Labradford - E Luxo So (1999)
mijn stem
22 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Avant-Garde
Label: Kranky
-
Recorded and Mixed at Sound of Music, Richmond, Va. (7:50)
-
With John Morand and Assisted by Brian Hoffa. (5:43)
-
Dulcimers Played by Peter Neff. Strings Played (5:09)
-
By Chris Johnston, Craig Markva, Jamie Evans, (5:04)
-
And Jonathan Morken. Photo Provided By (7:19)
-
Leta O'Steen. Design Assistance by John Piper (7:59)
0
khonnor
geplaatst: 7 juni 2009, 02:14 uur
klassieker! medogenloos mooie ambient. één van de allermooiste platen in het gitaarambient vs. minimalistische krautrock genre. ruimte laten in je composities, voortdeinen op quasi identieke muzikale motieven zonder saai te worden... labradford slaagt er wonderwel in. de plaat klinkt uiterst organisch, warm, intiem en lieflijk. muziek die je als baby in de baarmoeder zou willen horen. geborgen en veilig. kortom: prachtplaat!
0
Aquila
geplaatst: 11 september 2009, 12:50 uur
khonnor schreef:
klassieker! medogenloos mooie ambient. één van de allermooiste platen in het gitaarambient vs. minimalistische krautrock genre. ruimte laten in je composities, voortdeinen op quasi identieke muzikale motieven zonder saai te worden... labradford slaagt er wonderwel in. de plaat klinkt uiterst organisch, warm, intiem en lieflijk. muziek die je als baby in de baarmoeder zou willen horen. geborgen en veilig. kortom: prachtplaat!
klassieker! medogenloos mooie ambient. één van de allermooiste platen in het gitaarambient vs. minimalistische krautrock genre. ruimte laten in je composities, voortdeinen op quasi identieke muzikale motieven zonder saai te worden... labradford slaagt er wonderwel in. de plaat klinkt uiterst organisch, warm, intiem en lieflijk. muziek die je als baby in de baarmoeder zou willen horen. geborgen en veilig. kortom: prachtplaat!
Mee eens, hoewel ik dat laatste niet heb getest. Mijn dochtertje is groot geworden met Vashti Bunyan vanuit de buik.
Vandaag weer random nummers van de Labradford catalogus geluisterd. Samen met het titelloze derde album blijft dit mijn favoriet. Precies om de redenen die Khonnor hier beschrijft. Zo ongelofeljik ingetogen en in balans. Eerste en laatste nummer (met die merkwaardige titels uit de CD credits) zijn favoriet.
Over mijlpalen in de ambient/post rock gesproken: Gek dat dit album zo onbekend is/blijft hier.
0
boomkat
geplaatst: 8 juni 2010, 19:40 uur
Stuk minder hoor, dan de self-titled. Meer piano, minder drone, minder spannend vooral.
0
Poa
geplaatst: 13 april 2019, 13:02 uur
boomkat schreef:
Meer piano, minder drone, minder spannend
Meer piano, minder drone, minder spannend
Daar ben ik ook niet helemaal over te spreken, maar nummer 4 en 5 zijn wel erg mooi. En gave hoes.
* denotes required fields.
* denotes required fields.