Engel - Op Karakter (2010)

Mjah, met heel veel moeite zou ik er een 'wel leuk' uit kunnen persen, maar positiever dan dat zal ik niet worden. Producties zijn best aardig, beetje simpel maar ze liggen lekker in het gehoor. Raps zijn van een iets te kinderlijk niveau, maar opzich nog best oprecht waardoor het toch nog enigszins redelijk overkomt. Tsja, 2,5 sterren ofzo?

Retorische vragen ownen.

Weer een prima album/eptje van Engel. Alleen de 2 gastverses van Per.Verz maken dit project eigenlijk al de moeite waard om te checken!

Als je als artiest je plek binnen de hiphopscene hebt veroverd, kan je er ofwel voor kiezen die plek vast te houden ofwel er met vernieuwende en verrassende muziek alles aan te doen een stapje hoger op de ladder te komen. Engel hanteert al jaren de eerste strategie en Op Karakter vormt daar geen uitzondering op. Het resultaat is daarom geen seconde verrassend, maar het wordt ook nergens ondermaats.

Het knappe is dat Engel langzamerhand juist van zijn voorspelbaarheid zijn imago weet te maken. Op Karakter is alweer zijn derde album in de laatste drie jaar, en hij doet eigenlijk precies wat hij op zijn vorige twee albums (Engelland en Geen Weg Terug) ook deed: over harde boombapbeats zijn eigen positie binnen de hiphopwereld bezingen, met af en toe een uitstapje naar een serieus onderwerp. Juist met die oeverloze herhaling, en die constante toestroom van nieuw materiaal, maakt hij zich toch uniek in de scene. Hij benoemt het namelijk zelf ook in zijn muziek: hij rapt ook over hoe weinig pretenties hij heeft met zijn muziek, hoe hard hij werkt (“album nummer acht is allang in de maak”) en laat tussendoor vooral weten dat hij niet aan grootheidswaanzin lijdt (zo drinkt hij gewoon Golden Power in plaats van Red Bull). Natuurlijk, dit alles maakt hem niet meteen een grote rapper, maar het geeft de muziek wel iets aangenaam oprechts mee, en het accentueert Engels liefde voor hiphop, die ook op deze plaat weer van nagenoeg elk nummer afdruipt.

Op Karakter moet overigens niet gezien worden als een klakkeloze herhalingsoefening van eerder Engel-werk, want bij tijd en wijle wordt er een wel degelijk origineel ideetje gepresenteerd. Bijvoorbeeld op Ode aan de Levenden, waar Engel uitlegt dat het tijd wordt ook eens de levende helden te bezingen in plaats van altijd de dode. Ook het oprechte Voor & Nadelen, waarin (de mislukking van) een liefde centraal staat, is afwijkend van de vaste recepten en vormt daarmee een welkome afwisseling op het geheel. Maar over het algemeen geldt wel: Engel doet op Op Karakter wat hij altijd doet, en juist met die constante voorspelbaarheid onderscheidt hij zich.

Is het album daarmee een aanrader? Niet direct, aangezien de meeste luisteraars waarschijnlijk meer vernieuwing willen dan op dit album valt te horen. Daarnaast is Engel geen wereldrapper en ontstijgt hij ook op het gebied van teksten de middelmaat niet bijster vaak. En toch: ondanks het gebrek aan progressie, ondanks de constante herhaling blijft de man uit Hoorn een charmante artiest. Over de lekkere, harde beats van onder meer Daniël, Dopaganda en Barry Studebaker rapt hij met hoorbaar veel passie, en het plezier spat ervan af. Daarbij zijn er ook nog de nodige gastartiesten die, hoewel van wisselend niveau, constant van toegevoegde waarde zijn. Hoogtepunten komen van Diggy Dex en Per.Verz, en natuurlijk niet te vergeten Engel zelf. Op naar album nummer acht dus.

Ook hier te lezen.