Unitopia - Artificial (2010)

Prima symfo / prog album van dit gezelschap. Het is een beetje een kruising tussen Camel en Eloy, met een snufje It Bites en nog veel meer bands. Veel variatie in de nummers en een prima produktie.

Viel me ook al op ja, de zanger lijkt wel een tweelingbroer van John Mitchell. Prima plaat inderdaad.

Heerlijke mix van rock, jazz en wereldmuziek. Voor mij één van de beste platen van het jaar tot nu toe. Heerlijk catchy soms en verdwaald nooit in pretentieus geprevel zoals veel bands toch wel geneigd zijn.

Dit is één van de betere releases van dit jaar. Dit australisch gezelschap brengt een mengeling van pop, progressieve rock en lichte metal ten gehore en doet dat met veel klasse. Het songmateriaal is gewoon af en de instrumentale uitvoering is dik in orde. Een saxofoon niet zo nodig van mij, maar past hier goed in het plaatje. Op zang hoor ik een stem die tussen John Watts en Paul Wrightson in ligt en daar is nog ruimte voor verbetering.

Heb ze afgelopen vrijdag een weergaloos optreden zien weggeven in De Boerderij. Dat er DVD-opnamen werden gemaakt was voor de band ook wel reden om de beste beentjes voor te zetten. Vond de zanger bij vlagen ook wel iets van Fish of Mark Colton (Credo) weg hebben.

Het heeft erg lang geduurd maar het album begint te groeien, het door RonK genoemde optreden speelt hier overigens ook zeker een rol bij.

Ik heb het optreden in de Boerderij ook gezien.
Prima optreden voor een volle zaal. Prima band, en het publiek was erg enthousiast.
Extra toegift van het nummer the Garden omdat de eerste uitvoering niet helemaal goed ging. Men wilde het goed op de DVD hebben.

Luister ook eens naar hun voorgaande album the Garden.

Artificial is een goed album. En zal nog vaak gedraaid gaan worden.
Zal zeer waarschijnlijk in mijn totp 10 van 2010 komen.

En wat Brunniepoo zegt: het is een groeialbum.

Ben toch wel onder de indruk van deze plaat. Het lijkt op heel veel wat ik al veel vaker gehoord heb, maar ze weten dat op een of andere manier mooi samen te voegen in een eigen sound.

Voor mij ook één van de verrassingen en ontdekkingen van 2010. Gaat zeker in mijn top 10 komen.

..... Top 10 van 2010!

Ik vind de saxofoon zeker mooi op deze plaat!

't Is niet slecht, allemaal dik in orde op muzikaal vlak, maar vocaal doet het me niet bijster veel. De verwijzingen in het nummer 'Nothing Lasts Forever' naar The Beatles zijn overduidelijk, en het nummer doet me ook denken aan de Fab Four (met die trompetjes enz.).

'Tesla' is ook een erg fraai muziekstukje. Het duurt ruim 13 minuten, maar dat is zeker geen minpunt.

De rest is dus ook consistent, maar geniaal vind ik het toch niet. Ik vind het een lekkere plaat om op te leggen, maar ik draai 'm zeker niet kapot.

3,5 sterren

Afsluiter 'The Great Reward' is trouwens ook een erg mooi nummer. Misschien toch nog eens een kans geven binnenkort, en dan kan deze mogelijk nog een halfje omhoog.

Was al weer een tijdje op zoek naar iets nieuws. En ik heb het gevonden. Heerlijke muziek.
Stond al lang klaar om eens te draaien maar was er nog niet aan toe gekomen.

Heerlijke symfo, met mooie tempo wisselingen zonder dat het overdone is (zoals je helaas nogal al eens meemaakt binnen het genre),

Kruising tussen Eloy en Camel hoor ik er niet in... Wel It Bites en IQ, zang doet me denken aan Peter Gabriel en een beetje Paul Menel...

In 'Nothing Lasts Forever' hoor ik referenties naar 'Come Together' (zelfde zangmelodie) en 'The Fool on the Hill' (vermelding) van de Beatles, maar ook vanaf 2:36 de basismelodie waarrond de 77 minuten durende epic 'The Whirlwind' van Transatlantic rond gebouwd is (bij Transatlantic begint die rond 1:32).

Ach en dat onweer bij het begin van Tesla is ook krek 't zelfde als bij 'A Nightmare to Remember' van Dram Theater. Of zoek ik bewust te ver?

Ik vind deze band zowiezo niet origineel klinken..

Niet slecht, natuurlijk. Maar het beweegt mij niet...

Nou, Unitopia maakt toch meer dan de gemiddelde (prog)band gebruik van allerlei exotische ritmes. Live hoor je dat overigens nog wat meer terug dan op dit album. Of het daarmee ineens waanzinnig origineel is, is natuurlijk een tweede.

Jazz rock, prog rock, metal rock, neo rock..... volgens mij kun je alle genres hier wel op van toepassing laten zijn, voor mij is het wel duidelijk, na de eerste draaibeurt vier sterren. Vooral The Great Reward greep mij na de eerste luisterbeurt al bij de strot! Geweldig!

Tsja, als je een nummer kan schrijven (en uitvoeren) als "The Great Reward", dan moeten de mannen het in zich hebben om ooit eens een meesterwerk bij elkaar te pennen. Dat is dit nog niet, al herbergt het geweldige muziek. De zanger vind ik qua stem wel wat weghebben van die van Elbow.

Ik heb gelezen dat de band gestopt is helaas.

Over de band:
Unitopia is een progressieve rockband uit Australië, opgericht in Adelaide in 1996. De band werd gevormd door Mark Trueack (zang) en Sean Timms (keyboard, gitaar), die samenkwamen met het doel om muziek te creëren die complexe progressieve rock combineert met elementen van wereldmuziek, jazz, en klassieke muziek.

Unitopia's muziek staat bekend om zijn rijke, gelaagde geluiden, diepgaande lyrische inhoud en de vermenging van verschillende muzikale stijlen en instrumenten. Hun teksten behandelen vaak thema's als milieu, politiek, persoonlijke ontwikkeling en de menselijke conditie, waarbij ze luisteraars uitnodigen om na te denken over belangrijke sociale en persoonlijke kwesties.

De band heeft een aantal albums uitgebracht die goed zijn ontvangen binnen de progressieve rockgemeenschap. Hun debuutalbum "More Than a Dream", uitgebracht in 2005, etaleerde hun vermogen om melodieus songwriting te combineren met complexe muzikale arrangementen. Dit werd gevolgd door verdere succesvolle releases zoals "The Garden" (2008), "Artificial" (2010) en "Covered Mirror" (2012), die allemaal hebben bijgedragen aan hun reputatie en erkenning in de internationale progressieve rockscene.

Ondanks hun succes en de groeiende fanbase, is Unitopia relatief ondergewaardeerd gebleven buiten de nichemarkten. De band heeft echter een loyale aanhang en wordt gerespecteerd voor hun muzikale vakmanschap en de diepte van hun composities.

Unitopia heeft een tijdje geen nieuwe muziek uitgebracht. Totdat vorig jaar een nieuw album verscheen. De muziek van Unitopia blijft zo een bron van inspiratie voor fans van het genre en voor diegenen die op zoek zijn naar muziek die zowel uitdagend als toegankelijk is.

Over het album:
Ik heb het album Artificial van Unitopia na lange tijd weer beluisterd en dit zijn mijn ervaringen.

Als liefhebber van progressieve rock vind ik dit een mooi album, maar ik moet toegeven dat het in mijn ogen niet zo uitdagend is als de progrock uit de jaren 70. De openingstrack Suffocation voelt voor mij als een opwarmertje; het zet de toon, maar breekt geen nieuw terrein. Artificial World daarentegen, vind ik erg sfeervol en een van de meer memorabele stukken van het album. Het heeft een diepte die me aanspreekt.

Dan komt Nothing Lasts Forever, een nummer dat voor mij tamelijk onopvallend blijft. Hetzelfde geldt voor Not Human Anymore; het zijn geen slechte nummers, maar ze springen er voor mij niet echt uit. Tesla is interessanter, vooral omdat het me qua sfeer doet denken aan Genesis. De saxofoon in het nummer vind ik echter misplaatst, het past niet goed bij wat de rest van het nummer probeert te doen.

Reflections is de ballad van het album, maar spreekt mij persoonlijk minder aan. Het voelt een beetje te veilig, te verwacht. The Power of 3 is daarentegen intrigerend, het doet me denken aan een filmscore met zijn grootse gevoel en uitgebreide arrangementen.

Rule of 3s valt niet in mijn smaak, vooral vanwege de zen-achtige saxofoon die ik niet goed vind passen. Gone in the Blink of an Eye is een sterk contrast: het is ontspannend maar heeft ook stevige momenten, wat ik zeer waardeer.

The Great Reward vind ik top. Het staat uit als een van de hoogtepunten op het album voor mij, vol energie en creativiteit. De drie bonusnummers op de luxe versie vind ik een prettige aanvulling; ze voegen echt iets toe zonder het algemene gevoel van het album te verstoren.

Al met al vind ik Artificial een fijn album, maar het behoort niet tot de toppers in het genre. Het heeft zijn momenten van schoonheid en complexiteit, maar het haalt niet altijd het niveau van uitdaging en vernieuwing dat ik zoek in progressieve rock.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl