Hungry Ghosts - Alone, Alone (2000)

Mooie plaat is dit zeg. Filmische, bombastische postrock à la Dirty Three en GYBE !, een snufje accordeon- en violenpathos à la Tin Hat Trio en wat electronisch gefrummel(niet denigrerend bedoeld); tezamen maakt dat een verdomd lekker muzikaal ijsje.

Een regelrechte aanrader dus: 4,5*

Staat genoteerd!

Erg mooie cd, prachtige melodieën met een heerlijk slome weemoedige saus overheen. Ik ben nog niet zover dat ik kan zeggen welke liedjes mij het meest aanstaan, maar de cd in zijn geheel vind ik super. Het leuke eraan is dat je niet intensief moet luisteren, maar af en toe dringt er weer een nieuw opvallend stukje muziek je oren binnen, dat ik denk van 'gho, dat is leuk zeg' (zoals op dit moment, nu hoor ik in interlude 3 weeral een stukje charmant geklingel dat ik de voorbije vier luisterbeurten niet eens opgemerkt heb) En zo groeit de cd steeds meer tot er ooit (ik hoop dat het nog lang duurt eigenlijk) de gewenning optreedt dat je na elk nummer weet hoe het volgende gaat zijn. Maar op dit moment is het de ene leuke verrassing na de andere, elke keer weer opnieuw

Ja, dat slome kan ik er best in herkennen

Op sommige momenten heeft deze langspeler ook iets weg van een spookhuis. Hindert niet

Bring 'on the dancing ghosts

Bij mij roept het de sfeer op van zo'n spaghetti-western(decor: 12 uur 's-middag op een stoffige straat in een spookstadje in Nevada ) waarbij twee intens naar elkaar loerende revolverhelden lang wachten op het moment waarop de ander zijn schietijzer trekt. Deze muziek lijkt gemaakt te zijn om de onderhuidse spanning van die verstilde momenten in een luisterbare vorm te gieten.

Het zou me niet verbazen als de heren Hongerige Geesten met een half oor naar de grote Ennio luisterden toen ze hun arrangementen in elkaar aan het draaien waren.

Jààààà, da's wat ik bedoel

Net alsof je door een tunnel wandelt, het einde nadert ... je ziet een licht. En je weet niet wat het is. Is het het fietslicht van een vrolijk fietsend meisje? Is het de zaklamp van een messentrekkende pimpelaar (ik denk aan een Lee Van Cleef)? Is het de pastoor die huiswaarts trekt na het kaartavondje in de parochiezaal en bijlicht? Of is het ... een trein die op volle snelheid nadert

Je weet het gewoon niet




Dat denk ik ook

Dit bevalt me wel. Net als Dirty three is deze muziek gecentreerd rond gitaar en viool, maar wat de Hungry ghosts de Hungry ghosts maakt, zijn, zoals hier al eerder is aangegeven, de arrangementen die (net als bijvoorbeeld Calexico) erg veel verschuldigd zijn aan Ennio Morricone. De link met een spookstad uit een spaghettiwestern is dan ook snel gelegd bij beluistering van dit album.
Dit is echt een plaat die in zijn geheel beluisterd dient te worden om de volledige waardering te waarborgen. Deze gaat zeker nog een aantal keer op voordat ik een oordeel ga geven.

Bij dit album loop ik al een tijdje met een raar verlangen rond: dit moet en zal ik horen op een bepaald moment en het lijkt er op dat dat moment snel gaat aanbreken.
Huh? Ga je trouwen dan? Nee. Scheiding en je verdriet wegdrinken? Nee. Wat dan?
Call me a fool maar ik wil dit album kunnen draaien gedurende een wandeling langs de branding met een heerlijk zonnetje boven mijn hoofd.
Lekker wegdromen langs de zee, slenteren door het zand en genieten van de eerste echte lente-zonnestralen.
En het ziet er naar uit dat dat dit weekend al wel eens zou kunnen gaan gebeuren.
Wat een genot moet het zijn om een prachtig nummer als Back for More I Go dit album te mogen horen openen op mijn I-pod terwijl schreeuwende meeuwen de lente en daaropvolgende zomer verwelkomen.
Wat moet het heerlijk zijn om op Trying to Lift a Rock With a Bottle on Your Head je ogen dicht te knijpen tegen de felle zon en te turen over het water. En hoe geweldig moet het zijn om via de interlude te komen bij Reading Your Mail terwijl je kijkt naar alle mensen die net als ik genieten van hun eerste dagje strand in de zon.
Op No Prior Convictions even gaan zitten in het zand en met je handen woelen door de schelpen die er liggen. Als Alone Alone begint weer opstaan en verder lopen totdat er eigenlijk niemand meer te bekennen is. Helemaal alleen op de wereld zijn met als soundtrack I Don't Think About You Anymore, But I Don't Think About You Anyless.............
Langzaam weer teruggaan in de richting waar je gestart was onderwijl genietend van Float (want van float in the water is voorlopig nog geen sprake, dat bewaren we tot de zomer zelf).
Mijmeren met Coma als achtergrond je ondertussen afvragend Remember What It Was Like to Float (?).
Wat gaat een jaar toch snel: het is al weer lente.
Beseffen dat je een fantastische dag beleeft onder het genot van Nothing Has to Happen om alweer via een interlude terug te komen op de plek waar je gestart bent (Blackout).

Was het alvast maar zaterdag (en vooral duimen dat meneer de weerman gelijk gaat krijgen).
En voor diegenen die nu denken 'wat bazelt die kerel toch': dit was gewoon een ordinaire tip voor liefhebbers van mooie muziek

Al bij de eerste noot van dit album, die ik nog maar enkele minuten geleden hoorde, had ik het idee dat dit wel eens goed zou kunnen zijn. Eigenlijk gaf zelfs de hoes me al hoop, met het diepzinnige omkeerbare plaatje erop. Ik ben pas bij track 2, maar deze muziek heeft wel wat, ja... wat een heerlijke violen!

Inderdaad een mooi album.