Brighter Side Of Darkness - Love Jones (1973)

“Een 12-jarig kind is de leadzanger van Brighter Side Of Darkness...? Oké dan.” Dat was mijn eerste gedachte. Ondanks mijn sceptische houding, heb ik het album enige tijd geleden toch maar een luisterbeurt gegeven. En tering, wat heeft dat kind een mooie, zuivere stem. Het is net een soort van Michael Jackson kloontje. Toch is er één verschil: Michael zong (rond de tijd van de Jackson 5) brave nummers die pasten bij zijn leeftijd. Darryl Lamont, zoals de (lead)zanger van deze groep heet, zingt teksten die bestemd zijn voor volwassenen. Iets wat best eh, apart is. Dit kwartet uit Chicago kwam overigens niet verder dan dit album, maar het is een redelijk representatieve voor de Windy City soul.

Om ”Baby why can’t I come over tonight / I promise you I won’t fuss and fight (…)” uit de mond van een 12-jarige te horen te horen klinkt misschien wat ongeloofwaardig. Big deal! Hij doet het lekker toch. En om wat geloofwaardigheid in te winnen zingt hij erachter aan ”I saw you talking to that boy in school / I couldn’t keep my eyes off of you”. Qua teksten is het sowieso wel subtiel aangepakt, en weten ze best vaak leuk en origineel uit de hoek te komen… ”Love is like baseball, three strikes and you’re out!”.

Voor wat betreft het materiaal zelf, is er best wel wat moois te vinden. Het is echter onbegrijpelijk dat het hoogtepunt nota bene een bonus track is. Touchdown is een schoolvoorbeeld voor het funk genre. De instrumentatie is ongelooflijk strak en door de moddervette manier waarop gebruik wordt gemaakt van de gitaar, heeft dit nummer een psychedelisch sfeertje over zich heen gekregen, die nergens meer op het album wordt geëvenaard. Ik kan het niet geloven dat dit nummer de luisteraars destijds werd onthouden! Voor de rest is het titelnummer een prima soulballade die vooral erg mooi tot zijn recht komt in de avonduren. Dan hebben we nog het openingsnummer Just a little bit dat ook redelijk lekker funked en behoorlijk modern / vernieuwend is voor 1973-begrippen. Bovendien wordt het refrein in harmonie gezongen en hoorde je ook niet vaak op funk als basis. De mooiste tekst is tegelijkertijd de minst intelligente, I’m the guy gaat over het verliefd zijn tijdens middelbare schooltijd. De woordkeuze is soms misschien kinderlijk, maar voor velen ongetwijfeld heel herkenbaar. Ook de melodie is van dit nummer het mooist. Al het andere luistert goed weg en klinkt oké, maar het heeft moeite te beklijven.

Voor de rest staan er twee instrumentale nummers op het album van het titelnummer en Just a little bit. Die hadden ze destijds beter kunnen schrappen, om vervolgens de twee bonus nummers aan het album toe te voegen. De instrumentale nummers voegen namelijk niks toe (al zijn ze ook niet storend).

Fantastisch plaatje, maar origineel kan je 'Love is like baseball...' niet noemen:
'Love is Like a Baseball Game' van The Intruders uit 1968: YouTube - The Intruders - Love Is Like A Baseball Game