Roc Marciano - Marcberg (2010)

Deze man leeft in een tijdscapsule zeg... hip-hop albums als deze worden eigenlijk verder niet meer gemaakt. Pure east coast boom bap, harde beats a la Pete Rock en Premier, en een MC met weinig andere dingen aan zijn hoofd dan de schaduwkant van het leven en de straten. Echte standouts staan er niet op maar dat kan ook komen omdat het allemaal van een constant niveau is. Roc Marciano's stem is wel wat eentonig maar vergis je niet, dit is een uitstekende, technisch onderlegde MC met variatie in zijn flow en ouderwetse punchlines en metaforen van het soort dat je denkt: dat niemand daar eerder op is gekomen. (We still repping the east coast/ reaching for toast like TV remotes)

Ik vraag me af of ik hier over vijf jaar nog naar luister maar zoals ik het nu hoor, luister er ik er liever naar dan naar 99% van wat er nu uitkomt aan hip-hop. (Die ene procent is dan bijvoorbeeld Big Boi's geniale nieuwe album)

Het is meer dat Roc Marciano is blijven steken in de jaren 90, maar totaal niet mee kan met de rappers van die tijd. Ook over de producties ben ik niet te spreken, in tegenstelling tot de golden era klinkt het hier allemaal erg eentonig en kleurloos.

Dope album van Roc. Voor mij een hele verassing dat hij nog met zo'n, kwalitatief goed, album kon komen.

Prodcuties zitten prima in elkaar en Roc lyrics en flow is top notch.

4*

bijna op plaat gekocht, jammer genoeg niet gedaan... wel dope

Mooie cd met veel oldschool invloeden 3.5

Fok mijn eerdere bericht en onvoldoende deze shit is pimpalicious.

Ik weet niet wat ik met dit album aanmoet. De ene keer denk ik mwoah een 3.5 en het andere moment, wil ik bijna van een classic spreken en het een 4.5 geven. Dit is misschien wel een album die niet voor alle momenten van de dag geschikt is.

Ben nu wel heel erg benieuwd , dus ga hem ook maar eens checken

Hard.

Leuk album, ik had het over het hoofd gezien afgelopen jaar maar ik las dat veel mensen dit een goed album vonden. Dus heb ik em maar eens gechecked en dit klinkt zeker niet verkeerd. Zoals andere users al aanhaalden heeft dit album echt een oldschool sfeer. Roc Marciano is een erg goeie mc, zijn flow doet wat 90s achtig aan en de producties sluiten hier goed bij aan. Het is niet zoals bij celph en buck dat ze echt typisch 90s zijn maar ze hebben wel dat duister, rauw sfeertje dat je toen vaak hoorde. Ik begin met een 3.5 maar eigenlijk is het niveau van de producties en zeker van de mc hoog en constant genoeg om het uiteindelijk toch te verhogen naar een 4. Nergens wordt het slecht of ondermaats maar voorlopig vind ik het ook nergens naar boven uitschieten daarom voorlopig nog een 3.5 maar kan zeker nog groeien.

Ruim een jaar later blijf ik erbij dat dit een erg sterk album is, een van mijn favorieten van de laatste jaren. Geen zwakke track te bekennen. Ben benieuwd wat Roc hierna gaat doen, die EP met Oh No en Alchemist was dope maar kort en ook veel verses van die andere twee.

Don shit is wel mijn favoriete track denk ik, gruwelijke beat.

"Gats in the guitar case, Scarface, this be that don shit, ex-con shit, gats under the armpit, cigars lit, mob flicks and hardships, nigga this be that don shit"

Een van de betere releases van de laatste jaren, en voor een hiphopalbum in deze tijd uniek. Vieze vibe, echt heerlijke eigen producties. Lekker lompe, compromisloze straatshit.

Oke verhoogd naar 4,5. Gaat nog een keer een vijf worden denk ik. Het enige hip-hop album van na pakweg 2004-2005 dat voor mij als een classic aanvoelt. Elke keer als ik dit weer draai moet ik concluderen dat ik ALLE tracks de bom digi vind. En het album voelt ook echt als een album aan, als een geheel. Alle beats zijn van dezelfde producer (Roc zelf). Genoeg variatie in de beats, vette samples (Pop!) Vette skits ook, dit is hoe het hoort: film snippets die iets toevoegen aan de sfeer. Zelfs het outro draai ik altijd helemaal. 1 "phoned-in" verse: geen halfbakken guest feature zonder bezieling (wat meestal bedoeld wordt met phoned in) maar een originele draai aan dit gegeven.
Wat ik ook tof vind is dat Roc klinkt als niemand anders van nu. Hij doet gewoon zijn NY straat shit zonder dik te doen over dat hij NY straat shit doet: gewoon spitten. Je hoort aan alles dat hij schijt heeft aan wat hij denkt dat de luisteraar anno 2010 van een hip-hop plaat verwacht, en in plaats daarvan maakt wat hij zelf zou willen horen.

Na alle commentaren gelezen te hebben, besloot ik dit album eens te beluisteren. Alle positieve geluiden op musicmeter ten spijt, vond ik dat dit album toch niet is wat ik ervan verwachtte. Vooralsnog geef ik de cd het voordeel van de twijfel: 3 sterren. Ik zal later de cd nog iets aandachtiger luisteren, wellicht dat ik toch nog positiever word.

Potverdorie, zit nu naar zijn nieuwe te luisteren, Reloaded (http://www.youtube.com/watch?v=1JdpzTCkI6I, het hele album) Wat is deze gast K*dope.
...
Ik had eerlijk gezegd nooit durven denken dat hij twee keer achter elkaar die "lightning in a bottle" zou weten te vangen. Maar ook Reloaded (ben nu halverwege) krijgt van mij volle zwaar-de-bom-score.

Terug naar Marcberg: ik ben zo'n beetje de enige die hier loopt te raaskallen hoe geniaal het allemaal is, maar ik blijf erbij - classic. Alleen uit principe dat ik zo'n recent album nog geen 5 geef.

Nog altijd een gruwelijke plaat dit. Hier knalden de producties nog wat meer dan op zijn latere werk en klonk ie ondanks zn onderkoelde rapstijl nog wat hongeriger. Stiekem ook best wat rappers door deze plaat beïnvloed denk ik.

Het is bijna oktober, maar het weer wordt al lekker guur. Dan grijp ik toch weer graag terug naar die oude east coast hiphopalbums. Kale beats, grimmige raps, daarvoor luister je die shit. Marcberg is dan nog niet eens zo oud, want het album kom uit 2010, maar je hoort wel waar de man de mosterd vandaan heeft gehaald. Niet dat dat erg is, want dit kan zich kwalitatief ook nog eens meten met de klassiekers van weleer. Ook nergens een probleem dat dit totaal niet vernieuwend is, want de ene na de andere banger wordt uit de mouw geschud. Roc Marciano heeft een wat onderkoelde stijl, maar weet het toch wel heel beeldend te vertellen. Het is ook wel lekker compromisloos allemaal en dat bevalt me ook wel.

Pfff, wat een beest van een plaat! 12 jaar na dato misschien nog wel sterker als je ziet hoeveel invloed de beste man heeft gehad.

En vanavond Live in Amsterdam!! Hype Hype!