Gastr del Sol - The Serpentine Similar (1993)

Gastr del Sol levert met The Serpentine Similar een sterke debuutplaat af. De band bevatte ten tijde van dit album de volgende bandleden: David Grubbs op gitaar, Bundy Ken Brown op bass en John McEntire op drums en percussie.

De instrumentatie is vaak vrij opvallend te noemen. Op het ene moment is de instrumentatie vrij minimaal (bijvoorbeeld alleen piano en bass of alleen piano en gitaar) en op het andere moment wordt de lome muziek omgezet naar harde en vlugge rockmuziek (Slint on speed, ook wel). Het absolute hoogtepunt is A Watery Kentucky. Een mijlpaal in de slowcore muziek. Een ander hoogtepunt is Even the Odd Orbit. Een bijzonder nummer met vele tempowisselingen en vooral een uitstekende David Grubbs op gitaar die het ene riffje na het andere riffje uit zijn gitaar weet te toveren.

Gastr del Sol heeft duidelijk zijn eigen geluid en weet met dit album een - weliswaar erg onbekende - hoogtepunt binnen de slowcore te creëren. Verrassende tempowisselingen en moodswings waar je u tegen zegt. (bijvoorbeeld de overgang van slow naar speed, van zacht naar hard) Mooi om te horen dat er (zo lijkt het) ook nog gejamd wordt, past perfect op dit album. 3,5*

De blauwdruk van The Serpentine Similar vind je terug in deze liveregistratie. Toen heette de band nog Bastro, in 1991 werd dat Gastr del Sol. Nog zonder Jim O'Rourke, maar wel met John McEntire, Bundy K. Brown (Tortoise) en David Grubbs (tot dan Squirrel Bait en Bitch Magnet).

Met 'On a slow mend, happy to sing' opent laatstgenoemde het spartaanse A Watery Kentucky. Met ‘de kunst van het weglaten’ wordt dit nummer bedoeld.

Hoewel invloeden als Talk Talk, John Fahey en Slint nooit heel ver weg zijn, is dit toch een unieke plaat. Sluimerend, meanderend. Glaciaal én gortdroog. En bij tijd en wijle furieus en licht neurotisch. Alleraardigst om eerst bovengenoemde composities van Bastro te horen en daarna dit album te beluisteren. Enkel het skelet is nog over: zó moest de muziek klinken.

Later zou David Grubbs Gastr del Sol voortzetten met muzikale duizendpoot Jim O'Rourke. De band zou dan ook meer gaan klinken als een ensemble (als je daarvan kunt spreken bij slechts twee muzikanten) en met Camoufleur een tweede meesterwerk afleveren.