Détente - Decline (2010)

Hij komt er dan echt aan: De nieuwe Détente. De band bestond alweer een tijdje in een wisselende samenstellingen. Nu is er weer een stabiele line-up waarin oerleden Dennis Butler en Steve Hochheiser worden aangevuld door gitarist Caleb Quinn en vocaliste Tiina Teals.
Eén echt nieuw nummer heb ik gehoord en dat is In God We Trust. Aan de stijl is niet veel gemorreld. Razende punky thrash om je hele woonkamer bij te verbouwen. Schreeuwlelijk Teals klinkt als een zwaardere variant Dawn Crosy en komt minstens zo geëngageerd over.
Laat het album maar komen!

Want hoe zat dat nou? Eerst werd Ann Boleyn erbij gehaald. Maar die bleek na een paar shows toch niet het aanstaande Decline in te gaan blèren. Die eer viel dan Tiina Teals te beurt. En die werkt zich met een stem van schuurpapier door een stapeltje nieuwe tracks heen.

Decline probeert qua beknoptheid wel aan te sluiten op het cultdingetje dat Recognize No Authority nu één keer is, maar komt wat knopen te kort. Allereerst is Decline een vrij modern doch puur klinkend thrashalbum. Het bevat lekker veel snelheid en agressie. Echter, qua uitstraling is het allemaal zo plat als een dubbeltje. Een schuimbekkende zangeres zonder persoonlijkheid tilt Détente nooit naar oude niveaus. Ook qua songschrijverij is er niet al teveel te beleven in het betonnen oerwoud van middelmatige riffjes en boze tekstjes.

Het voert te ver om het als slecht te bestempelen. Het is gewoon degelijk. Best fijn luistervoer om de was bij op te hangen of de piepers bij te schillen. Dat heeft alles te maken met het feit dat deze samenstelling het erop waagde onder de Détentevlag dit spul uit te brengen.