Stratovarius - Episode (1996)

Hoogtepunten op dit album zijn het epische Speed Of Light, het up-tempo Tomorrow en de wonderschone ballad Forever. Het glaszuivere stemgeluid van Timo Kotipelto drukt een grote stempel op het geluid van Stratovarius en zorgt er eveneens voor dat de bandsound heel herkenbaar is. Een aardig album, maar Episode kan niet tippen aan opvolger Visions.

Gewoon een heel goed album van Strato, dat naadloos past tussen de andere albums van de band. Het album heeft een loepzuivere transperante en detailrijke produktie.

Zo, dit klinkt vet! Het eerste album dat een (krappe) 4,5* scoort. Het samenspel mag nog groeien, maar ik heb er volop van genoten. De eerste vijf songs zijn geweldig. Speed Of light is een nieuwe favoriet. Met Uncertainty en Season Of Change kakt het album wat in, maar daarna wordt het weer op en top Stratovarius. Deze line up geldt voor mij toch wel als de klassieke line up. Iedere muzikant krijgt de aandacht. Jens Johansson heeft heel wat sterke momenten. Eindelijk spelen de keyboards een degelijke rol.

Dit is het eerste album dat echt als Stratovarius klinkt. Helloween blijft een belangrijke bron van invloed, maar Queensryche, Europe en dergelijke verdwijnen flink naar de achtergrond. De neoklassieke uitspattingen hier en daar zijn erg leuk. Verder heeft Stratovarius iets slepends en sfeervols. Ook op langzamere stukken (Babylon) vind ik de band hier erg goed. Forever is een nummer dat ik al een hele tijd ken, kom ik achter. Prachtige ballad. Fantastisch album dit!


Tussenstand:
1. Episode
2. Dreamscape
3. Twilight Time
4. Fourth Dimension
5. Fright Night

Een lichte tegenvaller. Wel het eerste album met de line-up die de bekendste albums heeft gemaakt, maar het valt me toch op dat Jörg Michael vooral heel erg als Jörg Michael klinkt (lees: strak, maar altijd hetzelfde en weinig subtiel). Het eerste album dat ik van de band nu hoor waarbij de partijen me opvallen in onopvallendheid, toch grappig. De klassieke powermetalsound is hier echter wel goed uitgewerkt en levert enkele prachtige tracks op. Father Time is top 10 materiaal, terwijl de wat langere tracks als Eternity en Night Time Eclipse me ook altijd prima blijven vermaken. Forever is daarnaast een prima ballad.

Het zijn echter een aantal tracks in het midden/einde van het album die niet blijven hangen. Ik zou de namen niet eens kunnen noemen, zo onopvallend waren ze. Nee, het ware goud staat in het begin en aan het absolute einde. Zeker geen verkeerd album en een tandje beter dan Fourth Dimension, maar nog steeds niet de ware top die de band aankan.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamspace
2. Twilight Time
3. Episode
4. Fourth Dimension
5. Fright Night

Kneiter van een album. De productie is hard en vol. Het enige nummer dat ik minder vind is "Stratosphere". De aanpak ervan begrijp ik wel, viool-achtig gitaarspelen. Maar laat dat aan Uli Jon Roth over, die doet dat veel beter. Alle overige nummers zijn heel goed en maken het een gevarieerd album. Ook "Uncertainty" meegeschreven door Kotipleto, mag ik wel. Een mid tempo rocker waar ik de jaren 80 in hoor doorklinken. In de rest van de stukken niet eens zoveel verrassend genoeg. Eerder is dit een voorloper van de jaren 90 power metal trend. Want ook nog in 1996 wist de rock pers nog steeds niet wat ze er mee aan moesten, met Stratovarius.