Ceremony - Rohnert Park (2010)

Goed album dit zeg, klinkt echt ook nog eens heel anders dan het voorgaande werk. Dit is echt een vette aanrader voor iedereen die de 80´s punk van oa Black Flag een warm hart toe draagt. Lekkere productie ook trouwens.

Heel apart. Ceremony stopt net als Trash Talk tegenwoordig soms wat te lange pauzes tussen zijn uitbarstingen. De nieuwe punkachtige sound is in sommige nummers zeer geslaagd, maar ik vind niet alles even lekker klinken. Soms ligt het tempo net iets te laag.

Geluid is subtieler geworden dat ieder geval wel. Alleen ja breaks zijn best tof, maar doe er aub niet meer dan 2. Black flag klinkt er ook weer erg in doorheen.

Een matig album van Ceremony tegenover Violence Violence. En moesten ze nu nog het tempo van Black Flag in hun muziek steken zou het nog beter zijn, maar ceremony wilt teveel een manusje van alles zijn.

Ik wil er maar niet aan wennen. Na Violence Violence en vooral Ruined heeft deze band in mijn ogen niets degelijks meer uitgebracht, met dit album als dieptepunt.

Ben niet echt voor hardcore en heb de vorige Ceremony albums nog niet beluisterd, maar dit vind ik toch wel zeer vet

Ben, wat voor een slechte hater ben jij eigenlijk... Zit ik al sinds de release van Rohnert Park bij hoog en laag te beweren dat Ceremony geen degelijk werk meer heeft kunnen uitbrengen sinds Violence Violence (volgens mij heb ik iets in die trant werkelijk overal en nergens zitten spammen), valt opeens het kwartje.

Niets geluidsuitbarstingen, Ceremony gaat hier voor de Black Flag-punk. Smerig, maar met gevoel voor muzikaliteit en een verdomd doeltreffende songwriting. Ik ga de gemiste schade met deze plaat inhalen.

Ik zat al te denken, jij hield toch best van deze stijl hardcore. Dat je Still Nothing Moves You niks vond kon ik wel snappen, maar bij deze had ik het minder verwacht.

Dit is echt het magnus opus van Ceremony! Wel heel goed dat ze na dit album nog een andere weg op zijn gegaan, want een tweede album in deze stijl zou een flauwe kopie zijn. Eén van de meest interessante hardcore-bands van de laatste jaren.

Hardcore zijn ze niet echt meer, vooral meer richting noise-rockigere indie waar ze prima zaken in doen. Deze plaat is eigenlijk een perfecte ode aan 80's hardcore zelfs met de slome interludes(heeft niemand hier ooit die kreuzen geluisterd...), toen ik ze zag op deze tour speelde ze ook een Red C nummer en daar ligt het geluid wel een beetje. Een wat netter versie van jaren 80 Dischord hardcore wat maakt voor een extreem knappe plaat die kop en schouders boven veel van zijn soort genoten uitsteekt.