Neal Morse - One (2004)

"Neal Morse is een genie..." na Testimony maakte ik die conclusie al, en dit album versterkt dat gevoel alleen maar. Toch vraag ik me af hoe lang ik deze religieus getinte muziek nog kan hebben. Zolang het de kwaliteit heeft die dit album en zijn voorganger waarborgt, dan kan het geen kwaad. Dat religieuze thema stoor ik me vooralsnog nog niet echt aan, want de muziek is zo mooi dat je niet eens naar de tekst hoeft te luisteren. Dus laat het thema van dit album je niet afschrikken. Gelovigen en niet-gelovigen zullen kunnen genieten van dit album.

Ik sluit me bij de vorige (s)preker aan, want of je nu gelooft of niet, de muziek is ZO goed. Ik vind wel dat hij ook de ziel uit Spock's Beard heeft meegenomen en dat is jammer voor het verdere voortbestaan van SB. Jammer dat Nick D'Virgillio hier niet drumt, die drumt met meer gevoel dan dat 'beest' van Dream Theater (Mike Portnoy).

Heerlijk album, Neal Morse is duidelijk niet verloren voor de prog, hij maakt nog steeds zeer mooie muziek. En tja, de tekst... naar het einde toe begon dat wat te storen, maar ach: dat was een beetje te verwachten & het doet niets af aan de goeie muziek.

Soms zijn te teksten wat al te drammerig, vooral tijdens 'Father in Forgiveness' begin ik de knarsetanden.

Maar iemand die nummers als 'The creation', 'Author of confusion' en 'The separated man' kan maken verdient voor mij een vrijkaartje aan de hemelpoort.
Alleen al die muzikale break in 'The separated man': HEMELS !!!

Wie deze (reli)prog zeer kan waarderen, moet ook eens naar 'Salim Hill - Mimi's Magic moment' luisteren. Een van de betere prog albums van vorig jaar met veel subtielere religieuze verwijzingen. Ook hier is Neil Morse te horen.

Tja...hoe moet ik dit album in hemelsnaam beoordelen? Neal Morse vind ik een goed voorbeeld van een artiest waarbij je niet naar de teksten moet luisteren. Had hij in het Chinees gezongen, dan had ik dit een mooi album gevonden. Helaas voor mij heeft Neal zich tot het Engels beperkt en dat levert bijvoorbeeld deze teksten op:

We were of one mind
Fellowship divine
All creation came
We lived to praise his name
And we walked his way
In the cool of the day

Op dat moment waan ik me op een EO Jongerendag met bijbehorende "hallelujah"kreten . Waarom maakt Neal Morse geen gewone teksten en moet iedereen het licht zien? Daarnaast is het rijmelarijgehalte van de teksten hoog. Uiteraard wordt het album in stijl afgesloten met een grote boodschap:

One heart
One voice
One love
One spirit

On our knees with open arms with worship in one spirit

Make us one

Precious Father
Make us one
Make us one
Make us one

Toch heb ik dit album op 4* staan, aangezien ik de bijbehorende muziek wel goed uitgewerkt vind. Daarbij worden de lange nummers afgewisseld met gevoelige ballads, die ik goed kan hebben (ik houd niet zo van ballads). Mijn persoonlijke favorieten zijn The Creation en The Separated Man, die vol heerlijke progmomenten zitten. Ook het meerstemmige Author of Confusion vind ik wel aardig (een beetje oldschool zoals Gentle Giant of Yes).

Wie Spock's Beard en Transatlantic goed vindt, kan deze cd uiteraard blind aanschaffen. Maar wees als atheïst gewaarschuwd voor de duidelijk aanwezige heilige boodschap

Half puntje "aftrek" voor de religeuse boodschap, maar voor de rest geen slecht album.

En welke boodschap zou het album een halve ster doen stijgen ??

Soms vergeet ik dat erbij te zetten, maar een goed album krijgt per definitie 4 sterren, vanuit daar kijk of het iets minder of iets meer moet worden. Een iets minder godsdienstige boodschap had het misschien 4 sterren opgeleverd.

EDIT: Het licht dus niet puur aan de boodschap, maar het is een gevoelsmatig iets tov 4 sterren albums.

Als overtuigd christen vind ik het natuurlijk geweldig dat er een fantastische progartiest mooie muziek maakt met een nog mooiere boodschap.
Perfecte CD! 5*

Geweldige cd. Neal Morse is zelf al een genie, maar hij weet voor zijn albums ook fantastische muzikanten te strikken.

Een 4.5* 0.5 aftrek voor de wat overbodige cd2.

Mijn eerste kennismaking met z'n solowerk. En ik moet zeggen dat ik het een fijne CD vind. Al sluit ik me wel aan bij de bovenstaande meningen over het hoge reli-gehalte. Ook mij iriteert het soms wel een beetje (omdat er ook nog genoeg andere onderwerpen zijn).
Mede door dit ge-reli heb ik deze CD pas later ontdekt...Tijdje links laten liggen.

Maar de composities klinken erg goed en zijn, net als Spocks Beard, het meermaals beluisteren zeker waard!

Wat moet ik er nog aan toevoegen??
Een superalbum!!
Reeds ander werk van Neal beluisterd en het raakt me steeds meer.
En ja...ik ben gelovig, dus de boodschap spreekt mij ook aan. Maar los van de boodschap houd ik ook enorm van zijn afwisselende 'progressive rock'.

Ik ben ook gelovig en de prog heeft niet veel reli bands.
ik zal er wel een 2 noemen
Salem Hill
Iona (Celtic Folk Symfo Band)
Glass Hammer (Yes)

Geweldig als 12 jarige toen ik het voor het eerst kocht was ik helemaal door het dolle.
nu ik bijna 14 ben vind ik dit nog steeds Super!
Probeer ook eens Iona dat is echt geweldig.

Wat mij nou verbaast is dat als het een reliboodschap heeft er mensen afhaken of het als storend ervaren, maar als het een duivelse boodschap heeft er geen haan naar kraait, Kijk naar de vele metal-bandjes die er een duivelse boodschap cq. imago hebben. Wat is het verschil? behalve de boodschap dan.

Goede tweede post-Beard solo album van Neal.
Vooral de intro in The Creation is eh...hemels!

Af en toe drijft hij een stukje te ver door maar dat mag best.

Wederom een briljant album van ome Neal. Met name de twee epische nummers zijn weer van een ongekend hoog niveau. Van het stuk met de akoestische gitaar in The Separated Man kan ik geen genoeg krijgen. Het is alleen zo jammer van Cradle to the Grave, want dat vind ik echt een gedrocht van een nummer. Het houdt dit album van de perfecte score af.

Nog nooit zo veel muziek op één schijfje gezien, slechts zes seconden overschot!
Transatlantic's Whirld Tour en Spock's Beard's X (incl. 'Their names escape me') op een respectievelijke 2e en 3e stek, niet slecht

Voor de Inner Circle leden: de volgende schijf die we binnenkrijgen is een dvd van de making of van 'One'. Neal had 50 uur aan videomateriaal als ik me niet vergis, jee wat een werk moet dat geweest zijn om daarin te knippen...

Ach, volgens mij slaapt de man toch al nooit

best verbazingwekkend hoe veel energie die man heeft en uitstraalt. Heb hem vorige week weer gezien en het is absoluut een van de beste performers die ik ken.

Overigens vind ik dat volproppen van die schijfjes vaak helemaal niet zo fantastisch, dan liever wat vaker een nieuwe release.

Haha ja! Het lijkt wel of mensen een diepgewortelde allergie hebben tegen alles wat met geloof/religie te maken heeft.

Cradle to the Grave had er wat mij betreft ook niet op gehoeven, maar voor de rest een geweldig album!