Kula Shaker - Pilgrims Progress (2010)

De redelijk rustige single Peter Pan R.I.P. bevalt me alvast aardig met de strijkers en ik ben benieuwd of ze dat niveau vasthouden op het hele album.
Het doet me een heel klein beetje aan Travis denken.....

Heel toevallig gisteren in de auto naar het werk nog eens Strangefolk opgezet. En blijkbaar komen de mannen dus nu met een nieuw album. Hier verwacht ik toch wel wat van.

we zullen zien wat het geeft de vorige plaats was niet mis maar toch niet het niveau van in het begin. Ik vrees dan ook dat ze met deze plaat ook niet meer op dat beginniveau zullen belanden...

High in Heaven is echt een geweldig nummer. Lijkt wel heel erg op Oasis, maar toch erg mooi.

Achteraf is alles leuker. Achteraf is ook een koe in haar hol kijken.

O wat waren de Britpop oplevingsjaren halverwege de jaren '90 toch heerlijk: de ene na de andere Britse band kreeg succes en ik kon er geen genoeg van krijgen. Na wat jaren grunge was het verfrissend om al die wat luchtiger gitaar poprock bandjes te horen.
Kula Shaker had ik zeer hoog staan en hoogtepunt voor mij was hun optreden in NightTown Rotterdam waar ze de massa flink in beweging kregen.
Toen 3 jaar na debuut K opvolger Peasants, Pigs & Astronauts verscheen was de liefde bij menigeen al weer bekoeld. Britpop was toen al weer zo passé. Achteraf............
Bah bah, wat was ik het daar toen grondig mee oneens. Ik vond dat album gewoon goed en beleefde nog steeds veel lol met Kula Shaker.
Toch bleek het toen einde oefening voor de band totdat 3 jaar terug opeens Strangefolk verscheen die ik onverwacht nog steeds heel erg okee vond en zo onverwacht als Strangefolk toen verscheen zo onverwacht doet Pilgrim's Progress dat ook weer.
Peter Pan R.I.P. opent lieflijk de cd en wordt gevolgd door een reeks puike poprock songs die ook nu weer aanslaan bij mij. Ik blijk dus een zwak te hebben voor dit gezelschap (ter vergelijk: Oasis begon me bij het derde album al de keel uit te hangen).
Ik kan de commentaren al van verre aan horen komen met als samenvattende conclusie dat het vroeger beter en leuker was en daarmee dit album weer terzijde schuivend.
Natuurlijk is dit niet vernieuwend, natuurlijk leunen ze op oude glorie van bands die hun zijn voorgegaan. Maar dat was al zo op K.
Natuurlijk heb je hier niks te zoeken als je iets verfrissends en vooral nieuws zoekt en natuurlijk is het achteraf lekker makkelijk zagen over dat het debuut wel nooit meer zal worden geëvenaard.
Kan allemaal best: die tijd krijg je niet terug en moet je verder ook niet willen. Moeten we Kula Shaker anno 2010 dan maar laten voor wat het is? Niet wat mij betreft. Ik vind het wel prettig weer een aantal nieuwe nummers van ze te horen en die nummers zijn zo beroerd nog niet. Een 'Tattva deel 2' zit er niet bij, maar dat maakt niet uit: het smaakt mij in elk geval allemaal prima en anno 2010 doen ze er misschien niet toe, maar je kunt je afvragen of een band met dit genre er überhaupt toe doet als je het decennia daarvoor al hebt kunnen horen. K deed er dus niet toe en Pilgrim's Progress ook niet.
Hoeft ook niet: Kula Shaker maakt gewoon goede muziek en muziek is tijdloos zolang je er maar van geniet en dat doe ik dan ook volop!

Heb 'm ook vandaag binnengehaald (handig die blogs ) en mijn eerste indruk is ook positief. Lekkere vlotte en goed-geproduceerde plaat.

Toen ik dit album zag staan dacht ik even kijken wat de mannen in het verleden hebben gedaan. Daar kwam uit dat het een band is uit de jaren 90 en meestal doen bands uit die tijd me weinig tot niets. Toch even op de Myspace kijken was toen mijn eerste reactie. Na daarop Peter Pan R.I.P. te hebben gehoord was ik toch wel benieuwd naar dit album en nu het er eenmaal is klinkt alles echt heel goed! Mooie nummers, lekkere up-tempo nummers, goede gitaren, verrassende solo's alles zit er wel in. 4*

Mocht je verder niks kennen van deze band dan raad ik je zeker aan om die albums ook te beluisteren.

Dat ga ik ook zeker doen. Het album bevalt me nog steeds goed hoewel ik nog over de houdbaarheidsdatum twijfel.

Oh, dat kan wel kloppen. Ik heb dat met de voorgangers ook gehad, maar als je die dan weer eens tevoorschijn haalt blijken ze nog steeds even leuk te zijn en dat gaat in dit soort gevallen niet altijd voor alle cd's op.

Deze plaat begint erg goed. De eerste vijf nummers zijn allemaal raak, daarna een trits nummers die ik goed vind, maar iets teveel rustige nummers achter elkaar. De theatrale afsluiter is weer om je vingers bij af te likken. Dat ze nog maar veel platen mogen maken en hier komen optreden..... Ten tijde van K heb ik ze gezien, maar dat concert was niet minder dan briljant; energiek, de lol spatte ervan af en ze deden ook nog iets aan improvisatie, wat ik als Motorpsycho liefhebber zeer kan waarderen.
Oh, en de productie van deze plaat.....werkelijk briljant! Ik begrijp dat het in principe om de nummers gaat, maar de productie tilt de nummers echt naar een hoger plan. Ophelia en Modern Blues

Sterke plaat van een band die ik dringend eens moet gaan ontdekken. Peter Pan R.I.P. is een leuke popsong, zwierig ook dankzij de strijkers.

Dan is er ‘Ophelia’, dat ik toch wel tot één van m’n favorieten van dit album moet uitroepen. Prachtig, vrij ingetogen nummertje, met een verscheidenheid aan gebruikte instrumenten. Hoor ik daar ook niet het fluitje dat je ook in ‘Stairway To Heaven’ van Led Zeppelin hoort? Ook de mondharmonicasolo vind ik geweldig, hoor je niet veel meer in de hedendaagse muziek, helaas..

De intro van ‘Modern Blues’ is op z’n minst verrassend; een vrouw die wat aan het brabbelen is in het Hindi, of weet ik veel. Het is wel de voorbode voor een erg sterke song, waardoor ik dat stukje er met plezier bij neem. Het is een levendige, energieke song, iets meer dan de twee eerste nummers. Perfecte popsong, waarin ik toch wat sixties hoor.

Het baslijntje van ‘Only Love’ heeft iets bekends, maar ik kan het niet meteen plaatsen. Verder wel een goed nummer. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden van ‘All Dressed Up (And Ready To Fall In Love)’, dat heerlijk bluesy klinkt.

‘Cavalry’ is het kortste nummer op de plaat, maar wel een mooi, ingetogen werkstuk. Zeker geen topnummer, maar zeer degelijk.

‘Ruby’ is een mooi liefdesliedje, met een leuke tekst ook (‘All that I have left is a simple prayer’). Toch wordt ook hier niet het niveau gehaald van de eerste drie nummers.

‘Figure It Out’ heeft een ander geluid dan voorgaande nummers, dankzij de aanzwellende gitaren. Variatie dus! En toch ook niet, de zang maakt er toch weer iets heel herkenbaars van. Toch, qua geluid, iets harder weer.

Het volgende nummer, ‘Barbara Ella’, is weer geheel wat anders. Fraaie samenzang weer, de zanger zingt hier ook wat hoger heb ik de indruk.. We horen ondertussen vreemd genoeg ook wat Duits. ‘Schneller, schneller!’. Zegt genoeg zeker? Leuk, zwoel nummer.

‘When A Brave Needs A Maid’, een instrumental. Op het eerste gehoor niets bijzonders.. maar ik vind dat het nummer toch mooi opgebouwd is, er worden nieuwe instrumenten geïntroduceerd en het nummer breekt op gepaste wijze open. Oosterse invloeden zijn hier niet weg te denken, ik denk zelfs dat ik wat oosterse instrumenten hoor.. Leuke verpozing, maar eerlijk gezegd ook niet meer dan dat.

‘To Wait Till I Come’ klinkt weer heel bluesy. Mooi achtergrondgezang ook. De opbouw van het nummer vertelt me dat dit een band heeft die veel geduld heeft, en met zorg een passende opbouw zoekt voor haar nummers.

Dat brengt ons bij het slotnummer. Een monumentaal, theatraal (werd al eerder gezegd, maar kan ik enkel bevestigen) slotnummer, met alles erop en eraan. Het nummer blinkt uit in statigheid, variatie troef, het lijkt wel een samenvatting van de 11 voorgaande nummers. Op het moment dat de zanger begint met ‘Here he comes, the darkest knight’, krijg ik spontaan last van kiekenvel, zoals wij dat zeggen. het gitaarwerk heeft mijns inziens iets progrockerigs, en men weet de spanning erg lang vast te houden, vooraleer het komt tot een echte ontploffing. Punt van kritiek zou kunnen zijn (maar ik vind dus van niet) dat het toch wat te lang duurt, maar dat draagt volgens mij enkel bij aan de opbouw en kwaliteit van de song, en maakt de ontlading des te groter als het dan toch tot een uitbarsting komt. We hadden al een Indische taal, Duits, en nu krijgen we weer een vrouwenstem, en weer in een andere taal; het Frans. En dan, de voorbode; dat onheilspellende orgel; je waant je in de kerkdienst van 7 uur ’s avonds (als er dan überhaupt een kerkdienst plaatsvindt, ik zou ’t niet weten, ik ben niet gelovig). Maar dan.. Tja, ik heb er eerlijk gezegd geen woorden voor. Het is de eerste (en laatste keer) dat het zo spettert, fantastisch gitaarwerk, met veel gevoel. Dit noem ik nog eens een dijk van een nummer! Één van de beste nummers die ik dit jaar al heb gehoord.

Na drie à vier luisterbeurten wou ik dit 4 sterren geven, maar dat is toch ook van het goede teveel.

3,5 sterren

Vond Strangefolk maar een slappe terugkeer en had dus geen enkele verwachting bij dit album. Wát ben ik aangenaam verrast!

"Pilgrims Progress (2010)" heeft mij aangenaam verrast. Net als alle andere albums van Kula Shaker. "Pilgrims Progress (2010)" niet verfrissend Voor mij is het album verfrissend genoeg om er vele uren luisterplezier aan te beleven. 4****. Wat Antagoon op 28 juni jl. ook al berichtte: de productie is inderdaad....... briljant!!

Nee, dit is niet verfrissend. Hoor jij iets heel bijzonders? Iets nieuws? Of laten we een wat 'engere' term gebruiken: is het hip?
Dacht het niet. Ja, voor ons is het misschien lekkere frisse poprock en dan gebruik je de term in een andere context.
Dat dit gewoon een erg lekker, heerlijk album is van een band die ik waardeer is wat anders. Maar kom op zeg: Kula Shaker doet nergens, maar dan ook nergens iets nieuws. Het is een band die zich daar ook helemaal niet voor schaamt.
Mij maakt dat niet uit. Jou blijkbaar ook niet. Maar mensen die wel op zoek zijn naar 'iets nieuws' (wat dat ook mogen zijn) hebben hier denk ik niet zo heel veel te zoeken.

Laten we verder niet in discussie gaan aERodynamIC. "Pilgrims Progress (2010)" is wat mij betreft ook lekker, heerlijk en verfrissend. Kula Shaker is op "Pilgrims Progress (2010)" erg herkenbaar. Misschien niet vernieuwend maar daar treur ik geenszins om. In de toekomst graag nog 10 van dergelijke Kula Shaker albums!

Absoluut! Dit is gewoon een goed album en het rectvaardigt de terugkeer van deze band (weliswaar op hun vorige album dat een hernieuwde start was). Veel van dit soort bands kunnen dit beter niet doen. Ik ben blij dat Kula Shaker goed slaagt in hun doorstart.
Wat je zegt: graag nog wat van dit soort albums.

Ik heb ergens anders al eens geroepen dat Kula Shaker de spreekwoordelijke uitzondering op de regel dat comebacks altijd in een teleurstelling eindigen is. Hun vorige album was een welkome terugkeer. Hip en origineel was die plaat niet (dat is Kula Shaker eigenlijk nooit geweest, al klonk hun sound met oosterse invloeden medio jaren '90 best verfrissend) en dat geldt ook voor deze opvolger. Het is echter wel wederom gewoon een goede plaat met puike songs, die een wat breder palet beslaan dan de oosterse sound waar menigeen Kula Shaker mee associeert. Wat mij betreft gaan ze vrolijk door en hopelijk komen ze nog eens in de buurt voor een optreden.

Oosters? Juist heel erg Native Amerikaans (Indianenstammen)!

Dat gezegd hebbende over 'When A Brave Needs A Maid', wil ik het nu hebben over de rest van het album.
Prima, fijne poprock-muziek. Ben niet bekend met het oudere werk van Kula Shaker en dit album nodigt me ook niet echt uit daarnaar te luisteren.
Toch vind ik dit een fijn album.
Geen echte missers. Op plaatsen een klein beetje saai, maar er gebeurt genoeg in de muziek om het interessant te maken.

En tja, het epische Winter's Call. Dat is gewoon een van de beste nummers die ik in 2010 gehoord heb. Ga ernaar luisteren, zou ik zeggen, als je het nog niet gedaan hebt!

Baslijntje in 'Only Love' is briljant; alleen daar al voor 4 *

Erg sterk en geinspireerde melodieen, mooi uitgevoerd.