Junk Science - A Miraculous Kind of Machine (2010)

Alhoewel Junk Science na Feeding Einstein nooit meer zo'n impact heeft gehad, ben ik nog wel benieuwd, al helemaal door de track Really, Man. Van de rest die al te horen zijn (de eerste single Fire Drill, Monthy Flython, Millins, First Snow, Running Shoes) loop ik iets minder warm.

Maar toch; op elk Junk Science album staan wel een paar leuke tracks, dus ik kijk hier zeker naar uit.

Zojuist ontvangen in de post! Het leuke van albums bestellen rechtstreeks bij de artiest zelf is dat ze er vaak wat leuke extras bij doen. Zo zat hier nog een CD-R bij met vijf extra Junk Science en Iller Than Theirs tracks, en verder ook nog eens Baje's solo EP.

Album zelf is trouwens ook niet verkeerd, leuke artwork ook.

De tijdelijke stop die het prominente Definitive Jux een half jaar geleden aankondigde, sloeg een gat in de ondergrondse hiphopscene. De gevolgen van deze pauze zullen voor de bekendere ‘Jukies’ waarschijnlijk kleiner zijn dan voor de voormalige Def Jux-acts met minder naamsbekendheid. Junk Science behoort tot die laatste groep. Het lijkt erop dat dit duo genoeg had van het wachten op haar ex-label - de eerste single van dit album dateert al van meer dan een jaar geleden - en uiteindelijk heeft frontman Baje One het heft in eigen handen genomen en is hij zijn eigen label gestart. Het eerste album dat verschijnt op het gloednieuwe Modern Shark heet A Miraculous Kind of Machine en is het derde album van Junk Science.

De eerste plaat genaamd Feeding Einstein viel vooral op door de volle beats van producer Snafu en de positieve raps die met hoorbaar plezier werden gebracht door MC Baje One. Bij het tweede album, dat geruisloos onder Definitive Jux werd uitgebracht, sloegen de twee een andere weg in met gladdere, iets geliktere producties, maar met dit derde album gaat Junk Science deels terug naar de speelse beats en raps waar het mee begon.

Zo begint A Miraculous Kind of Machine lekker energiek. Hoewel de track Fire Drill nauwelijks meer een verrassing kon worden genoemd, blijft het een nummer dat door de drukke, chaotische beat van Snafu meteen goed de toon zet voor de rest van het album. Dit soort producties is grotendeels de ruggengraat van deze ‘machine’: upbeat, met vrolijke ritmes en stoffige drums eronder. Af en toe neigt het weer naar de modernere, geliktere sound van het vorige album, maar het past allemaal alsnog in het totaalplaatje.

Baje One blijkt zeer geschikt voor dit soort beats, met zo nu en dan een versnelling in tempo voor de variatie. Tekstueel komt hij soms scherp en eerlijk uit de hoek, zoals op Really, Man, waar hij nuchter rapt over zijn veranderde levensvisie: “Now I’m twenty-two, four years of passing college//Lot of smart folks really thought I had some knowledge//Twenty-five, three years of being self-taught//Laughing at what my twenty-two year old self thought//Now I’m twenty-eight, and the only thing I know is//I don’t really know shit//That’s what I’mma roll with.” Baje Ones teksten zijn echter bij lange na niet altijd zo rechttoe rechtaan en makkelijk te volgen. Vaak brengt hij vage, abstracte rhymes die qua onderwerp van de hak op de tak springen. Gelukkig blijft het allemaal goed klinken - over de soms even aparte producties van Snafu - zodat het nooit een doorn in het oog wordt. Dit is ook tegelijk een van de sterkere punten van Junk Science: de heren voelen elkaar goed aan.

De gastartiesten passen ook goed bij het album, in de zin van dat ze niet echt uitblinken maar ook nooit ondermaats presteren. De meeste featurings zijn bekenden in de Junk Science-kring en leden van het overkoepelende Nuclear Family-collectief. De meest prominente gast is Tone Tank die met een eigen track in de vorm van het komische Words from the Boro Prez een bijdrage levert. Met een humoristische ondertoon legt hij - over een slome productie - op zijn gemak uit waarom hij geschikt is als ‘Borough President’ van New York.

Al met al is A Miraculous Kind of Machine een consistent album geworden dat nergens fenomenale hoogtes bereikt, maar ook geen diepe dalen kent. Beide leden van de groep zijn wat ouder en wijzer, maar over het algemeen voeren plezierig in het gehoor liggende tracks de boventoon. De motor van deze miraculeuze machine is zonder twijfel Snafu, die keer op keer aparte maar toch catchy beats levert - wat als goede begeleiding dient voor de weinig bijzondere, abstracte raps van Baje One. Ook alle aanwezigen lijken zich op hun gemak te voelen, wat resulteert in een lekker losse sfeer die over het album heerst. Nergens lijkt Junk Science zichzelf te serieus te nemen, iets wat de luisteraar ook niet moet doen. Met dit album zal Modern Shark het voormalige Def Jux niet doen vergeten, maar het is een alleraardigst begin.

Steel Will