Rudresh Mahanthappa & Steve Lehman - Dual Identity (2010)

Jemig zeg, wat een geweldige plaat.. word er meteen de eerste keer door omver geblazen... freejazz bijna a la Atomic, maar zonder pianist en trompet, maar met gitarist en nog een saxofonist... en het gaat gewoon maar door, zonder enorm hard of ingewikkeld te gaan....

De gitarist is ook een van de fijnste die ik tot nu toe in jazz heb mogen horen, en vervult een rol die wel lijkt op die van Wiik (Pianist) bij Atomic..

Zou zeker richting de 5 sterren kunnen gaan.

Idem. Vanaf de eerste keer dat ik hem hoorde dacht ik ook meteen: "yes, volledig raak". Ik word het album ook écht niet beu. Geweldig samenspel tussen die twee saxen met een stimulerende basis van gitaar en drum op de achtergrond.

Zo dat is erg lovend, ik ben zeer benieuwd. Het label Clean Feed brengt tegenwoordig erg boeiende dingen uit. Uit andere reviews op het internet haal ik vooral lofuitingen over het samenspel, de techniek, de composities etc. Is het ook zo 'academisch', of is er ook de wilde energie van sommige free jazz(bijvoorbeeld Vandermark of Gustafsson)? Ik ben namelijk helemaal niet bekend met beide saxofonisten.

Ja, bekend was ik er ook niet mee. Mahanthappa heeft meer ervaring dan Lehman maar ze klinken als gelijken. Via deze plaat ben ik meer muziek gaan beluisteren van Mahanthappa maar dat beviel me toch aanzienlijk minder. Daar laat hij zich niet snel horen als een boeiende (misschien technisch wel oké maar qua ideeën gewoonweg saaie) saxofonist. Hij blijft op die platen zo'n beetje voorspelbare, Indische stukjes blazen. Met Vandermark zou ik het niet vergelijken, althans toch niet met zijn kleine ensembles, misschien eerder met Vandermark 5.

Het klinkt eigenlijk allemaal heel relaxed. De twee protagonisten blazen spontaan, gelijkaardige tonen. Soms ietwat in tijd verschillend, soms totaal door elkaar kronkelend en soms volledig synchroon. Maar als luisteraar heb je heel de tijd het idee dat je naar één man met één geluid luistert die dan met twee saxofoons zou blazen. De drummer werkt samen met de gitarist die af-en-toe funky, dan weer strakke lijnen in de muziek brengen waardoor zij meer de organisatoren zijn van de achtergrond die de saxofoons in een duidelijke context kan plaatsen. Een niet te miskennen onderdeel van het slagen van dit album.

Wat betreft Clean Feed: zéér goed label, het is bij mij ook een volger geworden!

Doet mij sterk denken aan Steve Coleman & Five Elements, zelfde soort stijl van korte thema's afhandelen en natuurkijk dat dubbele saxofoon geluid.
Ook het gitaar, drums en bas gebeuren voelt voor mij licht geinspireerd op Steve Coleman & Five Elements, alleen is de bas hier een contrabas en de drums hebben hier geen rare ritme veranderingen en iets meer rust, niet de drive die de rest lijkt op te jagen.
De mannen op sax voelen elkaar goed aan spelen lekker om elkaar heen.

Niet echt schokkend wat hier gebeurd, ze doen hun ding, ze doen het goed maar het raakt mij verder niet diep.

Best een aardig plaatje dit. Mahantappa vind ik een ontzettend goede saxofonist. Zijn geluid is gepolijst en rauw tegelijk en vindt zijn traditie ook vaak in Oosterse muzieksoorten. De gitaar blijft een instrument in de jazz die mij zelden pakt. Ben zelfs geen fan van de grote gitaarspelers in de jazz en heb op Grant Green en Wes Montgomery ook geen platen van gitaristen in de kast staan. Oh en Django , maar dat is geheel andere koek natuurlijk.

Ik heb misschien hetzelfde als the scientist voordat hij aan deze plaat begon: ik mijd de gitaar over het algemeen liever in jazz. De chemie tussen de mannen is wel prima op deze plaat en de titel past dan ook goed. Op het spel zelf valt ook niks aan te merken en er kleeft het nodige stukje feeling aan.

Misschien dan gelijk een tip voor the scientist: als je nog een plaat van Mahantappa wilt horen zijn de duetten met pianist Vijay Iyer echt een aanrader!

Qua spel allemaal prima in orde, ik ben het wel met blabla eens dat het emotioneel een beetje op de oppervlakte blijft, waardoor het een beetje academisch overkomt allemaal. Geen vervelende plaat om te luisteren, mijn soort jazz ook wel, maar in de weken dat hij inmiddels met de rotatie meedraait heeft hij hoegenaamd niets in me los gemaakt wat ook blijft zodra de muziek stopt.

'Foster Brothers' is een kort maar heerlijk stukje muzikaal vuurwerk. Als luisteraar lijk je ook enigszins uitgedaagd te worden door deze muzikanten, wat het des te leuker maakt! Misschien moet ik maar eens een lijst met favoriete jazznummers beginnen samenstellen, daarin zou deze alvast een plaatsje veroveren.

Nog steeds een erg goed album. Ondertussen toch al zo'n 10 jaar in de kast staan en het blijft fris klinken. Weinig albums die dat kunnen, dus misschien verdient dat wel een extra half sterretje. De opname / productiekwaliteit is zéér goed, waardoor het zo overweldigend overkomt. Het broeit en is constant in beweging. Zo sappig en zo soepel dat die altsaxen klinken, gewoon puur genieten. Drummer en gitarist verdienen ook een pluim.