Afgelopen donderdag werd ik door
aerobag flink op de rooster gelegd bij het album
Free for All van Art Blakey & The Jazz Messengers. Ik had daar namelijk tien jaar terug een bericht gepost, waarbij het erop neerkwam dat het een fijn plaatje was, maar geen
Moanin'. Nu merk ik dat ik hier, eveneens tien jaar geleden, iets van dezelfde strekking heb neergepend.
En ook voor dit album moet ik mijn mening ietwat in positieve zin bijstellen. Nu heb ik
Moanin' eerder deze week nog 'ns beluisterd, en dat blijf ik nog steeds de beste vinden. Maar wees er zeker van: ook hier wordt op hoog niveau gemusiceerd!
Het album trapt af met twee composities van trombonist Curtis Fuller, die hierin uiteraard een belangrijke rol voor zijn instrument legde. Kwiek en energiek! De derde compositie is van de hand van trompettist Lee Morgan, het enige verschil in line-up trouwens in vergelijking met
Free for All, waar het Freddie Hubbard betrof. Beiden waren meesters, natuurlijk; voor mij is het dan ook onmogelijk kiezen (en dat hoeft ook niet).
When Love Is New is een wat melancholischer, trager stuk, van pianist Cedar Walton. Het dreigt wat ondergesneeuwd te worden door al het geweld eromheen, maar mag zeker niet onderschat worden, en raakt in ieder geval de juiste snaar.
Mr. Jin, het afsluitende stuk van Wayne Shorter (hoewel er ook nog een bonustrack, eveneens van Shorter, op latere uitgaves stond), wordt aangekondigd door één van die kenmerkend spannende drumroffels van Blakey, waarna we een kleine 7 minuten mogen genieten van fraai gesoleer (Shorter heeft z'n troeven voor het eind gehouden).
De songs op dit album werden, hoewel pas uitgebracht in oktober 1966, opgenomen in april en mei 1964. Geen wonder dus dat de line-up zo fel gelijkt op die van
Free for All, dat 2 à 3 maanden eerder werd opgenomen. Dat merk je in alles, en dus ook wat mijn beoordeling betreft.
4 sterren