Uriah Heep - Raging Silence (1989)

Niet eens een slecht album van Uriah Heep. Wel behoorlijk op de amerikaanse markt ge-ent, maar het rockt toch nog behoorlijk. De Argent cover Hold your head up is zeer goed gedaan, maar er staan meer aardige nummers op, zoals Rich kid en Rough justice.

Blood Red Roses (geschreven door voorm. zanger Peter Goalby) en Lifeline zijn knallers van rockers.

Nee, deze plaat is idd zo slecht nog niet.

Als remastered versie is hij nog verkrijgbaar met oa bonustrack Look at Yourself een blistering liveversie uit de Moscow-serie.

Ongelofelijk dat dit als een van de slechtste Uriah Heep platen staat aangegeven op de markt. Ik vind dit juist een van de betere van de Heep mannen. Blood Red Roses is een van m'n persoonlijke favorieten, ontzettend lekker.

Check ook even het origineel van Lifeline (van Le Roux) - die is nog beter dan deze versie

Niet echt een Uriah Heep sound, maar als geheel beter dan de vorige 3. Bernie Shaw is een aanwinst. Toch zal ik deze niet echt vaak draaien

Deze is beter dan de 3 voorgaande en ook beter dan de opvolger. De nummers zijn gewoon beter. Zo simpel is het. Dit is bijna een 3.5, maar ik houd het toch op 3.0.

De jaren 80 albums van UH zijn altijd een beetje ondergewaardeerd, maar als je ze los ziet van de David Byron periode, zijn het gewoon goede rock albums, alhoewel soms wat op de Amerikaanse leest geschoeid..Het heeft bij mij ook een tijdje geduurd, voordat ik de albums op waarde begon in te schatten, maar nu kan ik er met plezier naar luisteren.

Trouwens, de mijne heeft een andere bonus track listing, nl.:Miracle Child (B-kantje), Corina (demo version), Mr. Majestic (demo version), Pacific Highway (demo version), Blood Red Roses (extended), Hold Your Head Up (extended) en Corina (live)

nog wat extra info bij de bonustracks:
11 Miracle Child (B-Side To Hold Your Head Up) 4:11
12 Look At Yourself (B-Side On 12" Release Of Blood Red Roses) 7:20
13 Too Scared To Run (Previously Unreleased Live Version From Moscow Recordings) 3:58
14 Corina (Previously Unreleased Live Version From Moscow Recordings) 4:46
15 Hold Your Head Up (12" Extended Version) 5:53
16 Blood Red Roses (Alternate Remix) 4:55

Raging Silence is een prachtig AOR/melodieuze hardrock-album, waar liefhebbers van fraai gestileerde, radiovriendelijke rock zich geen buil aan zullen vallen. Een aantal goedgekozen covers van Argent, LeRoux en Cold Chisel afgewisseld met meer dan degelijke nummers geschreven door Mick Box en Phil Lanzon. Dit duo zal uiteindelijk de nodige nieuwe publieksfavorieten pennen, en komt hier alvast op gang.

Rich Kid kent een infantiele tekst, maar een lekkere riff en Box soleert er energiek op los. Blood Red Roses is een heerlijke, Journey-achtige rocker. Het is het eerste studio-album met zanger Bernie Shaw, die meteen een hele sterke indruk maakt. Voice on my tv (een midtempo nummer over tv-evangelisten) gaat erin als zoete koek. Cry freedom is gebaseerd op de avonturen achter het ijzeren gordijn. RS kocht ik in 1992(?) op picture disc, tegelijk met een exemplaar van Sweet Freedom. Heerlijk om daar in de zomervakantie mee thuis te komen!

Ik heb hier dubbele gevoelens bij. Nee, ik vind het niet slecht, maar zeker ook niet erg goed.
Voor mij een duidelijke middenmoter tussen, en pas bij Sea of Light zag echt het oude vuur echt opvlammen. God, wat heb ik die vaak en hard gedraaid.

Van deze plaat draai ik Blood Red Roses en Lifeline nog steeds wel eens lekker hard.

RS kocht ik toen ik Heep aan het ontdekken was, na Salisbury, Innocent Victim kwamen denk ik Sweet Freedom en deze. Het was toen een nieuw album, net voor de grunge en ik was erg onder de indruk van de heldere, volle sound. Vind het nog steeds tot de betere producties horen, jammer dat die Richard Dodd bij de opvolger niet beschikbaar was!

Later heb ik de cd gekocht, eentje met een andere volgorde van nummers:

1 Blood Red Roses
2 Rich Kid
3 Lifeline
4 Voice On My TV
5 Cry Freedom
6 Bad Bad Man
7 More Fool You (More Fool Me)
8 When The War Is Over
9 Rough Justice
10 Hold Your Head Up
11 Look At Yourself (Live) (Bonus Track)

En later weer een remaster, die van 2003. Nu ja, drie keer eenzelfde album aanschaffen, dan moet er sprake zijn van enige liefde. Maar ik hoor ook wel dat Sea of Light een niveautje hoger zit.

Ik 'ontdekte' Heep via High and Mighty. Niet echt de beste plaat om een band te ontdekken. Maar ik hield toen veel van bands met een ruime discografie om in te duiken, dus de liefde was er snel.

Ik geloof dat de eerste plaat die ik luisterde (via de bieb) na direct verschijnen was Sea of Light (dus een jaartje of 17). Ik was er bij Heep nogal laat bij, maar ik was ook geen hardrocker maar een progrocker. Heep was wel een mooie overstap van progrock naar het wat het hardere (in combinatie met Savatage en Annihilator).

Maar terug naar deze; in korte tijd had ik wel veel van ze verzameld. Toentertijd op cd en tegenwoordig op lp. Ik had vroeger ook Blood Red Roses op singletje, maar uit geldnood ooit eens 200 singletjes ineens weg gedaan.

Nu ik erover nadenk is het wel weer leuk om de singletjes van Heep ook weer compleet te hebben. De b-kantjes waren vaak heel bijzonder.

De productie van Raging Silence is veel beter dan Different World. Ik hoor trouwens (bijna) nooit iemand over de dubbele drumpartijen op deze plaat en Different World.