Stratovarius - Dreamspace (1994)

Lekker ongecompliceerde hardrock/metal (hallo, Helloween/Gamma Ray) met Timo Tolkki nog als zanger. Afgezien van een klein accentje redelijk goed in het gehoor liggend. Beste cd van deze mannen, in mijn ogen

Dreamspace is niet zo consistent goed als Twilight Time, maar potverdomme als de uitschieters er niet voor zorgen dat mijn mond bij vlagen openvalt van verbazing. 4th Reich, Dreamspace, Reign Of Terror, Thin Ice (die gilletjes zijn zowel grappig als verdomd gaaf), Abyss, Shattered... het houdt niet op. Dat er een aantal songs zijn die het net niet zijn (Hold On To Your Dream, Magic Carpet Ride en Wings Of Tomorrow) neemt niet weg dat Dreamscape een verdomd grote verrassing is.

In de eerste tracks zingt Tolkki niet altijd even overtuigend en soms gewoon te beknepen, maar op de tweede helft zijn de uithalen fantastisch en is de zang op zijn minst 'vurig' te noemen. Alsof hij langzaamaan aan het muteren is in Timo Kotipelto, zodat wij het op het volgende album niet meteen zouden merken. De riffs zijn stevig en doen bij vlagen denken aan Criss Oliva (Savatage), terwijl de neoklassieke solo's allemaal intrigeren en nergens vervelend klinken. Ook al denk ik bij vlagen 'dit is het hem toch niet helemaal', de band gooit daarna meteen weer het roer om met een portie gaafheid.

Dreamscape en Twilight Time laten in ieder geval zien dat de band ook in de tijd van de minder bekende line-up in staat is om topmateriaal te schrijven. Erg fijn, weer een album dat ik met plezier vaker zal draaien.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamscape
2. Twilight Time
3. Fright Night

En weer groeit Stratovarius weer een beetje. Dreamscape is niet zo consistent als Twilight Time, maar de uitschieters doen me dit album de voorkeur geven. 4th reich is een absoluut prijsnummer. Op de tweede helft van het album vind je ook een aantal toffe tracks die eenvoudig(er) zijn qua opzet, maar wel effectief zijn. De Helloween-invloeden zijn weer terug. Dit is dan ook geen originele muziek, maar het klinkt vaak verdomd lekker. Tolkki overtuigt soms echt als zanger, maar laat hier en daar ook steken vallen. Je hoort gewoon dat hij echt moet werken om het goed te laten klinken. Ik ben dan ook benieuwd naar de volgende albums met Kotipelto, die het toch allemaal wat makkelijker uit zijn strot laat komen. Ik mis nog steeds de keyboards en dit album had wel iets neoklassieker gemogen. Toch staan hier dus genoeg toffe, spannende stukken op.

Tussenstand:
1. Dreamscape
2. Twilight Time
3. Fright Night

Het titel nummer is het duisterste dat ik van Strato ken. Waarschijnlijk geschreven naar aanleiding van de traumatische gebeurtenis: de zelfmoord van Tolkki's vader.