Karen Elson - The Ghost Who Walks (2010)

Ik heb hem pas gekocht en na enkele keren geluisterd zijn er 2 uitschieters: the truth is in the dirt, pretty babies.
De rest is tot noch toe wat eenzijdig maar het wordt beter met de keer dat ik het luister. Toch wel een aanrader.

Debuutalbum van Karen Elson, topmodel en eega van ene Jack White.

'The Ghost Who Walks' is de titel, volgens Elson zelf haar bijnaam vroeger.

In de eerste twee nummers (en dan vooral het tweede toch) hoor je de invloed van haar man, 'The Truth Is In The Dirt' zou zelfs niet misstaan hebben op een White Stripes-album.

'Lunasa' en '100 Years From Now' zijn twee heerlijke, nostalgische nummers, geïnspireerd door sixties-legendes als Sandy Denny (zei ze zelf in een HUMO-interview).

'Cruel Summer' is dan weer een mooi georchestreerd nummertje, en Karen Elson kan echt wel zingen hoor, 't is niet zo iemand die profiteert van haar status als topmodel of die van haar man als topmuzikant.

Ook de 'Garden' en 'The Birds They Circle' bevestigen alles wat ik hierboven reeds schreef.

'A Thief At My Door' klinkt eerst lieflijk, maar wordt dan toch wat heviger, om weer lieflijk af te sluiten.

'The Last Laugh' klinkt van in het begin als een heerlijk rustig, folk/countrynummer, en dat is het dan ook. Bij dit soort muziek past Elsons stem toch het beste, meen ik.

Afsluiten doen we met 'Mouths To Feed', en het klinkt een beetje onheilspellend, met die dreigende strijkers. Leuk nummer, met een vol geluid, ideale afsluiter van een lekkere plaat.

Al bij al een mooi debuut van Karen Elson!

3,5 sterren

Karen Elson is een Engels, roodharig topmodel en is getrouwd met Jack White, die dit album ook produceerde en op de meeste nummers achter het drumstel plaatsnam. Die 'verdachte omstandigheden' zouden je kunnen verleiden om dit album links te laten liggen, onder de veronderstelling dat het dan wel niets zal voorstellen. Wat mij betreft is dat echter onterecht: Elson heeft met THE GHOST WHO WALKS een prachtig debuut uitgebracht. Luister bijvoorbeeld maar naar het dromerige titelnummer, Garden en A thief at my door. Liedjes op het snijvlak van country, folk en rock, die sterk in elkaar zitten en door Elsons prettige stem en prima begeleidingsband goed tot hun recht komen. Andere hoogtepunten zijn Pretty babies en de fijne afsluiter Mouths to feed. Slechts op een paar nummers schiet de zangeres uit de bocht: het ouwelijke 100 years from now en het kermisnummer Cruel summer spreken aanzienlijk minder aan. Maar al met al is dit een zeer geslaagd debuut, dat absoluut naar meer smaakt!

Vooral de twee eerste nummers zijn sterk. Daarna iets te weinig onderscheiding om te blijven hangen.

Het eerste nummer deed me een beetje aan The Doors denken.
Voor wat betreft de rest van het album is de invloed van haar man Jack White natuurlijk onmiskenbaar. Toch pakt dat prima uit (zo vind ik Adele die het nummer Many Shades of Black zingt ook zo geweldig: zijn muziek leent zich toch wel voor dit soort vocalisten).
De stem van van Elson is niet al te opvallend; er zijn er zovelen die er op lijken, maar slecht is het zeker niet en ook ik krijg nu niet de indruk dat ze het moet hebben van haar bekende man en het feit dat ze model is. Dat het een belangrijke bijdrage heeft geleverd is een ander ding.

Over de hele linie klinkt het allemaal erg sympathiek maar is het ook niet categorie 'wereldplaat'. Daarvoor is het hier en daar toch iets te flets en weet het zich niet goed genoeg te onderscheiden.
Jack White komt altijd wel met fijne dingen aanzetten en gezien het feit zijn invloed hier duidelijk hoorbaar is kan ik dat wel een pré noemen.
Het is verder niet zo erg dat het een niet al te onderscheidend album is: het klinkt gewoon prettig en daar is niks mis mee. De hele dag alleen maar luisteren naar hoogtepunten in de muziekgeschiedenis wordt op den duur ook weer saai en daar zijn albums als deze dan zeer geschikt voor: het is de perfecte afwisseling op de hoogtepunten in je platenkast zonder dat het vervelend is om uit te zitten.

Van mij mag Karen Elson nog wel met een vervolg komen want The Ghost Who Walks is een redelijk pretentieloos, onbekommerde cd.

Lang niet slecht en in het geheel niet vlak, maar juist zeer onderhoudend en toegankelijk album,
dit debuut van Karen Elson, die zich hier een goede zangeres betoont. Ik werd aanvankelijk afgeschrikt door het enigszins "gothic" ogende artwork, maar inmiddels is het een geliefd album geworden. De no nonsense produktie bevalt mij heel goed, de leuke muzikale accenten (zoals het spooky orgeltje) en natuurlijk de prima songs in het country-pop idioom bevallen mij heel erg. Ben het album pas onlangs gaan beluisteren (ik loop een beetje achter, maar dat heeft natuurlijk ook voordelen) en ben nu ook benieuwd geworden naar het tweede album.