Stratovarius - Twilight Time (1992)

In mijn beleving het minste album van de band, alleen het nummer The hands of time steekt er echt bovenuit.

Zeker niet de minste van Stratovarius, er staan een aantal zeer goede nummers op. Powermetal zoals ik het graag hoor.

Wow, dit is een vreemde gewaarwording. Waar Fright Night vooral nog wat experimenteren was met Helloween-achtige structuren, hoor ik hier veel meer progressieve US-powermetalinvloeden. Wat Vicious Rumours, Queensryche, Savatage en zelfs Psychotic Waltz komen voorbij. Toch ligt de blauwdruk voor hun latere sound al voorzichtig aan de oppervlakte op songs als The Hands Of Time en Out Of The Shadows. Break The Ice klonk me ook al zo bekend in de oren, tot ik ineens beseft dat Edguy op de song Vain Glory Opera flink wat heeft afgeluisterd. Intrigerend.

Ik kan eigenlijk niet echt minpunten opnoemen. Nou ja, als ik het instrumentale Metal Frenzy maar buiten beschouwing laat dan. De productie is al veel beter dan op Fright Night, Tolkki zingt eigenlijk best goed (enkele sterke uithalen), de solo's gaan ten minste ergens over/ergens naartoe en de composities zijn strak en kundig. Ik vermoed dat we hier nog wel met een groeiertje te maken hebben, want ik heb in ieder geval al behoorlijk wat zin om hier nogmaals naar te luisteren als we aan het einde van deze marathon zitten.

Voorlopige tussenstand:
1. Twilight Time
2. Fright Night

De belangrijkste reden voor me om dit soort marathons te doen, is om jezelf te dwingen om in contact te komen met platen die je anders nooit beluisterd had. Als ik me al verder in Stratovarius zou verdiepen, was ik voor het nieuwere werk gegaan of de periode Fourth Dimension - Destiny. Dat dit zo'n lage score krijgt, is gewoon bizar. Na het heel aardige Fright Night maakt Stratovarius een flinke stap voorwaarts met Twilight Time.

Sommige zaken direct op, zoals de goede productie en duidelijke US metalkoers. Op het vorige album hoorde je al invloeden van Savatage, maar een band als Vicious Rumors heeft hier ook zeker zijn invloed. De solo's zijn minder neoklassiek. Dit album is meer zoals Stratovarius tijdens zijn hoogtijdagen klinkt, maar bovenal staan hier een flink aantal heerlijke songs op. Ik kan niet ontkennen dat de nostalgische gevoelens meewegen in de score. Meermaals heb ik lekker achterover geleund en dacht ik terug aan pak em beet vijftien jaar geleden toen Stratovarius nog populair was en dat een van de eerste bands was die ik ontdekte.

Terwijl ik dit album beluister, krijg ik toch enige medelijden met Timo Tolkki en de manier waarop hij afstand heeft genomen van Stratovarius. De band is uiteindelijk wel zijn visie en zijn kindje. Met geweldig gitaarspel geeft hij heel veel kleur aan de muziek. Hoewel hij niet de beste zanger is, zingt hij hier niet meer vals en over het algemeen is hij nog goed ook. Ik mis alleen de keyboards van Jens Johansson. Ben ook wel benieuwd naar hoe dit met Timo Kotipelto geklonken zou hebben. Laat je niet misleiden door het lage gemiddelde. Dit is een heel leuk album!

Tussenstand:
1. Twilight Time
2. Fright Night