Rox - Memoirs (2010)

Kijk hier erg naar uit! My Baby Left Me was een van de goede singels van de laatste tijd! Haar nieuwe is ook geweldig zelfs nog beter: I Don't Believe! Als dat een voorproef is op het album word het nog wat!

Prachtige debuutplaat van deze poppy souldame. Adele en Amy eat you heart out, hier is ROX,

Een dame met potentie al overrompelde de single mij nog niet, het smakt naar meer. Eerst maar eens verder speculozen.(een variant op pindakaas maar dan met speculaas als hoofdsubstantie)

Ik vind haar eerste nummer echt helemaal niks, wat een zeikplaat!

wat is haar eerste nummer dan ?

en we hebben weer een kloontje, klinkt een beetje als van alles wat we de laatste jaren aan retro pop/soul voorbij hebben zien komen. winehouse, adele, joss stone, en vele andere stijlgenoten die daar tussen hangen.
al teveel soul hoef je trouwens niet te verwachten, dit is een echte popplaat, eentje waaruit blijkt dat rox echt heel prima kan zingen, maar nergens iets unieks met persoonlijkheid neerzet.

Je noemt er 2 maar zo kunnen we de rij nog wel langer maken.
Een beetje van dit, een beetje van dat, maar vooral meer van hetzelfde en ik merk wel dat er verzadiging optreedt. We weten het, we kennen het.
Je kunt hier geen buil aan vallen, maar ik denk dat ik Amy, Adele, Duffy en Paloma in mijn kast wel even voldoende vind.

Dit is heerlijke muziek! Bepaald niet wereldschokkend maar ik draai de volumeknop flink omhoog en geniet van die ongedwongen poprock. Doet me overigens niet echt aan Duffy denken maar meer aan VV Brown. Zie:
YouTube - V V Brown - Crying Blood

Doet mij een 'klein' beetje denken aan Corinne Baily Rae. Voor de rest een lekker debuut album...

Terecht dat je de vergelijking trekt met die namen. Toch minder terecht dat je daarom dit album eigenlijk aan de kant zet. Ze is niet meer de eerste in het genre dat is waar, maar wanneer ik dit album puur op zichzelf beoordeel zonder een parallel te trekken met andere artiesten vind ik het een hele sterke plaat, ondanks dat het genre nu wel bekend is. En dat laatste lijkt me toch waar platen op beoordeeld moeten worden.

Misschien inderdaad niet erg anders dan al die andere artiesten wiens naam al gevallen zijn, maar op zich vindt ik dit geen probleem. My Baby Left me en I Don't Believe zijn twee heerlijke nummers, maar de rest van de plaat kabbelt voor mij nog wat teveel voort. Er is verder geen een nummer (naast de twee eerdergenoemden) wat er voor mij uitspringt, dus voorlopig 3,0 sterren.

Ik was er van overtuigd dat ze al zeer bekend was in het VK, maar dat slaagt blijkbaar toch tegen als je naar de piekposities van "My Baby Left Me" (91) en het album (97) kijkt.

Ben het hier eigenlijk volmondig mee eens. Ik vind dit - ook na meerdere keren beluisteren - absoluut een sterk album. Deze dame verdient het om op haar eigen merites te worden beoordeeld. Ze heeft werkelijk kwaliteit in huis. Natuurlijk zijn er altijd vergelijkingen mogelijk. Maar ze absoluut geen 'kloon van'.

Vreemd dat je dan maar 3 sterren geeft.

Drie sterren heb ik blijkbaar aanvankelijk gegeven. Vind het een heerlijk album met alle door mij genoemde positieve punten, zeker ook een sterk album maar aan de andere kant ook weer niet bijster origineel. Maar je hebt gelijk dat drie sterren iets te mager is zeker omdat ik dit album ook na meerdere keren draaien leuk blijf vinden: 3.5. Voor 4 punten zou het mijns inziens net dat beetje meer moeten hebben en 5 sterren heb ik nog nooit gegeven.

Ik ga het album zo even beluisteren.
Wil deze fantastische cover niet onthouden
YouTube - Rox - Crazy (Amazing Seal Cover)

De echte parel van de CD bevindt zich gek genoeg in de hidden track van dit album: "Gallais". Wat een pure soul en emotie. Een aanrader.

My baby left me is echt een geweldige single. Heerlijk nummer dat er vol in gaan en waar je helemaal door gegrepen wordt. Dat doet de rest van het album helaas niet. Dat zit allemaal uitstekend in elkaar. Maar het mist allemaal die X factor die die ene single wel had.

Heerlijk album! Alleen maar sterke tracks!! Verrassend!!

Van Rox bij toeval via een bericht bij Duffy kennis genomen. Past allemaal in het straatje van de opleving die een Winehouse/Duffy en in mindere mate Adele met zich meebrachten. Deze zal wellicht wat anoniemer zijn in die vijver. Maar met de muziek is niets mis mee, de ballads zijn wat plichtmatig, maar an sich mooi gezongen...alhoewel ze in de hoge noten zeer zekers geen Minnie Ripperton is. Wat mij opvalt is dat de nummers in het begin enigszins wat 'vlakjes' beginnen, maar dan na de middenstuk met koortjes, kleine twistjes en eindspurt toch weer telkens weten te boeien. Toch heb ik eigenlijk maar een opleving van meet af aan bij een nummer en dat is bij Rocksteady. Daar krijg ik het....fits like a glooooove..gevoel. Daar zou ik wel meer van lusten. Leuk album voor tussendoor maar niet eentje die echt zal voorkomen in mijn memoirs.