Ruby Andrews - Black Ruby (1972)

Best een aardig album, al komt het vooral door bepaalde uitschieters dan een mooi plaatje als geheel. De pittige nummers waarin Ruby Andrews zich profileert als zo’n sassy soul sister, die bovendien met veel overtuiging worden gebracht, zijn verreweg het mooist. Didn’t I fool you?, You ole boo boo you en My love is coming down zijn de drie toppers op het album. De manier waarop ze gebracht worden, vol ongenoegen en frustratie, doen me een beetje denken aan de manier van zingen en het repertoire van Ann Peebles en/of Marie “Queenie” Lyons. Overdose of love is ook een prima nummer; met haast een vorm van woede schreeuwt ze bijna de longen uit haar lijf. Dat Ruby Andrews als wel zangeres potentie heeft, staat met dit album buiten kijf. Met een nóg beter repertoire had ze, denk ik, een dijk van 'n album kunnen maken. Nu staat er ook wat nummers op die wat flauwtjes klinken, en dat is jammer. The love I need bijvoorbeeld, een heel suf klinkend nummer. Een beetje in de (Motown-)stijl van de begin jaren ’60. Een nummer met deze sound heeft niets te zoeken op een album uit 1972. De rest is het allemaal nét niet geworden, voor mij tenminste. Hier en daar nog een redelijk moment, zoals met bijvoorbeeld You made a believer out of me dat vanwege zijn makkelijke doch aanstekelijke refrein met gemak in je hoofd blijft hangen, maar daar blijft het bij. Vier mooie nummers, met Didn’t I fool you? als hoogtepunt.