The Fall - Bend Sinister (1986)

Voor mij is dít een van de betere van The Fall, door de mix van poppy deuntjes, dreigende lange stukken en het allesverzengende US '80s - '90s (wat hier dus een verkeerde titel heeft meegekregen)

Ten opzichte van het vinyl heeft de CD twee extra tracks toegevoegd die nu eens goed tussen de rest invoegen (vaak een probleem met bonustracks als je het mij vraagt). Dat zijn Living too late, en Auto tech pilot.

Voor mij ook!

Wel een beetje schizofrene plaat. Hele poppy dingetjes worden afgewisseld met donkere vleermuiswolken. Van die poppy dingetjes maakt Shoulder Pads 1# mij altijd erg vrolijk. Mark maakt zich erg kwaad over bepaalde mensen: "They couldn't tell Lou Reed from Doug Yule". Dat had van mij nog wel tien minuten op die melige manier mogen doorgaan. Maar als dat nummer is afgelopen en Mr. Pharmacist begint, word je er gelijk aan herinnerd dat elk nummer op deze plaat goed is. Deze cover van garageband The Other Half rockt als een krankzinnige en is voorzien van een typische Fall-rockabillybeat. Mark klinkt zeer overtuigend, misschien kon hij zich goed inleven omdat zijn eigen amfetaminegebruik zich aardig begon door te ontwikkelen rond deze tijd. Ook Dktr. Faustus is een poppy nummertje, met op strategische momenten een goed geplaatste "banana!" yell door echtgenote Brix.

Maar zoals gezegd, dit is een plaat met twee gezichten. Tegenover elk vrolijk nummer staat een gitzwart. R.O.D., Gross Chapel - British Grenadiers, U.S. 80's-90's (bijna een industrial-beat), Riddler!, allemaal donkere post-punk en één en al sfeer, gedragen door de zware bas van Steve Hanley.

Een Fall-plaat die ik graag en vaak draai, deze Bend Sinister.

Lekker intro nummer. Ik sluit me dan ook aan bij de bovenbeschreven meningen. Gross Chapel - British Grenadiers is een echt meesterwerkje! Ben verder niet echt bekend met the fall. Maar daar gaat snel verandering inkomen!

Living Too Late vind ik zelfs wonderschoon, een woord dat niet gauw in mij opkomt als ik The Fall luister, en dat ook rap zat wordt afgestraft als het nummer halverwege doormidden breekt.

Dit album kent een van de mooiste openingsnummers van The Fall. Het nummer "R.O.D." hoort voor mij met "The Carry Bag Man" tot de mooiste nummers die deze band in hun carrière gemaakt hebben. Achteraf toch wel vreemd eigenlijk dat "The Fall" in de jaren tachtig niet tot mijn favorite bands behoorde. Misschien vond ik hun muziek destijds te ontoegankelijk. Dit ligt nu anno 2011 toch wel even anders. Het kan verkeren zullen we maar zeggen. Opvallend is dat de bonustracks op de albums van The Fall doorgaans van uitstekend niveau zijn. Het prachtige "Living Too Late" is daar een mooi voorbeeld van.

4,0*

Toen ik Bournemouth Runner voor het eerst hoorde, begreep ik waar James Murphy de inspiratie van Drunk Girls vandaan heeft gehaald...

White Light/White Heat dacht ik er in te horen (Drunk Girls dan)

Ja, daar zit ook zeker wat in. Luister na 3 minuten, rond te tekst: 'Bournemouth Runner!
Raced a couple of hundred yards', en vergelijk met: 'Drunk girls cause a couple of heart attacks'.

Uitstekend album maar ja dat waren ze in die tijd van the fall allemaal.Living too late als bonusnummer is natuurlijk ook niet verkeerd.

Samantha Fox heeft blijkbaar in 1986 in Smash Hits Living Too Late besproken

Dat is dan wel weer grappig.

Wat vind je zelf van het nummer Herman? En Bend Sinister als geheel?