The Lost Generation - The Sly, Slick and the Wicked (1970)

Ik heb me goed weten te vermaken met het debuut van The Lost Generation, een kwartet uit Chicago. Het probleem is alleen dat het vooral de drie covers zijn die het meest imponeren. Vooral Give Me Just a Little More Time – het origineel is van de Chairmen Of The Board, en Love on a Two Way Street – het origineel is van The Moments, klinken net zo mooi als de originele versies (al wijken ze niet bijzonder veel af op gebied van geluid). Een derde en laatste cover, het welbekende Didn’t I Blow Your Mind van The Delfonics is ook goed te doen al vind ik het origineel toch wat meer sfeer hebben dan deze. Blijft natuurlijk wel dat het nummer op zich al gewoon ontzettend mooi is. Haast een evergreen in het genre.

De overige nummers, allemaal nieuw materiaal, laat voor wat betreft kwaliteit en inhoud een beetje te wensen over. Slecht is het niet overigens. You’re So Young, But You’re So True bijvoorbeeld. Die weet wel een glimlach op je gezicht te toveren. Het is vooral de stompzinnige tekst, neem alleen die titel al, die grappig is. “You’re so young / You’re so fly / You caught my eye” Wat beter materiaal hebben ze in handen met Love Land en Wait a Minute. Love Land heeft 'n fijne, positieve sfeer en die gaat gepaard met een vrolijke compositie, één van de weinige vrolijke liedjes op het album zelfs, en daarom is deze ook best noemenswaardig. De (emotionele) ballade Wait a Minute wordt vooral op een geloofwaardige wijze gebracht. Dat is belangrijk bij dit genre. Daarom is dit één van de betere nummers op het album.

De arrangementen en instrumentatie klinken mij net iets teveel doorsnee, en ook de vocalen hadden mooier verzorgd kunnen worden. De balans tussen de harmonieën en de solo-zangpartijen klinkt niet zoals het had kunnen klinken, pak de opvolger Young, Tough and Terrible erbij en je hoort het verschil.