Justin Rutledge - The Early Widows (2010)

Prima americana, met zowaar af en toe (Carry On) 70s rock/folk invloeden (mede door de tijdsduur, in dit geval 9 minuten).

Justin heeft een zuivere stem, en zoals het een goed americanist (?) betaamt, zingt hij over het leven; het gruizige leven, het soms onmogelijke leven. Spaarzame instrumentatie onderseunt de stem en de teksten. Mooi, eenvoudig en toch graaft het een kuiltje in je ziel en nestelt zich daar.

Ik kan me grotendeels bij je aansluiten Fish. Ik vind de cd alleen wel wat saai, te lang uitgesponnen, worden bij herbeluistering.

Echt? Zijn maar 10 nummers, waarvan een paar aan de lange kant, maar toch. Ik vind dit album eigenlijk best goed. Net iets anders dan de rest...

Ook dit is een plaat die ik zeker nog een paar kansen ga geven hoor. Dat zal met name in de late uurtjes gaan plaatsvinden, want daar is hij op zijn plek, wat sfeer betreft.

Ja zeker. In de avonduurtjes kan hij niet misgaan. Enjoy!

Al een tijdje niet meer gedraaid. Ik vind het nog hetzelfde als destijds. Niet zo goed als The Devil on a Bench in Stanley Park, maar toch nog aangenaam genoeg.

Enig minpuntje is Snowmen. Om iets meer pit op het album te krijgen heeft hij hier gebruik gemaakt van een vrouwelijke zangpartij zoals op Running Stones' Gimme Shelter of Pink Floyd's Great Gig in the Sky. Ik begrijp het wel, maar deze jas past Justin echt niet.

Maar afijn, het nummer daarna maakt weer veel goed.