S. Carey - All We Grow (2010)

In the Dirt, geweldige track.. Verder mooi plaatje ook. Singersongwrite, maar dan anders.. veel jazzyinvloeden, vooral in de drums en allemaal lekker minimaal.. zanger is de pianist/drummer van Bon Iver

Daar komt die Bon Iver sound vandaan, haha! Ik ga dit plaatje zeker luisteren binnenkort, In The Dirt klinkt prachtig in elk geval.

Tis natuurlijk wel moeilijk opboksen tegen een plaat als For Emma, Forever Ago maar verdiend absoluut een luisterbeurt of zeven, alleen al omdat ie de drummer is van...
In The Dirt is inderdaad prachtig!

Wat een onzin geneuzel allemaal weer met "verdient meerdere luisterbeurten omdat het de drummer is van..."

Al zou hij de drummer van de paus zijn, lekker boeiend, het gaat om de muziek die gemaakt wordt. En de muziek vind ik bijzonder sfeervol, al moet je er wel echt voor in de stemming zijn.

Ben het helemaal met je eens. Hij zal best de drummer van Bon Iver zijn, maar op For Emma speelt hij geen toon of tik mee..
Natuurlijk, hij is een kennis van Justin Vernon. En aangezien hij er wel in mee speelt (live) mag je het best met Bon Iver gaan vergelijken.
Maar denk niet dat je dit moet luisteren omdat hij toevallig in Bon Iver speelt, geen reden voor.

Daar niet van, ik vind dit een goed album met een paar echte uitschieters. En ik moet zeggen dat Bon Iver/Justin Vernon best wel een beetje invloed heeft op de muziekmakerij van deze jongeman. Je hoort het zo nu en dan best terug. maar het is van een hele andere kwaliteit. Een slap aftreksel zal ik het niet noemen, maar het heeft afgezien van de zangwijze een stuk minder in de melk te brokkelen.

Ik luister dit nog een paar keer en zal dan mijn stem uitbrengen.

Word steeds beter moet ik zeggen.

Toch een beetje diezelfde sfeer als For Emma.

Een groeiplaatje

Wat een onzin! De drummer van de paus is ontzettend slecht en stinkt ook nog eens een uur in de wind! Je mag toch zeker wel de referentie benoemen waar hij vandaan komt. vind dat zeker wel relevant. Jij maakt toch zeker ook gebruik van je referentiekader bij het beluisteren van muziek. Of zoek je op basis van kleur hoes?

Zo, dit is mooi! Folk met jazzinvloeden, maar de Bon-Iversfeer vind ik er niet meteen in terug, dit klinkt toch apart vind ik. Eerder dit jaar al een geslaagde release van Radiohead-drummer Phil Selway, is dit dan het jaar van de drummers?

Het heeft trouwens meer weg van Sufjan Stevens' werk. Mooie plaat, 'In The Dirt' is absoluut geweldig, 'In The Stream' is ook fantastisch. 'Rothko Fields' doet me denken aan de instrumentale nummertjes op de Michigan-plaat van Sufjan Stevens

Sean Carey, lid van Bon Iver, waarvan ik toch wel fan ben. Ik was benieuwd naar deze plaat dus.

'All We Grow' is een mooie plaat geworden, niet te groots, veelal ingetogen. Opener 'Move' is daar een treffend voorbeeld van. In het begin hoor je niet veel, maar wat je hoort, zet wel een perfecte sfeer in. Dan zet de gitaar in, met een simpel akkoord, en begint Carey te zingen. 'If I could run my fingers through your hair' vind ik bijvoorbeeld een mooie zin. Het spijtige aan deze song is wel dat ie voorbij is vooraleer je het goed en wel beseft.

'We Fell' is dan wel iets anders. Bijna vijf minuten duurt deze song, gestoeld op neverending pianogetokkel, en de ietwat hese, ijle stem van Carey. Mooi!

Maar de echte pareltjes moeten nog komen dan. 'In The Dirt' is onmiskenbaar het prijsnummer van deze plaat. En daarmee wil ik niet gezegd hebben dat het het beste nummer is; 't is gewoon het nummer dat zich het meest leent om als single uit te brengen. Als je het nummer beluistert, zal je merken dat dit zeker geen commercieel album is; Carey doet gewoon z'n zin, wat leidt tot mooie melodieën en jazzy structuren.

Om het nog even over 'In The Dirt' te hebben; prachtig nummer. Het handgeklap werkt aanstekelijk, en de pianodeun is ook gewoon erg leuk. In dit nummer hoor ik ook een Sufjan Stevensinvloed. Zowel instrumentaal als vocaal.

'Rothko Fields' doet me enorm denken aan, zoals ik al eerder aanhaalde, de instrumentale nummertjes op de Michigan-plaat van Sufjan Stevens. Voor de rest doet het me niet zoveel, een prettig intermezzo is het wel.

'In The Dirt' vind ik dus niet het beste nummer. Misschien is 'Mothers' dat wel voor mij; in het begin viel het me niet zo op, maar het is luisterbeurt per luisterbeurt gaan groeien. Het is niet al te ingewikkelde muziek, een gitaar, schuchter pianospel, strijkers die zich af en toe laten horen... Ook tekstueel spreekt dit nummer me enorm aan. Vooral de zin 'Their kids can't go to school; because narcotics grow better than books' vind ik fantastisch gevonden.

'Action' is wat mij betreft niet zo speciaal; elektrische gitaar wordt hier gebruikt, en het is volledig instrumentaal. Mijns inziens voegt het niet zoveel toe aan de plaat. 'In The Stream' daarentegen, dat is ook één van de hoogtepunten van deze plaat. Vooral het reffrein neemt me mee naar een mooiere wereld; prachtig gewoon, die samenzang. Een minimalistische song, die goed op dit album past, want het is een minimalistisch album

Dan het titelnummer, 'All We Grow', ook een sterk nummertje. Van in het begin hoor je eigenlijk al dat het een ingetogen pareltje is. IJle geluiden op de achtergrond, sober gitaarspel en een hese Carey. De spanning wordt perfect opgebouwd en afgebouwd. Meer verlangt een mens niet, zou ik denken. Om dan ook nog eens af te sluiten met een jazzy touch: koel pianospel en melancholische blazers (saxofoon? ik ben geen expert, dus als iemand het weet.. )

Afsluiten doet deze plaat met 'Broken', en ook dat is een erg fraai nummertje. Het duurt vrij lang (bijna zeven minuten), maar dat vind ik niet erg. Op termijn kan dit wel eens m'n favoriete song gaan worden, het enige dat me zo nu en dan tegenhoudt, is dat ik er zo moedeloos van word. Carey's manier van zingen geeft me een loodzwaar gevoel. Je moet er wel voor in de mood zijn, althans, dat geldt voor mij.

Met zijn debuut bewijst S. Carey voor mij meteen dat hij z'n plaatsje in de muziekwereld meer dan verdient; hij kan zich wat 2010-releases betreft qua kwaliteit naast singer-songwriters als Damien Jurado en Josh Ritter zetten in mijn ogen; erg mooi, maar nog net niet goed genoeg om 4 sterren uit te delen.

3,5 sterren

Mooie hoes heeft deze wel!

Sinds ik die Bon Iver sessie in AIR Studio's te London had gezien, was ik er al van overtuigd dat als deze man een solo-album uit zou brengen, dat dat ook immens goed zou zijn. Nu zag ik laatst op Kicking The Habit dat Carey een nieuwe single (nogal anders dan dit, eerder in de richting van James Blake ft. Bon Iver) heeft uitgebracht en dat brengt mij bij dit album. Als Bon Iver-fan had ik dit mogen weten!

Ik ben nu weliswaar pas een half luisterbeurtje verder, maar dit ligt in mijn straatje en ben nog niet teleurgesteld!

Voor wie het leuk vind: hier een lijst met de persoonlijk favoriete tracks / tracks die S. Carey geinspireerd hebben. Leuk om te horen!

Op 4 december komt er een jubileumeditie van dit album uit, waarvan eerder deze maand alvast een bonusnummer van vooruit werd geschoven. Deze prachtige Tom Waits Cover: Take it With Me