E.S.T. - Viaticum (2005)

Na het bijna pop-achtige Seven Days of Falling volgde het wat zwaardere Viaticum; de titeltrack doet denken aan Bach en de instrumentatie doet soms denken aan een mix tussen Mahler en Heavy Metal. En dit alles met de traditionele trio-opstelling; piano, bas en drums. Het sterkste van dit trio is dat er geen enorme ego's tussen zitten; de solo's zijn functioneel en niet op het effect. Hoogtepunt is het lyrische 'A Picture of Doris Travelling with Boris'. En ik heb ook geen idee waar ze dit soort titels bedenken!

Mooi album, kzit nu ongeveer op de helft maar ik mis toch af en toe wat spanning. Ik zal binnenkort een waardering geven aan dit plaatje.

Vraag ik me ook af. Misschien om een bepaalde gevoel te geven.. wie weet.
Moet nog wel aan dit album beginnen, heb al hun albums en alle die ik tot nu toe heb beluisterd zijn erg mooi. Seven Days of Falling is wel hun beste.

Tijdens concerten vergeet Esbjorn Svensson bij de afkondigingen zelf nogal 'ns een titel...
Viaticum is de 'moeilijkste' van EST om "dóór" te komen, maar het is en blijft een mooi album! Ik heb de Platinum Edition met een hele mooie live-uitvoering van Doris travelling With Boris.

Mooie cd, met veel nadruk op de piano. Alleen dat 4e nummer is voor mij niet nodig. Die tafel is mij wat te on-stabiel, daar word ik zenuwachtig van. Rest van de plaat is erg mooi.

Vorige week op de gok twee E.S.T. CD's aangeschaft (ik mag graag pianotrio's horen), deze en Tuesday Wonderland, en lang geen slechte aankopen. De genoemde moeilijkheid hoor ik hier niet zo in, en ik vind E.S.T. eerder vaak juist iets te vlug naar de easy-listening-muziek leunen (vooral op Tuesday Wonderland, overigens, hier iets minder); het scherpe randje, de edginess, die ontbreekt juist een beetje. Mooispelerij die erg makkelijk wegluistert, met het risico van te makkelijk; gezien bovenstaande commentaren weet ik ook niet of het de moeite waard is de rest van de discografie uit te pluizen. Desalniettemin een erg leuke plaat, dit, hoor.

sxesven->tips voor je zijn Leukocyte (gaat behoorlijk de experimentele kant op) en het wat meer uitgesponnen Live in Hamburg.
Ik hoor trouwens vaker de term "easy listening" vallen in combinatie met EST....hier zou het titelnummer in aanmerking kunnen komen, maar ik hoor nooit "easy Listening"...wel mooie melodieze ballads; een onderschatte vaardigheid in het jazz-circuit

sxesven noemt het "mooispelerij" en dat is precies wat mij ook een beetje tegenstaat aan het ESTtrio.

Die melodietjes zijn hartstikke mooi en de ritmes zijn bijzonder goed te volgen maar Ik hoor te weinig jazz om het ook nog boeiend te maken.

sxesven --> tip: Borah Bergman, Mathew Shipp, Sylvie Courvoisier --> en verder

Courvoisier ken ik uiteraard (zie top 10). W.b. piano trio's mag ik graag Uri Caine, Jamie Saft, Anthony Coleman, Satoko Fujii horen. Die tips ga ik eens opzoeken, dank!

Dit is mijn favo E.S.T. plaat.

De kunst van het weglaten wordt op deze plaat perfect naar voren gebracht..

Voor liefhebbers van piano-trio's, check ook Benjamin Moussay Trio, Tord Gustavsen Trio en John Zorn's Alhambra Love Songs..

Ik ben wel verbaasd over het gemiddelde van deze plaat. Ik lees/zie alleen maar positieve berichten.

Daarbij vind ik dit echt een fenomenale plaat. Prachtige composities en waanzinnige dynamiek, de opbouw van de songs en de erupties en climaxen in de songs zijn echt fantastisch. Niet voor niets dat E.S.T. tot de top van dit (moeilijk te bepalen) genre valt. Het is wel echt een erg lange plaat, maar soms is dat niet zo erg.

Bovenstaande users leggen helder uit wat ze van dit album vinden. 3,70* bij 15 stemmen lijkt mij dan een prima score. Voor een breder perspectief: Allmusic geeft 4*, Rym staat ook op 3,7en de penguin guide geeft slechts 3*

Voor mijn mening over dit album: zie pretfrit

Toen ik dit luisterde moest ik onwillekeurig ook aan bijvoorbeeld King Crimson denken. Daarom noem ik het ook een moeilijk te bepalen genre. Ik zoek het ergens in de hoek van progressive jazz/fusion. Een 'genre' waar ik heel veel gave muziek in ontdek.

Hoedanook snap ik de lage score nog steeds niet (ik dacht namelijk dat het enorm populair was, elders op internet valt de naam continu). Maar ik ben ook niet op zoek naar een discussie. Ik denk overigens niet dat deze band mij als liefhebber gaat binnen halen (ook al bestaan ze niet meer).

Als je drie keer hard King Crimson roept, verschijn ik op een albumpagina. Al zit dit voor mijn gevoel eerder in de hoek van een Jan Johansson of Bill Evans. Op een nummer als The Unstable Table & the Infamous Fable willen deze zweden nochtans wel enigszins pootjesbaden in progrock-wateren. Het is ook gelijk het beste nummer hier. Viaticum bevat niettemin consequent aangename muziek. Soms vraag ik me af waar de heren naar toe willen, op welke momenten het woord mooispielerij naar boven komt, maar vaak weten ze op te bouwen naar een mooie climax. Aangenaam jazzalbum. Voer voor verdere exploratie!

Ik snap de band ook nog niet. Ik heb geen moeite met wat jullie mooispelerij noemen. Sinds wanneerbis mooie muziek niet okay?

Ik vind dan weer dat postrock-achtige minder mooi. Ik houd zeker van experimenteren en vooruitstrevende muziek, maar wanneer ik het lelijk vind worden, haak ik toch af. Nu is lelijk erg subjectief natuurlijk.