Micah P. Hinson and the Pioneer Saboteurs - Micah P. Hinson and the Pioneer Saboteurs (2010)

Het nieuwe album van Micah P. Hinson. Zijn eerste drie vind ik erg sterk, met name Red Empire Orchestra. Dat is toch wel een persoonlijk favorietje van mij. Het cover-album heb ik maar aan mij voorbij laten gaan. Over Pioneer Saboteurs heb ik niet veel informatie kunnen vinden. Iemand die mijn - en hoogstwaarschijnlijk van meerderen - nieuwsgierigheid kan voeden?

Die hoes is overigens wel schitterend, alleen ontbreekt het Sehnsucht-gevoel van de voorgaande hoezen.

Af en toe de reeaselijst doorspitten loont. Wist hier echt niets vanaf, en toch ben ik aardig op de hoogte.Ik vond Red Empire ook zijn beste en die coverplaat ongelofelijk slecht(ook live beneden pijl). Maar deze klinkt op 't eerste gehoor niet slecht. veel strijkers waar ik niet vies van ben en weer typisch dat eigen stijltje.

Wat een tegenvaller, raakt kant nog wal. Ik ben afgehaakt. Neem het laatste nummer. monotoon distortion geluid van 4 minuten dan ben je gewoon niet goed bij je tank. Hier bedankt ondergetekende feestelijk voor(Citaat jiskefet)

Toch 3* voor een slecht album?
Heb 'm net "doorgebladerd", maar geef 'm 2* zonder blozen.
Waardeloos met een rietje....

Je hebt helemaal gelijk, heb 'm echt nog een aantal keer geprobeerd maar wat een draak van een plaat. Kan niet eens 1 nummer vinden die nog een beetje Red Empire album haalt. Vind Micah trouwens onsympathiek. Heb 'm zien optreden jaren terug, zijn halve band was tijdens de tour ontslagen en live een aanfluiting(zijn vriendin moest maar invallen??!!) en ongeintresseerd. Marshall-versterker paste er totaal niet bij, allemaal onder 't excuus dat 't normaliter beter klinkt.

Dit is inderdaad er jammer. Geen mooie plaat.

Album staat nu op de luisterpaal van 3 voor 12.
Eerlijk gezegd valt het album me na één keer luisteren ook wat tegen. Het kent wel mooie strijkersarrangementen, maar is toch op het eerste gehoor lang niet zo aangripend als de eerste drie schijven van Micah P.

Ik heb Micah P. Hinson 27/5 live gezien in Ekko. Zelden zo' n eerlijke gevoelige rauwheid gezien/ gehoord. Hinson overtuigt meer zonder alle arrangementen, vind. Ik wil toch ook een beetje voor dit album pleiten. Nr. 2: 2's en 3's en nr. 4: Seven Horses Seen Or Through the Hours, Still Comes Another Day. zijn bijzonder mooi. Het laatste nummer: The returning is helaas niet om aan te horen....

Vreemd album dat bij mij erg, en dan ook erg, moet wennen. Eerst denk je dat het gewoon een slecht aftreksel is van zijn vorige albums.. maar iets begint ondertussen te dagen... Denk ik.

Ik kan hier niet na een paar keer luisteren een mening over geven.. Al is het laatste nummer wel bar dramatisch...

Het tweede nummer doet me erg denken aan Ennio Morricone.

Ik kom terug..

De stem van Micah P. Hinson ligt me wel. Het is een diepe stem, donker en melancholisch, en past ook wel bij het banjospel. De strijkersarrangementen zijn ook wel leuk, maar ik vind dat het arrangement in het openingsnummer (een thema dat ook in 'The Letter At Twin Wrecks', dat bij mij vreemd genoeg 'Dear Ashley' heet, of heb ik gewoon een verkeerde versie?) gelijkt op 'Sweet Disposition' van Temper Trap. 'The Cross That Stole This Heart Away' vind ik ietwat langdradig, de kortste songs op deze plaat vallen me het beste mee, zoals 'Take Off That Dress For Me' en 'Seven Horses Seen Or Through The Hours, Still Comes Another Day'.

Afsluiter 'The Returning' weerhoudt me ervan 3,5 sterren te geven, 't is een bak stuurloze herrie. Na 7 minuten krijgen we dan nog strijkers te horen, die maken de song nog een beetje goed, maar ach.. Laten we eerlijk wezen, topniveau wordt hier eigenlijk nooit gehaald.

3 sterren

Echt bedroevend slecht. Zeker voor zijn doen.

uitschuiver! 2 *

smaken verschillen altijd ik ben nu pas echt in het werk van Mica P gaan duiken en dit album is geweldig zoals ie het zelf noemt Violent Country .. en zoo anders dan al die Americanabandjes nowadays(. emoties tot in zijn diepste porieeen met dank aan Kwetal van de muzieksite Still Life- fan van het eerste uur) ik snap dus weinig van reacties als draak van een plaat .we leven duidelijk in een ADHD tijdperk da tgeldt helaas ook voor de muziekluisteraars . Mica P is een chagrijn nou en ? alsof Dylan de vrolijke bard is .. The Pionier Saboteurs verovert een hoge notering in mijn Jaarlijst van 2010 . een ware Killer

Na voor het eerst kennis gemaakt te hebben met Micah P. Hinson en zijn Rem Empire Orchestra, was ik ruimhartig enthousiast en voor mij een echte ontdekking. Zijn donkere koperen timbre in diens stem, de teksten die je rechtoe rechtaan voor de voeten geworpen werden en de basis van zijn nummers, die allen iets geheel eigens hadden. Dit was een artiest waar ik rekening mee wilde gaan houden. De vorige vruchten heb ik nog niet beluisterd, maar was wel nieuwsgierig naar zijn nieuwste. Helaas -voor mij- lost die de verwachtingen niet in zijn geheel in. Het is zeker geen herhaling van zetten, maar goed een toren voor een pion werpen zonder vooruitziende blik, zet ook niet veel zoden aan de dijk, evenzo met dit stelletje saboteurs. Tussen al die geluidscollages blijft er niet veel hangen en staat dit album al in een paar zetten schaakmat t.o.v. zijn Empire Orchestra. Het wil mij niet grijpen of boeien zoals eerder genoemd album en ik krijg voor mijn gevoel een te groot gedeelte ruw muzikaal behang mee, i.p.v. nummers die mij bij mijn strot weten te pakken.
Micah vaart zijn eigen koers en dat kan ik wel waarderen, maar dit is voor mij geen album om in huis te halen.

Zijn eerste drie zijn ronduit het beste.
Toch staan hier ook prachtige momenten op, al moet je wel even zoeken.
Heb er een half jaar overgedaan om een half uur noise van dit album af te schaven en 27 minuten ruwe diamant over te houden.
Nr. 2, 3, 4, 5, 7, 9 en 11 zijn samen een 4,5 waard. Maar de rest trekt dat omlaag tot een 3,5.