Alain Clark - Colorblind (2010)

Euh Pompom, ken jij Alain persoonlijk dat je weet dat er niets oprechts te vinden is op dit album? Wat voor jou oprecht is of lijkt, is persoonlijk. Zo ook voor Alain. Heb je "good days" beluisterd? Niets anders dan oprechtheid en echtheid...... Ik weet niet van wat voor muziek jij houdt en het kan zijn dat je Alain niet goed vindt, maar ik begrijp je "haat" niet zo goed. Je bent wel erg fel. Ik trek Guus Meeuwis bijv ook niet, maar ik zou de energie niet hebben om hem te gaan afkraken. Vind het ook niet nodig, want andere mensen genieten wel van z'n muziek. Laat het lekker. Is er misschien iets meer aan de hand dat je Alain zo de grond in trapt?

Ik vind Alain wel erg goed en als je een contract tekent bij Warner UK dan kun je wel wat hoor, daar zitten echt wel mensen die verstand hebben van muziek. Daarbij komt ook dat Lionel Richi en Diana Ross hem hebben uitgekozen om op te treden tijdens hun symphonica in rosso concerten..... dat zijn niet de minste, eens? En dat is niet al zo bepaald en ze hebben hem ook niet gekozen omdat hij er zo "hip"uitziet. Die mensen kiezen echt zelf en ja dat weet ik...... Ze gaan echt niet optreden met iemand die ze niet goed vinden. Verder verkoopt z'n muziek bijzonder goed in Nederland en dat zegt toch ook wel veel. Daarbij komt hij nog over als toffe gast ook en neemt de tijd voor fans..... kun je ook niet altijd zeggen van sommige artiesten (die minder zijn dan hem). En over de teksten. Ik vind ze juist wel goed. Ik bedoel menig nederlands artiest heeft veel slechtere teksten...... vertaal die liedjes maar naar het engels... je lacht je kapot! Maar er zijn erbij die volle zalen trekken daarmee.... mooi toch?
Alain z'n teksten zijn echt en daar kun je wat mee wat mij betreft. Herkenbaar zegmaar.....
Hij heeft hard gewerkt aan z'n albums denk ik en om dan te zeggen dat het reclamebureau muziek is vind ik een beetje respectloos. Weet niet wat voor werk jij doet, maar denk niet dat jij het tof vind als mensen daar respectloos over praten. Er zijn genoeg mensen die het wel waarderen anders zou "live it out" niet triple platina zijn en "Colorblind" nu ook platina en na de kerst waarschijnlijk een stukje dichterbij dubbel platina.....

Nogmaals, je hoeft hem echt niet goed te vinden en je bent vast niet de enige, maar laat mensen wel een beetje in hun waarde. Hij heeft je persoonlijk niets gedaan denk ik. Verder maakt het niet uit wat voor muziek je luistert of goed vind. De ene keer kun je een track van David Guetta erg waarderen en een andere keer valt "father and friend" ff goed.... en geloof mij. Als ik die 33 miljoen win in de staatsloterij, dan zit deze jongen te swingen op Guus Meeuwis in z'n nieuwe Porsche Carrera..... Kedeng kedeng toet TOOOOOOET!!
Hoop dat je me een beetje begrijpt.....

dubbel en off topic bericht verwijderd.

Mensen die beweren dat Alain een slechte artiest is zitten er sowieso naast. Het kan je smaak niet zijn, maar als je samen hebt gewerkt met mensen als Dean Parks, Pino Palladino en Steve Gadd, daarnaast nog de kans hebt gekregen om op het podium te staan met Lionel Richie en Diana Ross, dan doe je toch iets goed. Die teksten die in jullie ogen zo slecht zijn...luister Good days, corner of my street en for freedom. Teksten hoeven niet meteen moeilijk te zijn om ze tot goede teksten te maken. Dit zijn veelzeggende teksten, teksten waar mensen eens naar zouden moeten leven (For Freedom en Corner of my street dan). Daarnaast is Alain live vermoedelijk nog beter dan op cd. Hij heeft bij zijn afgelopen tour toch ongeveer 3/4 van zijn concerten uitverkocht gekregen. Een artiest moet daarnaast tijd maken voor zijn fans en dat doet hij ook.

Zijn nieuwe single Foxy Lady vind ik zelf dan wel weer een heel lekker nummer.
Deze plaat doet me niet zo veel.

Grappig dat je pompompom betrapt op (een soort van) drogredenring, maar die dan zelf ook toepast. Iemand verwijten van haat is overigens wel erg extreem wanneer iemand wat kritiek geeft. Daarnaast mag iemand muziek net zo slecht vinden als jij het goed vindt en dat hier neer zetten. Daar heb je geen reden voor nodig.

Afijn. Toevallig, deel ik de mening met pompom.
Ik zal het dan ook even toelichten.

Hoewel Mnr. Clark zijn nummertjes op het eerste moment ogen als enigzins leuke popliedjes, beginnen ze na de tweede keer al te vervelen. Of dat door de radio komt, daar gelaten.

Dan is er nog de persoon hemzelf. Iets waar ik me per bezichtiging meer aan begin te irriteren. Meneer voelt zich vrij alternatief, vrij professioneel, maar toch maakt hij super simpele popliedjes die in het algemeen erg oppervlakkig blijven. Iets uit willen stralen, en er vervolgens niet naar gedragen. De combinatie van de muts, het ongeschoren baardje, en de non-chalante lach op z'n gezicht spreken dan ook alles van dit album tegen. Hij gebruikt het soul stickertje dat hij na 'Father and Friend' op z'n gezicht geplakt heeft gekregen, om zich af te zonderen van menig Nederlands artiest. Simpel en alleen omdat daar vrijwel geen concurrentie te vinden valt. En als enige (of een van de weinige) in je genre val je nu éénmaal sneller op. Allemaal marketing strategieën die de enige functie hebben om de denkbeelden over de desbetreffende artiest bij de luisteraar/consument te veranderen. En het mooie is, het werkt ook nog!

(Nederlandse) Popmuziek is véél te doorzichtig en véél te doorwassen met reclame. Ze gebruiken steeds hetzelfde maniertje om dit soort muziek aan de man te brengen.

Overigens, het 'werken met' draait puur alleen om de connecties die je platenbedrijfje heeft.

Huisvrouwensoul is een beschrijving die ik ergens uit heb opgemaakt meen ik, dat zal dan wel zoiets zijn als Huisvrouwenrock voor Bon Jovi. Indien dat zo is..zal ik wel mijn roeping deels gemist hebben, zowel (bepaalde) nummers van Bon Jovi alsook (bepaalde) nummers van Alain Clark klinken toch best wel aardig. Zijn mosterd zat in de potjes van Stevie Wonder, Marvin Gaye, die hij zelf ook aanhaald in zijn muziek, maar zelf zou ik daar ook His Royal Badness aan willen toevoegen. Het album weet niet altijd even makkelijk de interesse vast te houden, maar het siert hem wel dat het niet alleen maar over vrouwen versieren of verbroken relaties gaat etc. Clark wil welhaast op een Marley achtige wijze een boodschap afgeven, getuige de nummers als Wonderful Day, Love is Everywhere, For Freedom en Corner of My Street, die ook gelijk voor mij de mooiste nummers zijn. Daarnaast kan ik het wel waarderen dat hij ook wat breaks in zijn muziek stopt die het geheel wat extra schwung meegeven. Zijn stem zit m.i. iets te vaak aan de wat hoge ietwat hese kant en mist nog wat aan zeggingskracht, maar dit Colorblind is een aardig resultaat van soul uit klompenland.

Ik vind het een lekkere soul-CD, maar vind het Live It Out album wel beter. Maar dat is puur een gevoel, ik voelde dat album gewoon meer. Al met al blijft het een goede artiest, met een prachtige stem en heel veel toewijding voor zijn muziek.

Zelfde laken een pak als zijn vorige album . Weer met de rem erop. Das jammer want ik hoor best wel potentie. Maar ja van potentie alleen rookt de schoorsteen niet . Dus een knieval voor de makkelijkste en radiovriendelijkste weg .Niks bijzonders en eigenlijk vrij saai . 2 sterren