Lionel Hampton - You Better Know It!!! (1965)
mijn stem
geen stemmen
0
geplaatst: 15 augustus 2024, 17:20 uur
Naar aanleiding van een berichtje vandaag op deze site bij het album Ballads van John Coltrane heb ik dat album weer eens opgezet (gestreamd).
Mooie is dan altijd dat de vriendelijke streamingdienst, wanneer het gekozen album is geëindigd, zorgt voor iets in min of meer dezelfde stijl ("oh ja, joh....?!!!").
En dus kwam na Coltrane's Nancy (With The Laughing Face) good old Lionel Hampton tevoorschijn met het wonderschone A Taste Of Honey, track van het gelijknamige album met een heerlijk blazende Ben Webster.
Gelijk maar even het gehele album beluisterd.......... Oei, die eerste track...... Instrumentale deel is prima, maar die vocalen....
Als Lionel in het volgende nummer de Blues gaat zingen klinkt het een stuk beter.
Ook op Sweethearts On Parade, Cute en Swingle Jingle (voor sommige mensen kan de kerst niet vroeg genoeg beginnen......) zingt hij een moppie mee.
Voor zover ik het mij kan herinneren is hij daar later mee gestopt en beperkte Hampton zich tot de vibrafoon, tongetje uit de mond en een beetje meekreunen met de muziek, dat dan weer wel.
Al met al was dit een heerlijk uurtje zo met eerst een relaxte Coltrane en vervolgens een lekker album van Hampton.
Muziek uit mijn kleutertijd die ik zestig jaar na dato zeer kan waarderen.
Mooie is dan altijd dat de vriendelijke streamingdienst, wanneer het gekozen album is geëindigd, zorgt voor iets in min of meer dezelfde stijl ("oh ja, joh....?!!!").
En dus kwam na Coltrane's Nancy (With The Laughing Face) good old Lionel Hampton tevoorschijn met het wonderschone A Taste Of Honey, track van het gelijknamige album met een heerlijk blazende Ben Webster.
Gelijk maar even het gehele album beluisterd.......... Oei, die eerste track...... Instrumentale deel is prima, maar die vocalen....
Als Lionel in het volgende nummer de Blues gaat zingen klinkt het een stuk beter.
Ook op Sweethearts On Parade, Cute en Swingle Jingle (voor sommige mensen kan de kerst niet vroeg genoeg beginnen......) zingt hij een moppie mee.
Voor zover ik het mij kan herinneren is hij daar later mee gestopt en beperkte Hampton zich tot de vibrafoon, tongetje uit de mond en een beetje meekreunen met de muziek, dat dan weer wel.
Al met al was dit een heerlijk uurtje zo met eerst een relaxte Coltrane en vervolgens een lekker album van Hampton.
Muziek uit mijn kleutertijd die ik zestig jaar na dato zeer kan waarderen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.