The Enid - Journey's End (2010)

Moet zeggen dat deze cd mij tot nog toe prima bevalt, met name de eerste twee nummers (die nogal in elkaars verlegde liggen) en Malacandra, al is dat laatste nummer niet helemaal nieuw.
Het laatste nummer schijnt heel goed te zijn en een goed voorbeeld van moderne klassiek muziek, zo las ik elders, maar ik vind het zelf redelijk saai, eerder een soort filmmuziek. Misschien moet het nummer nog bezinken.

Dit is een fantastische terugkeer van de band. Terug uit de 'dood' zeg maar gerust want Robert John Godfrey (de belangrijkste componist binnen The Enid) heeft jaren geworsteld met een depressie en een 'writers block'. Nu hij echter een band om zich heen heeft bestaande uit een oude rot, een ervaren muzikant en wat jonge gasten lijkt het vuur weer opgestookt te zijn.

Resultaat: ubersymfonische rock met een flinke scheut klassieke invloeden EN een spacey tintje. Het gheel luistert weg als 1 lange suite waarbij het slottrack een soort van verstilde epiloog is zoals ze die in het verleden wel vaker hebben gedaan. Inderdaad behoorlijk filmisch van karakter maar wel een wonderschone melodie.

De basis van Malacandra is al wat ouder in de zin dat het deels is gebaseerd op een track die als hidden track was te vinden op het vorige album White Godess. En die track was bedoeld als een voorproefje voor het Far Out project wat na White Godess zou komen. Dat album is nooit afgerond maar de band schijnt nu dat materiaal toch weer opgepakt te hebben. Zal wel weer nog verder worden uitgewerkt en door de Enid mangel gehaald worden verwacht ik.

Intussen is dit wat mij betreft wel al kandidaat voor album van het jaar wat mij betreft.

Ik doelde er zelf meer op dat dit nummer al op Arise and Shine stond.

Dan maar eens gaan luisteren naar White Goddess en de hidden track aan het eind... Mooi album hoewel net niet zo pakkend als deze.