Inge Thomson - Shipwrecks & Static (2010)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Electronic
Label: Navigator
-
John (2:31)
-
Cycle (5:52)
-
Fighting Song (3:45)
-
Cradle Song (3:33)
-
Tin Man (3:22)
-
Where Do I Sign? (3:59)
-
Scoundrel Clouds (3:51)
-
Take My Time (4:53)
-
Girl with the Swan's Head (4:20)
-
Marie Celeste (3:59)
-
How Far? (4:16)
-
Norseman's Bride (2:01)
0
geplaatst: 6 juni 2010, 01:35 uur
Toen ik deze hoes voor het eerst zag dacht ik 'ieks, enge vrouw'. Maar toen las ik iets over freakfolk en dacht ik 'is dat nog steeds hot dan?!'
Maar daar moet je je allemaal gewoon overheen zetten, want Shipwrecks & Static is een boeiend debuut van een mevrouw die echte muziek maakt en dat goed aan de man weet te brengen.
Haar accordeon die ze inzet voor anderen is hier ook terug te horen en dat gaat goed samen met wat bliepjes en piepjes hier en daar die meestal dusdanig subtiel zijn dat de toevoeging electronic aan het genre bedenkelijk te noemen valt. Als je dan ook nog een banjo terughoort is het niet vreemd dat onwillekeurig toch namen als Sufjan Stevens en Patrick Wolf door je hoofd schieten ook al zijn beide heren toch wel van een ander slag.
Thomson krijgt het voor elkaar je mee te voeren naar een ietwat naieve, kinderlijke wereld (met dank aan haar stemgeluid) en weet daarmee een album af te leveren die best weet te boeien. Zelf merk ik wel dat ik er zo tegen het einde aan wel weer een beetje genoeg van begin te krijgen. Leuk hoor die accordeon plus al die kleine tingeltjes en pingeltjes, riedeltjes en fiedeltjes, maar het is die ietwat kinderlijke zang die me dan toch een beetje gaat tegenstaan.
Opmerkelijk, want ik vind het soms wat van Sia weghebben.
Hoe dan ook wel een alleraardigst debuut van een bijzondere artiest. En Inge Thomson is niet zo'n enge vrouw hoor: het is die rare hoorn op de hoes die dat doet
Maar daar moet je je allemaal gewoon overheen zetten, want Shipwrecks & Static is een boeiend debuut van een mevrouw die echte muziek maakt en dat goed aan de man weet te brengen.
Haar accordeon die ze inzet voor anderen is hier ook terug te horen en dat gaat goed samen met wat bliepjes en piepjes hier en daar die meestal dusdanig subtiel zijn dat de toevoeging electronic aan het genre bedenkelijk te noemen valt. Als je dan ook nog een banjo terughoort is het niet vreemd dat onwillekeurig toch namen als Sufjan Stevens en Patrick Wolf door je hoofd schieten ook al zijn beide heren toch wel van een ander slag.
Thomson krijgt het voor elkaar je mee te voeren naar een ietwat naieve, kinderlijke wereld (met dank aan haar stemgeluid) en weet daarmee een album af te leveren die best weet te boeien. Zelf merk ik wel dat ik er zo tegen het einde aan wel weer een beetje genoeg van begin te krijgen. Leuk hoor die accordeon plus al die kleine tingeltjes en pingeltjes, riedeltjes en fiedeltjes, maar het is die ietwat kinderlijke zang die me dan toch een beetje gaat tegenstaan.
Opmerkelijk, want ik vind het soms wat van Sia weghebben.
Hoe dan ook wel een alleraardigst debuut van een bijzondere artiest. En Inge Thomson is niet zo'n enge vrouw hoor: het is die rare hoorn op de hoes die dat doet
0
geplaatst: 4 april 2015, 09:33 uur
Er is een nieuw album van haar uit, Eric. Een klasse beter dan dit album. Zie eventueel hier voor een review : Folk Lantern: Inge Thomson, Da Fishing Hands - folklantern.blogspot.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.