Loudness - King of Pain (2010)

Een nieuw hoofdstuk in de al 30 jaar durende historie van Loudness, want de nieuwe drummer Masayuki Suzuki dient zich hier aan.
Al vrij snel wordt duidelijk dat dit geen nieuwe Munetaka (RIP) is, want Masayuki zijn speelstijl is relaxter en minder overheersend aanwezig.
Het is een boom van een vent trouwens, zo zag ik tijdens het concert in Dynamo te Eindhoven in de zomer van 2010.
Het dreigende instrumentale “Requiem” dient als opmaat voor het titelnummer, mid-tempo en eindelijk verdringen de instrumenten elkaar eens niet om als luidste gehoord te worden.
Door de overheersende catchy gitaarrif zou “Power of Death” zomaar op “Thunder in the East” kunnen staan, een heerlijk melodieuze song.
Pas echt goed wordt het met het stuwende “Death Machines”, wederom een overheersende gitaarrif die klinkt als een tankbataljon die doordendert.
Het klinkt mede zo geweldig omdat het beheerst en ingehouden gespeeld wordt.

Een volgend hoogtepunt is “Doodlebug”, vol met inventieve breaks en drumwerk en hierop laat de de nieuwe drummer echt horen wat hij in zijn mars heeft.
Het snelle "Rule the World" zal Sir Spamalot zeker bekoren, het valt namelijk in de hakcategorie "Esper, SDI & Speed" wat mij niet zo ligt.
Mooie opvallende basloopjes in het verder weinig opzienbare "Straight Out of Our Soul", het verval zal toch niet doorzetten mag ik hopen ?
Nee hoor, "Where Am I Going?" zou zo op een solo album van Akira kunnen staan want het bevat zo'n mooi clean voortkabbelende gitaar en wordt door hem zelf ook gezongen.
Enigzins hypnotiserend en zeer mooi, zelfs het gedeelte waarin Akira zijn schreeuwstem opzet heeft wel iets.

Naast de meest populaire meisjesnaam in Nederland is "EMMA" ook het 9de nummer van deze CD.
Zij is traag log en nogal heavy, niet echt een aantrekkelijke dame en daarbij ook nogal melig.
Helaas is "NARAKA" het ook niet echt, alsof het ter plekke in de studio in een jam bedacht is.
Tijd voor wat beters heren, het dynamische hakkelende "Doctor from Hell" voldoet daar aan en wordt steeds beter naarmate je het meer hoort.
Zowaar dubbele bassdrums in "Hell Fire", het reffrein klinkt wat als dronkemansgelal en ineens op ruim 3 minuten komt een razendsnel stuk wat het nummer levend houd.

Omdat Loudness gemiddeld maar 1 regulier studio album per 15 maanden uitbrengt gedurende 29 jaar hebben ze besloten om "King of Pain" extra lang te laten durem oftewel ruim een uur !
Dit is het 5de studio album die langer als een uur duurt en dat vergt nogal wat uithoudingsvermogen van de luisteraar.
Het freakerige "#666" is leuk en de afsluiter "Never Comes" is een ballad die nogal slordig en ongeinspireerd wordt uitgevoerd.
Wat mij weer opvalt is dat de stem van Minoru de mindere songs definitief om zeep helpen, en ondanks de nieuwe drummer Loudness niet echt een hele CD weet te overtuigen.
Toch ben ik blij dat de dichtgetimmerde geluidsmuren (hopelijk) definitief tot het verleden horen en ik ben benieuwd naar de opvolger "Eve to Dawn" die beter schijnt te zijn.