen willen hebben?!?

Sorry hoor... Maar Roger Dean heeft al veel eerder voor Heep hoezen ontworpen (1972 en 1973).
Roger Dean deed dat voor wel meer bands.

Zeer vreemde opmerking....

Da's niet helemaal waar. Fragile komt uit 1971. Dean heeft een kenmerkende stijl, maar die fantasie landschappen zijn echt typisch Yes. Door de aanhoudende samenwerking tussen Yes en Dean is dat echt een handelsmerk geworden.

Hoezen van bijv. Octopus, In Hearing of Atomic Rooster of Heeps Demons & Wizards zijn heel anders van stijl.

Wat is je punt?!? Dat Uriah Heep aan Roger Dean heeft gevraagd om voor Sea of Light een Yes-hoes te maken?!?

Dat betwijfel ik ten zeerste...

Het punt is dat ze beter een hoes in een andere stijl hadden kunnen nemen, en deze hadden moeten afwijzen. 'T is net zoals dat uitshirt van Heerenveen dat op een Ajax shirt leek.

Ik ken geen Heerenveen en van Ajax heb ik geen verstand. Ik vind het nochtans een mooie hoes. En eigenlijk geef ik niet zo enorm veel om de artwork van deze plaat.

Als ik me goed kan herinneren, staat de helft van de lyrics niet eens in het boekje. Echt een typische budget-SPV release. Volgens mij kan je 'm zelfs nieuw voor 5 Euro bestellen.

Ik vind sowieso dat Roger Dean in de jaren 70 creatiever was. Al zijn jaren 90 creaties lijken op elkaar. Zo ook Asia, Yes etc.
Doe mij dan maar Rodney Matthews, Mark Wilkinson of die vent die die Maiden-dingen maakt.

Mee eens, de laatste hoes die ik van hem zag (The Living Tree van Anderson & Wakeman) was zelfs een waar gedrocht: Jon Anderson & Rick Wakeman - The Living Tree (2010)

Goed , na dat gelul over de hoes, wat een onzin trouwens!!! , het gaat gaat om de muziek uiteindelijk. Dit album is een verademing t.o.v. van de vorige. Ik hoor zowaar wat oude invloeden samen met frisse hardrock. Lekker om naar te luisteren !

Wat een negativiteit bespeur ik in je berichten.

Wat is er mis mee, om over de hoes te praten?

Vooral omdat Dean ook Demon's & Wizards en Magician's Birthday had ontworpen is het voor veel veel Heep-fans weer eens leuk een fantasie-hoesje in handen te hebben.

Fuck wat knalt Against All Odds er toch snoeihard in met die vette riff.
Productie van Kalle Trapp geeft het geheel ook zo'n bite.

Trapp produceerde ook albums van Molly Hatchet, Saxon, Blind Guardian en Destruction. Dus hij weet wel hoe je een hardrockplaat moet laten klinken.

Pas de 2013 re-master gekocht. Deze heeft drie bonustracks, waarvan 2 outtakes, die gewoon op het album hadden kunnen staan. Consistent album, met eigenlijk nergens missers. goede productie en (misschien ook) door de remaster, ook nog eens een goede geluidskwaliteit. In het boekje veel info over het tot stand komen van het album.

Lekker Heep-album. De eerste 3 nummers knallen lekker binnen met de scheurende gitaren van Mick Box en het zuigende keyboard van Phil Lanzon. Bij Mistress of all Time gaat het er iets rustiger aan toe met een lekkere powerballad. Universal Wheels begint met wat natuurgeluiden en de knorrende bas van Trevor Bolder waarna het doorzet in een lekker (hard)rock nummer in het verlengde van de eerste drie die een orgelsolo(otje) bevat die mij doet denken aan Jon Lord van Deep Purple. Fear Of Falling is van de hand van Trevor Bolder en wijkt nogal af van de andere tracks. De zang van Bernie Shaw doet mij ergens aan denken waar ik maar niet op kom. Vooral het couplet. Het geheel doet nogal industrieel aan. Spirit Of Freedom, Logical Progression zijn weer zoals de ander tracks. Iets minder dan de eerste drie maar wel met een refrein dat blijft hangen. Love Is Silence is weer een powerballad die weer zo'n heerlijk orgelmomentje heeft en het nummer zich progressief ontwikkeld naar het einde toe. Words In The Distance kan zich meten met de eerste drie met een (alweer) een refrein dat lekker blijft hangen.
Fires Of Hell is er weer een van Trevor Bolder maar deze keer wijkt het wat minder af en past goed bij de rest van de rocksongs. Het album sluit af met de ballad Dream On. Leuk nummer maar staat opde verkeerde plek. Ik had graag zo'n lekkere rocker op het eind gehad. Vergeet ik nog te vermelden dat het hele zaakje vakkundig dichtgetimmerd word door oudgediende Lee Kerslake.

Na het afscheid van David Byron als top zanger van Uriah Heep was ik ook klaar met deze band. Zo'n zanger is er nooit meer geweest!

Wat een zalige plaat is dit toch!!! En wat een verschil met de 4 tot 5 platen hiervoor! Op de eerste 2 met Shaw hielden ze nog een beetje vast aan die typische 80 jaren stijl - hoewel hier en daar was er een voorzichtige terugkeer te bespeuren - een stijl die ze nooit volledig goed beheersten in mijn ogen, dit is hoe Heep het beste klinkt... het orgel klopt veegt en zuigt weer bij tijd en wijle, de oeh'tjes en aah'tjes zijn ook weer goed aanwezig. En vooral de constante kwaliteit in het songwriterschap, om maar eens een goed Nederlandsch woord te gebruiken, is hier terug. En wat me vooral ook hier opvalt is dat de stem van Shaw tot volledig wasdom lijkt te zijn gekomen, zijn krakerige stem van de twee platen hiervoor is eigenlijk weg, hij zingt vrij, krachtig en helder. Ook nog even aandacht voor de geweldige baspartijen, die geven een eigen swing aan de nummers die al af waren, maar zo een meerwaarde krijgen.
Vanaf hier begint de wederopstanding van de band wat mij betreft, vanaf hier zijn er geen slechte of matige platen meer gemaakt, wel uitschieters... zoals deze dus. En Wake The Sleeper plus Living The Dream, drie van hun beste platen in mijn ogen. Waren ze in de jaren 70 gemaakt had men van Heep klassiekers gesproken, nu zijn ze gewoon verschrikkelijk goed. Het kan verkeren.