The Jon Spencer Blues Explosion - Acme (1998)

Het is wel leuk hoor die Jon Spencer, maar ik blijf het een beetje flauwtjes vinden. Misschien dat die ontbrekende bass daar toch de oorzaak van is...

Ach, niet zeuren. Dit is gewoon drie kwartier feest!

Het pakt me niet, en waarom niet? ik kan niet uitleggen waarom dit album mijns inziens stukken minder is dan bijvoorbeeld Orange, want dat is wel een topper! iemand?

Scherpe randjes lijken er af te zijn bij Jon Spencer op deze plaat. Alleen bij Talk about the blues zit er nog gemeende agressie in, de rest is toch al wat gezapiger dan Orange en Now I Got Worry (muv Attack, maar dat komt door de altijd agressieve Alec Empire). Misschien worden ook zij ouder?

Jaren geleden heb ik ze op Pinkpop gezien, het was een van de beste optredens die ik ooit heb gezien/gehoord. Meteen (en dan bedoel ik ook meteen: nog op het Pinkpop-terrein) dit album gekocht. Heerlijke muziek!

aardig plaatje van JSBE maar haalt het bij lange na niet bij voorgangers. Urgentie is weg.

Bij nader inzien toch niet helemaal eens met mijzelf, want Acme moet ik niet gaan vergelijken met voorgangers, het is veel meer funky, daar waar Now I Got Worry vooral R&R is en Orange een unieke mix van alles.
Blijft een bijzondere band, en Acme een fijn hoofdstuk.

Lekkere rockplaat met een heel eigen stijl. Speels en tegelijkertijd ook smerig en funky.
Maar ook de hip hop, noise en blues invloeden komen van alle kanten op je af.
Dit straalt Rock `n roll uit zoals het ooit bedoeld was. Eigenzinnig, smerig en vanaf de zelfkant van het leven.
Sex, drugs en Party tot je er bij neer valt.

blues power! klinkt het. weinig blues, maar wel potentie. i don't play blues, i play rock n roll, zingt jon. een eigen vorm van dan toch. dit album is wat rustiger dan wat we van de heren gewend zijn, maar toch klinkt het als pure blues explosion. ook een k unst.

De stijl van de Blues Explosion bevalt me keer op keer, al is geen enkel album 100 % top.

Dit is het enige album van The Jon Spencer Blues Explosion dat ik van begin tot eind helemaal geslaagd vind.
Elk album heeft wel een aantal songs die ik goed vind maar dit album klopt gewoon. In 1999 zag ik de registratie van hun optreden op Pink Pop op t.v., dat was nog eens muziek. Direct dit album gekocht en helemaal grijsgedraaid. Uiteraard ook daarna hun andere albums aangeschaft maar die vind ik dan toch weer een stuk minder, dit is wat mij betreft hun enige consistente album. Ook de albums die hierna verschenen vind ik altijd lastig uit te zitten, het verzandt toch vaak in een hoop chaos en herrie die op een gegeven moment knap irritant wordt. Dit album, en ACME + zijn daarop de uitzondering. Een perfecte mix van Soul, Funk, Garage, Rock 'N' Roll, Funk en energie dat zorgt voor een uniek geluid en een uniek album. Jammer dat dit niet de opmaat was naar meer van dit soort albums.