Bettye LaVette - Interpretations: The British Rock Songbook (2010)

In de jaren 70 en 80 was Bettye LaVette al een aardig naam in de soulwereld. Maar haar echte succes kwam gek genoeg pas in 2005. Met “I’ve Got My Own Hell to Raise” volgde ze een beetje het voorbeeld van Solomon Burke en bracht de soul terug. De soul van toen, de artiest van toen, maar uitgebracht in het nu. Het overtuigde en met “The Scene of the Crime” uit 2007 deed ze daar nog een schepje bovenop.
Nu is ze dan weer terug met een album en waagt ze zich aan een album vol covers. Lef kan haar niet ontzegt worden, maar of het goed uitpakt?
‘ The Word’ van the Beatles is de opener en doet eerder denken aan een nummer van Sly & the Family Stone als aan een nummer van the Beatles. De versie Bettye grooved er lustig op los en is eigenlijk gewoon totaal anders, totaal eigen.
‘No Time to Live’ toont waar Bettye in uitblinkt. Het gevoelig zingen van de prachtigste ballads. Haar diepe, hese stem overtuigd altijd, maar in de ballads des te meer. Origineel is van Traffic. Een ingetogenere versie had LaVette er niet van kunnen maken.
Wacht volgt is Nina the Animal’s ‘Don't Let Me Be Misunderstood’. Hiermee gaat het tempo weer wat omhoog. De versie die we hier horen is erg bluesy. Een muzikale omlijsting waar Bettye LaVette heel goed in past.
‘All My Love’ is een nummer die Robert Plant oorspronkelijk schreef voor zijn overleden zoontje. Wederom is opvallend hoe goed LaVette hier haar eigen interpretatie van heeft weten maken. Zelfs tekstueel heeft ze het zodoende subtiel aangepast dat het overtuigend echt op haar slaat. Het stukje “Proud aryan” heeft ze vervangen met “Proud black woman”
‘Isn’t it a Pity’ is één van de meest gecoverde nummers die op het album te vinden zijn. Het origineel is natuurlijk van George Harrison. Dit is misschien wel de mooiste interpretatie van het album. Puur op opbouwend niveau kan dit nummer gerekend worden tot de topklasse. Van klein, gevoelig, tergend naar een verwacht knallend einde. Maar dat komt er niet. De spanningsboog is wel dien goed gespannen tijdens het nummer dat je wel verbluft achterover geslagen bent.
‘Wish You Were Here’ kennen we natuurlijk allemaal. Pink Floyd is er wel een beetje in terug te horen, maar de versie van LaVette is behoorlijk anders. Wederom erg goed en overtuigend gedaan.
Ringo Starr’s ‘It Don’t Come Easy’ schuurt weer wat meer tegen de blues aan. De stem van Bettye blijft gewoon boeien en ook muzikaal zit het prachtig in elkaar. Goed opgebouwd, goed gezongen, goede versie.
Het origineel ‘Maybe I’m Amazed’ van Paul McCartney heb ik zo vaak gehoord dat het me ook tijdens de versie van LaVette niet los kan laten. Het blijft bewonderingswaardig hoe de zangeres je met haar stem echt diep,diep kan raken. Zingen met soul, dat kan deze dame wel.
‘Salt of the Earth’ is van de Stones. Natuurlijk moesten die ook op de cd komen. De versie van Bettye LaVette doet was jazzy aan. Eigenlijk bluesy jazz. Ja, het is lasting te omschrijven. Behalve dan dat het een prachtige vertolking is geworden.
‘Nights in White Satin’ van the Moody Blues herken ik eigenlijk alleen maar tekstueel. Want de versie van LaVette is zo ongelooflijk soulvol gemaakt en gebracht dat het een nummer op zich lijkt te zijn geworden. Alleen het pianothema zorgt voor enige herkenning. Wat een overgave.
Derek and the Dominos komen ook aan bod met ‘Why Does Love Got to Be So Sad’. En ook die is aardig omgeturned. Een funky basslijn opent het nummer en je zit meteen in de juiste sfeer. Bettye laat ons zo tegen het eind van de plaat nog een goed swingen, nog eens goed uit ons dak gaan. Vooral live lijkt me dit een erg lekker nummer.
We kunnen na het swingen rustig uitrusten met het ingetogen ‘Don’t Let the Sun Go Down on Me’. Het origineel van Elton John verbleekt hier gewoon bij. Bettye LaVette zingt met gevoel, met pijn en dat voel je door merg en been. Het ontroert echt.
‘Love Reign O’er Me’ is te vinden op het album in een liveversie. Opgenomen tijdens de Kennedy Center Honors. Een soort extraatje in de vorm van een The Who cover. En wat voor een extraatje. Ongelooflijk blij dat ze dit ook nog toegevoegd hebben.

Nu ben ik dus niet zo een liefhebber van covers, maar als het op een manier wordt gedaan als Bettye LaVette hier met de Britse klassiekers gedaan heeft dan mag het wel van mij. Bettye LaVette schuurt, ontroert en raakt tegelijk.

Een album wat heerlijk wegluisterd!!!!!

Persoonlijk vind ik het een stuk minder dan haar vorige album, maar te prijzen is het feit dat ze de covers stuk voor stuk een volledig nieuwe jas aanmeet. Sommige jasjes passen beter dan de anderen, maar de krachtige stem van Bettye zorgt ervoor dat ik me geen enkele keer irriteer wanneer sommige nummers die me dierbaar zijn worden omgeturnd van rock naar soul. Andere artiesten had ik wellicht een subtiel schopje onder hun kont willen geven, maar deze vrouw kan het maken.

En de volgende keer maar weer een gewoon album!
3 sterren!

Deze plaat lijkt mij ook idd wat minder dan haar eigen platen... Deze coverplaat of interpretatieplaat zoals je zelf wil swingt toch wel een stuk minder dan haar vorige platen.

Vandaar voorlopig 3 sterren

Een cover-album is altijd iets bijzonders in het ouvre van een artiest het is of heel erg goed, of het raakt kant nog wal.

De laatste tijd zijn er een aantal zeer goede cover-albums uitgekomen waarvan de beste wel John Legend & The Roots - Wake Up is.

Deze van Bettye Lavette mag er ook zeer zeker zijn en dat komt mede doordat het niet echt covers zijn maar veel meer eigen interpretaties van de nummers.
Alle nummers op dit album zijn van origine Rock/Pop nummers uit de Britse rockgeschiedenis waaraan Bettye Lavette haar eigen interpretatie heeft gegeven en sommige nummers van gedeeltelijk nieuwe texten heeft voorzien dus je kan hier echt niet meer van covers spreken.

De inmiddels 64 jarige bezit een zeer mooie rauwe stem waarmee ze heel goed overweg kan en veel nuances aan kan bregen.
De muziekale omlijsting is eveneens van een wonderschone schoonheid waarbij haar stem het best tot haar recht komt.

Als je je aan klassiekers als Whis You Were Here (Pink Floyd), Don't Let Me Be Misunderstood (The Animals), Nights In White Satin (Moodey Blues) waagt moet je van goede huizen komen en dat komt Bettye dan ook. Met haar jaren lange ervaringen in Soul, Gospel en Blues zorgt er voor dat alle nummers het orgineel geen onrecht aandoen en in schoonheid kunnen wedijveren met het orgineel. Door die productie en instrumentatie met voornamelijk lome gitaaren, strijkers en blazers krijgt dit album een heel typische Gospel/Blues/ Southern Soul sfeer mee.

Bettye Lavette levert met dit album wederom een schitterende plaat af hoop dat ze nog lang productief zal blijven en ons nog veel van dit moois voorschotelt

4,5*