Massacra - Enjoy the Violence (1991)

Enjoy The Violence staat bol met een heerlijke combinatie van death en thrash zoals dat eind jaren 80, begin jaren 90 zo populair was.
Massacra klinkt wel wat ruiger dan Death en Obituary toen klonken. De thrashriffs zijn af en toe behoorlijk splijtend. De zenuwachtige polkatempo's doen daar nog eens schepje bovenop.
Niks nieuws onder de zon verder, maar de nummers zijn beslist aanstekelijk.

Na 2 of 3 keer luisteren kan ik hier helaas weinig mee. Het is me allemaal net een beetje teveel van hetzelfde. Ondanks de korte speelduur heb ik het na een paar nummers wel gehad. Voorlopig 2.5*, maar ik zal net nog een paar keer proberen door mijn koptelefoon, misschien dat het daardoor wat beter werkt.

Massacra komt uit Frankrijk en speelt een mix van thrash metal en death metal, misschien noemen we dit vandaag ietwat te oneerbiedig “old school”. Ik hoor wel degelijk overeenkomsten met Death en Obituary, zoals door een collega vermeld. Ze zijn met zijn vieren: Pascal Jorgensen (zang en bass), Jean Marc Tristani (gitaar), Fred Duval (zang en gitaar) en Chris Palengat (drums). Fred Duval overleed echter in 1997, die rotziekte kanker alweer…

Ik moet tijdens het beluisteren van dit album herhaaldelijk denken aan Death Breath, album Stinking Up the Night (2006) en Black Breath, album Heavy Breathing (2010), welke mij via onze topic goed zijn bevallen. Dit is hun tweede album en het valt mij wel mee: het meeste is uptempo, het bevat vele goede gitaarriffs, de gitaarsolo’s vind ik iets minder goed uitgewerkt maar het drumwerk is meer dan degelijk. Enkel bij de tragere stukken kijk ik ietwat verveeld rond. Zompig geluid ook, een stijlkenmerk voor dergelijke muziek. Toch betrap ik mij erop dat weinig blijft hangen van de muziek, ik kan weinig onderscheid maken tussen de songs onderling. Halverwege het album kan ik een tof nummer opnoemen met Revealing Cruelty omwille van de intro tot dit nummer dat iets afwijkt van de rest van het album. De zang staat mij veel minder aan en vind ik eentonig over het hele album heen. Agonizing World vind ik een lekker snelle afsluiter, als je denkt dat het nummer gedaan is, geven ze er nog een korte lap op.

Ik kan mij de moshpits al voorstellen bij sommige snellere stukken. Vijfendertig minuten van deze muziek was wel genoeg. Ik heb nog eens in mijn kasten gekeken en daar lag deze op cassette (tapetrading rules / ruled), dus dit was een weerzien met een stukje Franse metal.

Nog eens beluisterd, en de 2.5* blijft staan. Dit album gaat me al na een paar nummers vervelen.

Deze Franse death metal band kwam ik eens tegen in een lokaal winkeltje. Het artwork zag er wel tof uit en na het beluisteren, maar mee naar huis genomen. Dat is zeker niet verkeerd bevallen. Heerlijke old school death metal met erg gave en goede gitaarriffs, een vergelijking met bands als Death en Obituary is op zijn plaats.
Verder is de speeltijd perfect. Ik ben het erover eens dat er niet veel afwisseling is, maar doordat de plaat niet zo lang duurt kan ik dit wel hebben en gaat het mij niet vervelen. Heerlijk plaatje!

Verrassend dat de band uit Frankrijk komt, ik dacht dat ze Amerikanen waren.
Lekkere pot death metal, niks mis mee maar ook niet wereldschokkend.

Ik vraag me af: zou de albumtitel een vette knipoog zijn naar Depeche Mode?

Dat was ook mijn eerste gedachte bij het zien van de titel.

Verhoogd naar vier sterren, dit blijkt toch wel een uitschieter te zijn in het death metal genre. Een heerlijk bruut death/thrash album met een uitstekende productie.

KLIK!

Waar thrash en death samen gaan, leef ik op. Flinke (snelle) tempo's, erg snijdende riffs en goede solo's. De productie is ook erg goed.

De zang heeft ook best wat variatie tussen diepe grunts en wat hogere schreeuwen.
Uiteindelijk is dit nou niet een plaat die als klassieker beschouwd kan worden, maar precies doet wat het moet doen. En dat is vaak heel fijn.

Het eindstuk met gitaarsolo's in Agonizing World is wel echt een heerlijk toetje trouwens.