Stratovarius - Fright Night (1989)

Het relatief onbekende debuut van Stratovarius. Grootste minpunt vind ik de zang, als ik me niet vergis neemt Tolkki hier nog de vocalen voor zijn rekening. De songs zijn redelijk, met hier en daar een uitschieter naar boven (Future Shock, Night Screamer). Overall is het album minder goed dan haar opvolgers, 2,5 sterren geef ik.

2.5* vind ik wel heel karig voor dit klassiek cult werkje, de plaat zit vol afwisseling en heerlijke klassieke metal songs, de stem van Tolkki vind ik plezieriger als van de later zangers en ook het muziekale spel spreekt mij meer aan, juist omdat het allemaal wat minder komplex en bombastisch is. Lekker plaatje 3.0*

De teksten gaan nergens over, dat vind ik jammer aan deze plaat. Ook vind ik Tolkki geen grootse zanger. Er staan inderdaad leuke songs op, maar als je dit vergelijkt met Visions of Episode, dan vind ik die laatste twee platen toch wel een klasse beter.

Dit debuut heeft niet het niveau als van de latere albums, zoals Destiny, Vision of Intermission, maar geeft toch al een goed beeld, waar de band in staat toe was. Het is een klasse beter dan de opvolger (Twilight time), en heeft toch ook best wel sterke nummers zoals Future Shock, False Messiah en Black Night. De produktie is redelijk.

Zo, op naar de volgende chronologische luisterbeurt van een complete discografie. Na Primordial is het weer tijd voor wat softers in de vorm van Stratovarius. Deze band heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten op de Europese powermetalsound, maar heeft ook een flink aantal onbekende albums die qua sound kennelijk compleet anders zijn. Neem nu Fright Night: buiten de neoklassieke solo's en de spaarzame orkestrale stukjes, is het de helft van de tijd best wel flinke Helloween speedmetalworship met wat Metallica riffs als afwisseling. Tolkki is absoluut geen wereldzanger, maar komt er voor het gros van de tijd eigenlijk best wel mee weg. Ten minste, zolang hij geen gevoelige stukken probeert te zingen zoals in Fright Night, want dan doet het ook echt pijn.

Future Shock jat schaamteloos van Helloween's I'm Alive en Rainbow's Gates Of Babylon, waar Witch Hunt dan weer aan Savatage's The Whip doet denken. De teksten zijn allemaal vrij belabberd en bij vlagen ook echt onverstaanbaar, maar tegelijkertijd zit er in de zanglijnen wel een vrij catchy ondertoontje dat de band later veel beter zou uitwerken. De productie is vrij basic, maar laat vooral de ritmesectie goed naar voren komen. Het baswerk is werkelijk fenomenaal en klinkt hier een stuk interessanter dan op latere albums het geval is. De orkestratie is bij vlagen wat ongepast, maar op een song als Darkness voegt het wel degelijke en hoop sfeer toe.

Is het goed? Niet helemaal, maar charmant zou ik het zeker wel noemen. Er zit een hoop potentie in dit debuutalbum en bij vlagen echt hele goede muziek. Een nummer als Darkness is zelfs een ruwe diamant te noemen. De band mist echter toch vooral een echt goede zanger, betere teksten en net iets meer finesse in de uitvoering. Desalniettemin zou ik Fright Night een behoorlijke meevaller willen noemen.

Eerlijk gezegd had ik heel simpele heavy metal verwacht, gezien de scores. Dat ik vervolgens sterk door helloween geïnspireerde power metal voor de kiezen krijg, komt ook eigenlijk ook niet als een verrassing. Eigenlijk hoor je hier al heel wat dingen die de klassieke Stratovarius zo typeren. De neoklassieke stukken zijn hier al best indrukwekkend. Eigenlijk zit de muziek van dit album best aardig in elkaar. Het klinkt bij vlagen goed en je hoort dat de band best talent heeft. De originaliteit druipt er niet van af en ook de zang is niet briljant. Timo Tolkki zingt regelmatig wat vals, maar hij heeft wel een stem waar je aan kan wennen. Plus dat hij de muziek een rauw randje geeft. Ook niet onbelangrijk. Leuk dat Stratovarius hier wat tussen gangbare metalsubgenres switcht. Dat maakt het hier ook al een leuke, sympathieke band.