Uriah Heep - Different World (1991)

Geen label-back up. Een belachelijk slechte hoes.
Dus keihard geflopt.
Maar wel een lekkere snoeiharde rockplaat.

Het eerste nummer dondert je speakers uit met 200 km/u.
De harde, compromisloze rocksound wordt de hele plaat lang volgehouden, wat misschien ook wel het grootste manco is.
Hier en daar klinkt de band geforceerd hip en lijkt te willen meesurfen op het funkrockgeluid waar Aerosmith hun befaamde comeback mee maakte.

Cross That Line is een fantastisch mooi nummer.

Cross the line is de mooiste van de cd. Er staan meer goede nummers op als Blood on stone, Step by step en Seven days.

Een vergelijking met Aerosmith kan ik me wel voorstellen. Sommige nummers gaan die kant op. Graag had ik gezien / gehoord weer die echte Uriah Heep sound, maar helaas. Toch is het lekker luisterbaar maar verwacht geen Uriah Heep sound !

Het begint redelijk heavy met de eerste 2 nummers, maar daarna word het een beetje Bon Jovi achtig, alleen dan nog minder van kwaliteit. Niet geweldig, maar Kerslake klinkt goed.

Een veelbelovend begin met Blood on Stone. Maar het lijkt of dit nummer nog uit een andere (betere) periode komt. De rest ontstijgt nergens de middelmaat. Doordeweekse hardrock waarin een irritante snaredrum uit de eighties klopt. Muziek waarop je liever niet de naam Uriah Heep ziet hangen.

65/100


-----------------


Hier eindigt mijn meningenspam over Uriah Heep. Overzicht:


Salisbury: 97/100
Look at Yourself 97/100
Demons and Wizards 90/100
...Very 'Eavy ...Very 'Umble 84/100
Abominog 82/100
The Magician's Birthday: 80/100
Firefly 78/100
Innocent Victim 77/100
Return to Fantasy 73/100
Fallen Angel 70/100
Different World: 65/100

Als Heep-fan is het me in dertig jaar tijd nog nooit gelukt om dit album in één zitting in z'n geheel te beluisteren. Pas met Acoustically Driven had ik in de gaten hoe goed sommige nrs (als Cross that line) toch kunnen klinken. One on One heeft een leuke aparte break, solo, in een verder anonieme track.

Blood On Stone rockt als een trein (klopt dat?) en de titelsong en Cross That Line zijn in de basis geweldige songs, maar zijn elders (bijvoorbeeld Acoustically Driven) beter uitgewerkt. Verder is dit een skip-plaat van jewelste. Dat ik het een 3* geef, is omdat ik moeite heb met onvoldoendes toekennen.

Ik vraag me af waar die snoeiharde rock te horen is op Different world. Na Blood On Stone is het kruid wel verschoten. All for one, Seven days, First touch en One on one, ik zie de titels en kan me er niets bji voorstellen.

In 2009 (want je refereert waarschijnlijk naar mijn bericht als Kingsnake) was ik op een andere manier enthousiast over muziek. Het is moeilijk om in het brein van mijzelf van 15 jaar geleden te kruipen. Misschien vond ik het toen hard rocken. Maar ik zou het moeten opzetten (weer) om het te kunnen duiden, want uit mijn hoofd ken ik echt maar drie liederen van deze plaat.