Rachel's - Music for Egon Schiele (1996)

oude herenhuizenwoonkamermuziek?

mooi,

ga ik in het oog houden

Kom, laat ik weer eens iets neerzetten, en wel bij een top10 plaat...

Van Rachel's had ik al een aantal platen gedraaid voordat mijn aandacht op deze werd gevestigd. Waar ik bij de andere vrij snel het idee had met een topplaatte maken te hebben duurde het bij deze wat langer. Heerlijke sfeervolle en rustige muziek die voortvloeit uit slechts een piano, een cello en een viool.

Waar andere Rachel's-platen nog regelmatig bijzondere geluidjes erdoorheen willen gooien om aandacht te trekken (wat trouwens ook zeer goed werkt ) is deze vloeiender, kalmer, rustiger. En met een van mijn favoriete instrumenten (Cello) in een grote rol moet dit natuurlijk wel slagen.

Het is bijna klassieke muziek, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Dirty Three, alleen dan nog een stukje minder rockend. Goed scorend is het in ieder geval.. een top10 plekje

luister dan eens naar Tuxedo Moon - The Ghost Sonate

Ik heb de LP al een half jaar en luister 'm maar sporadisch. Dat is eigenlijk zonde want het is mooie, ingetogen muziek. Binnenkort mijn stem maar eens herzien.

Egon Schiele heeft trouwens hele mooie schilderijen / tekeningen gemaakt, Jong gestorven tijdens ik dacht de spaanse griep.

Melancholische en sombere muziek waar het prachtige pianospel van Rachel Grimes opvalt. Bij dit soort muziek krijg ik pastorale, regenachtige beelden op mijn netvlies.

Muziek en schilderkunst. De een prikkelt de oren, de ander de ogen. Het is eigenlijk wel bijzonder dat een band een schilder eert. Het voelt welhaast aan als synesthesie. Desondanks is er een zekere verwantschap tussen deze twee takken van sport. Net als muziek richt schilderkunst zich meer op het weergeven van emotie dan op het vertellen van een verhaal. Hierdoor komen beide kunstvormen erg persoonlijk op mij over. Eigenlijk geen gek idee dus, om een kunstenaar als Egon Schiele als onderwerp te nemen voor een album.
-
In Egon Schiele’s schilderijen stond de human condition centraal. Hij schilderde veel (zelf)portretten, soms naakt, maar altijd met een zeker soort kwetsbaarheid. De hoes van dit album is een van zijn schilderijen(Autumn Trees). Een van de weinige landschappen die hij schilderde. Een van de grootste thema’s in het werk van Schiele is: de dood. Alsof het hem op de hielen zat. De muziek deelt eenzelfde soort kwetsbaarheid. De klanken zijn ingetogen, melancholisch, zelfs ronduit somber. Het minimale klankenpallet van dit album zorgt voor een zekere intimiteit. De welhaast klassieke muziek op dit album had zo van een kamerorkest kunnen komen. Je hoort voornamelijk interacties tussen de piano, cello en viool. Deze minimale houding hoort ook wel bij Schiele. Veel van zijn schilderijen hadden zelfs een witte achtergrond.
-
Hoewel ingetogen melancholiek het kader van dit album vormt, is de band binnen dat kader toch veelzijdig. “First Self-Portrait Series” toont een verfrissend soort optimisme. Een artiest die geïntrigeerd wordt door het onderwerp van zijn schilderij. Misschien zelfs een soort houvast in een dreigende wereld. In promenade zit dan die dreiging. Een soort verslagenheid zelfs. Second Family Portrait is dan zelfs bedrukkend. Een laatste vergeefse greep naar geluk. Een schilder die doodgaat net op het moment dat hij zijn leven op orde lijkt te krijgen.
-
Een indrukwekkend,subtiel, en beeldschoon album. De somberheid zorgt er wel voor dat ik “Music for Egon Schiele” niet vaak beluister. Op die zeldzaam melancholische momenten doet deze plaat het echter verdomd goed.